Grootmoder

child-1293438_640

.

 

Grootmoder.

 

De Dach drüselt sükk dör de Stünn’n —
in d‘ Köäken is dat de halfluchtige Tied.
Grootmoder moot sükk mit dat Begääven anfrünn’n,
ov see nu so is — ov doch nich so blied.

Up jederfall is see alleen.
See schnakkt mit de Sünn,
de noch dör de Appelbööm blenkert.
Dor is anners nümms
an de see wat särgen kunn:

Buten up d‘ Land;
stuuv achter de Waal
de Noaber sien Jung
mit een Melkbumm‘ rümschlenkert:

Jan-Hinnerk,
wat hör eegen Blood is,
de letzt Enkelsöähn, de hör noch blääven,
de is sied eeergüstern bi d‘ Kommiß.
De Kriechmoaker bruken sien Lääven.

Sien Voader — de Foormann
un Diederk sien Broer,
de lirgen all laang in de Grund.

See ween de eersten de intrukken sünd,
see ween de eersten de dodblääven bünd,
dor frocht een nümms ov di dat gefaalt.

Blods de; de dat scheeten togaang brocht hevvt;
de sitten moi hoch un moi drööch.
Wovöäl Blood denn an hör Hann’n kläävt
is liekers noa annermanns Möäch:

So sitt see allenich in de halfdüster Köäken;
hör Hann’n strieken de Katt saacht över d‘ Hoar;
see deit heel sinnich dat Füür inröäken;
dat moakt see in d‘ Huus nu sied tachentich Joahr.

De Mörgen mit sien Olldachsgelaarmte,
de sücht hör denn sitten in d‘ Hörn —
de Hannen in d‘ Schoot, de Oogen noch kloar —
blods hör Lääven — de Waarmte,

de is nich mehr dor.

© ee

.

blossom-1260759_640

Über https://christinvonmargenburg.wordpress.com/https://christinvonmargenburg.wordpress.com/"In einem Augenblick gewährt die Liebe, was Mühen kaum in langer Zeit erreicht." Johann Wolfgang von Goethe