Wo wee dat noch . . .

.

Wo wee dat noch . . .

Säch moal – kanns du heel keen Platt
hett di dat nie een läärt –
käens Boon’n nich un Kruut in d‘ Fatt
käens Schwiensoorn nich un Steert.

Weets ok nich wat een Mersfolt is –
nich wat een Hiäl un Deelendör,
weets nix van Frücht un Winterweet
steist as een Oss vöör d‘ Burseldör.

Froacht een – wat is denn Oantenmuut,
kikkst du mit glubsche Oogen –
trekkst ok woll moal een scheefen Schnuut,
süchst ut – as steist du uünner Drogen.

Doch nööcht man di ton Äten denn –
to Mettwurst, Schink un updrööcht Boonen,
denn süchst du woll- o mannomen –
dat sükk dat Platt verstoahn kann loonen.

Noa d‘ Äten denn – in d‘ Middachsruh,
man sitt an d‘ Disch un hööcht sükk –
hört sinnich man so mennich Puu,
de Boonen de vergnööcht sükk.

Krüselt sükk bi dit Ho – Ho
bi Hochdüütschen de Kopp,
in Plattdüütsch is dat keen Gedoo –
dat hört to d‘ Boonenzopp.

Denn wat sächt Hannes Pulterbeer –
Jung, dor moot man wat up schieten,
noa so een gooden Middachsschmeer
loat ruhich moal een rieten.

© ee

Über https://christinvonmargenburg.wordpress.com/https://christinvonmargenburg.wordpress.com/"In einem Augenblick gewährt die Liebe, was Mühen kaum in langer Zeit erreicht." Johann Wolfgang von Goethe