Twee besünner Hunnen

 

Twee besünner Hunnen

 

Us Stuuvenschkapp de wee ut schwaart Eeken moakt – de middelste Döör van d‘ Ünnerdeel wee ut blankpoleert Wuddelholt.

Achter de Glasschieven in de Upsetter blenker een Lakörkaraffe mit de dorto gehörigen Glöäs.

Dat wee heel fien Kristall ut Itoaljenien. Su wuur dat tominnst bi us in Huus jümmers sächt.

De har mien Voader van een van sien Foahrten mitbroacht – wiel – mien Voader de wee Seemann. He har in sien Boantji veel van de Welt sehn.

In de Karaffe is nie nich Lakör inwääsen – un ut de Glöäs is nie nich drunken wurden. Wi weesen joa man aarm Lüü, un dor geböör sükk suwat ähm nich.

Ikk hevv dat in mien Kinnertied nich anners sehn, as de tinkelnden Glöäs achter de Schieven.

Dat wee Moder hör ganze Stollt. Ikk mach woll bäter särgen, dat wee hör halwige Stollt – de anner Hälft de stunn näämlich an de Sieden van dat Böverdeel.

Dat weesen twee Hunnen – twee witte Porzelloandeerten.

See harn laang Schlappoorn – een moiet Gesiächt upmoalt, un een güldigen Kett üm de Hals mit een groodet Schlött dor an.

Dat weesen us Ingelsch Hunn’n. De har Voader ok van de Reis mitbrocht. Wenn Moder nu meen, dat see alleen in d‘ Stuuv wee, denn streeken hör Hannen allmoal sinnich över dat witte Porzelloan. Dorbi keek see denn ut, as wenn see mit hör Gedankens heel wied wäch wee.

Kinneroogen de seecht sowat.

Dat wee Joahren loater – Voader leech all laang ünner de grööne Grund un Moder wee mit hör Woahnung noa wietwäch trukken – dor stunnen de Hunn’n jümmers noch an de sülvige Stää. As wenn see an dat Holt fastwussen ween.

Hör schwielich Hann’n sträken noch mit de sülvige Lichtichkeit doröver hen, un hör Oogen wiesen mi bit toletzt, dat see mit hör Gedankens noch netso wiet wäch wee, as för füfftich Joahr.

Har hör Keerl hör ok nich veel Goods doan in hör Lääven – de Leevde to hüm de seet jümmers noch in hör Haart.

As ikk all een utwussen Minsch wee, hett mi een olen Koptein – ünner de mien Voader noch noa See to foahren is – moal verklokfidelt, wat dat mit de ingelsch Hunn’n för een Bewennt har.

So een Seereis, de düür meist laang. De Scheepen ween foaken wäkenlang – ov wat säch ikk – moantenlang up dat wiede Meer ünnerwägens. In elker Hoaben, de dat Scheep up de Reis anleep, gungen de Seelüü an Land. Wiel – see harn joa meist düchdich Schmacht in de Büx. De eegen Froonslüü seeten joa moi hoch un drööch wiet wäch in Huus.

In elker Hoaben geev dat domoals ok all Doams, de för sowat een fiksen Hand harn. Wenn dat nu jüüst een ingelschen Hoaben wee, wor dat Scheep fastmook, denn wee dat so een eegen Soak.

In dat britannisch Keunichriek dor wee Leevde verkoopen verboaden. De Schandarms in de Hoabenveedels – de Bobbies, as een Ingelschminsch woll sächt – de harn dor een bannich schkaarp Ooch drup. Mennichmoal ok woll twee Oogen, wiel dat joa ok blods Mannslüü weesen.

Up jederfall mussen de Doams mit de Klöäterbüssen heel moi woahrschoo hollen, wenn see de Lüttmanndjis van de schmachtigen Seelüü wat to futtern geeven.

Dat givt oaber joa niks up de Welt, wat een strammen Seemannsknütt nich hollen kann. Dat Doon wee denn heel eenfach.

Wenn de Seelüü bi de Doams to een honorigen Pries een Porzelloanhund köfft harn, denn drüffen see hör upto de Klöäterbüssen vull speen. Un aal ween see wäär tofrää. Kiek – un twee van disse „ingelsch“ Hunnen de stunnen bi us up d’ Stuvenschkapp. Ikk hevv dat nie nich över d‘ Haart brocht, Moder dorvan to vertellen. See hett de wiede Blikk in de Oogen – de see har, wenneer see saacht över de Hundskoppen streek – mit up hör letzte Reis noamen.© ee 

 

Gefühl . . .

Märchennächtige Augen
locken mich zum Glück
am Wolkendeich der Himmel
ist voller Sterngestick

drum laß ich mich umfangen
bin von Erwartung froh
freu mich auf deine Liebe
ich weiß nur noch nicht wo

und ist sie dann geschehen
die bunte Seligkeit
das Glück wird leis‘ verwehen
wohl in die Ewigkeit.

© ee

 

Über https://christinvonmargenburg.wordpress.com/https://christinvonmargenburg.wordpress.com/"In einem Augenblick gewährt die Liebe, was Mühen kaum in langer Zeit erreicht." Johann Wolfgang von Goethe