De Mütz…

man-1130496_640

De Mütz …

 

D e Winter har de Olljoahrsoabend gannich mehr mitfiert. Ähm vöör Winachten har he sükk all up de Padd in sien Sömmerkarteer begääven. An Neejoahr kunns all dat Vöörjoahr rüüken. De Määrtmoant stunn noch vöör de Döör, dor bleuden de Peerblöömen all. De Buuren räken sükk all ut, woveel hör dat daarte Heu brengen wüür.

Mennicheen de har in Gedankens all sien Schüür vergröttert. To Ostern leepen de Koien in d’ Land. Dat Maiboom upsetten gung noch in blau Lücht – un denn har dor een Uul säten. In de eerste Maidoagen trukk sükk de Hääven schwaart to – un gung nich mehr oapen.

Noa söäben Doach Rägen keeken de Minschen hier meist noch nich anners ut – nu wee dat oaber all söäben moal söäben Doach an kladdern, dat man meen dat goot ut Emmers.

Wenn man över d’ Gröönland keek – Gröönland kunns bold nich mehr dorto särgen – denn seechst blossich blengerich Woater. De Lüü gungen all mit Gummistäävels to Bäed. Hör Veeh harn de Buuren mirden in d’ Sömmer rinhoalt – Muul un Klauensüük schull denn doch nich utbräken. De Törfbülten, de eelich för de tokoamen Winter achter d’ Huus stunnen wuurn jümmers leeger. Voader gung all mit een gnadderich Kieken an d’ Törfhukk vöörbi. Törfgroaben kunnen de Lüü sükk för dit Joahr ok an d’ Hoot stääken – dor muß man token Winter säker een poar ole Bööm an d’ Liev goahn.

De Frücht ween in d’ Vöörjoahr good in d’ Gröönte schoaten – de Möller har sükk all hööcht. He seech all duusend Määlsakken dör sien Möälen ruttern. Nu schwabbelden de halvhoch Planten as Woaterwier in dat gliemige Land. Eenzich de Oal stunn good – de Fischken kunns in de Kolken man so mit blod Hannen griepen. De Wind stunn all sied Wääken fast in West-Noord-West. Dat Woater butendieks wuß rein nich mehr wat ovlopen heet. Dat ruller un buller jümmers up de sülvige Höcht tägen de Dieken an. De Sieldoren harn all Rüst ansett, wiel see sükk nich bewäägen kunnen. De eerste Schnää an Heu wee tominnst noch good noa binnen koamen – de Heergott wääs bedankt dorföör.

Nu muß jeder Halm, de van d’ Seis ümlächt wuur, van d’ Land klaut wuurn. Bi de Deerten up d’ Staal kunns bold an d’ Sieden dien Jakk uphangen – so ween see van d’ Fleeschk ovfallen.

In goode Tieden wuur ok woll lacht un sungen in d’ Huus – dat kunns nu vergäten. Suurschnuten ween dat man jüüst noch nich de dor rümleepen – oaber Freud kunns in keen een Gesiächt mehr sehn. Eenzich de ole Opa Raßmus schmüster ov un to moal dör sien Struukwaark van Boart. He har all stuurder Tieden beläävt, un wenner een anfung to kloagen, denn meen he blossich: Dat löpt sükk allens wäär trecht.

Noamiddachs keem Lütt Krischan upgräächt in de Achterköäken steustert: Opa – Opa … koam gau mit. Dor is een ovdrunken. Man sücht blods noch sien Mütz.

Opa Raßmus wee sinnich achter sien Enkel anhüdelt – un verrafftich – in de Leechten bi de breede Tochschloot dükel een Mütz över d’ Woater. Kiek Opa – kiek dor … dor is he!

Opa look nochmoal düchdich an sien Brandknoaken – trukk de Piep tüschen de Tannen wäch, un sää drööch to Krischan: Nä mien Jung – dor moak di man keen Sörch – dor is nümms ovdrunken. Dat is blossich Hein Brägenbüdel – de meiht bi jedet Wäär.

© ee

cap-1260287_640
Werbeanzeigen

One Comment on “De Mütz…

%d Bloggern gefällt das: