De Dübbellööper . . .

brothers-835175_640

De Dübbellööper . .                                   

                                

V andoach hebb ikk, glööv ikk, Bernd Bruns sehn – sää ikk to mien Moder, as ikk van mien Boantje noa Huus henkeem. See keek mi froagend van d’ Siet her an – “Bernd Bruns? – de is doch in Kanadoa“. Bernd Bruns – dat wee mien beste Schoolkolleech west. Noa d‘ Konfirmatschon har wi us ut de Oogen verlorn. Loater har ikk denn van irgendwell hört, dat he in de neeä Welt trukken wee. „ Hest hüm nich anproot?“ stüür mien Froo dor noch achteran. “Nä – dat kunn ikk doch nich – ikk seet joa in d‘ Onibus“. Dormit wee dat Themoa ovgedoan.

Dat wee ok all tolaang her. Dree Doach loater leep mi dat sülvige Gesicht denn stuuv up de Stroat tomööt. Ikk hevv hüm nich vöörbiloaten – hevv hüm up de Schuller kloppt, un: „Minsch Bernd – wat moakst du denn in de ole Heimoat?“ Mi schoot so tomoal in, dat dat joa eelich een döäsigen Froach wee. Wat schull een Minsch woll doon, wenn he üm de halwige Eer reist – dorhen, wor sien Öllernhuus steit. Oaber de Froach wee buten. He keek mi eers wat schleierhaftich an – un denn leep as so een Mörgenlüchten dat Kenn’n över siene Oogen. „Hest ’n bäten Tied?“

Ikk wull hüm joa nich so flüchtich wäär lopen loaten. „Loat us man äves up ’n Beer in d‘ Krooch goahn.” Wi denn man los. Un so as dat nich bi dat Moin bleev – bleev dat ok nich bi een Beer. Fiefunveertich Joahr harn wi us nich sehn – un netsoveel leep denn ok as Vertelleree dör de Stünn’ns. Wenn dat denn üm frööer gung wee ikk dat meist, de an schnakken wee. ’n poarmoal dorch kik so bi mi – komisch dat he dat nich mehr weet – oaber so’n langen Tied un so’n frömmden Welt – dat hett he woll vergäten. Kann joa ok nich jedeneen so good in Denken wääsen as du. Inbield up mien good beholln wee ikk ok noch. Wat schall ik laang hen un her vertelln – wi sünd beid düchdich duun worden. Noa Huus hento – dat hevv ikk gannich mehr vull mitkräägen. Up jederfall – anner Mörgen – mien Moder un ikk sitten jüüst an Teedrinken – pingelt dat an de Huusdör. Ikk denk noch – ogottnä – nich so fröö all wat stuurs, steit Bernd ok all vöör mi. Mit dikke Klüsen Moin hen un Moin her – un denn he: „Ikk schall di grööten van Bernd!“ Ankäken hevv ikk hüm woll as een Koo, de to hörn kricht, dat see sükk raseern schall. “ Ikk bün Dirk. „Nu full mi dat van d‘ Oogen – Dirk – Bernd sien Twillingsbröer. „Oaber du weest doch fröer ’n Enn’n lüttger as Bernd…“

Doran har man de beiden näämich good utnannerhollen kunnt. He laach luuthals – “ dat bün ikk vandoach ok noch – blods dat kanns nu joa nich sehn.“ He har mi richtich uplopen loaten – soveel Spoaß har he laang nich mehr hat. Stuur falln is hüm dat nich – een büld wuß he joa ut mien Tied mit Bernd. Un över dat anner har ikk hüm in mien Överdüürichkeit licht wächhulpen. Dorüm – Lüü seecht jo vöör – wenn jo Begeisterung moal grote Bulgen schleit – kiekt eers, ov dor nich een Dübbellööper ünnerwäägens is.

© ee

fish-1373657_640
Werbeanzeigen
%d Bloggern gefällt das: