Martinsäten

Martinsäten.

I k säch eersmoal Moin mitnanner –

hier in Jakobus Eden sien beste Stuuv. Mi hööcht dat n’türlich – ik as Ossfrees in d’ Jewerland – un ok noch in d’ Schlöttkaffee. Up de Inloadung stunn liekers: „Restaurang un Kaffee am Schloß“.

In mien binnerwendich Adressbook kunn ik dat nich finn’n – oaber noa dree Stünn’ns dör d’ Staddje krüdeln hebb ik denn endlich een Minschke dör de Stroaten lopen sehn – un de kunn mi doch verrafftich särgen, dat dat dat ole Schlöttkaffee is. Eerlich – so’n bietji har ik bi mi dat Denken, de Jeweroaners sünd aal in Winachsurlaub – un hebbt de Hüüs allennich trüchloaten.

Anstüürt hebb ik Jewer van de Süüderkant – tüschen twee Eierkreiseln muß ik eersmoal stillholln – un noa buten kieken – mien Froo har näämich Bedenken – see meen doch wüggelk, ik har mi verfoahrn – un dat wi in Upjewer up Fliechveld to rieten ween – vanwäägn de Landeboahnluchten an beid Kanten – oaber ik kunn hör beruhign – see schull blods moal an Paris denken – an de Schangs Eelisees ov so äänlich – so’n Bullewar harn wi tofoat.

Dat is woll so een Oart Geschichtsbedenken, wiel Jewer joa ok moal van de Franzosen regeert wordn is.

Överhaupts – de Eierkreiseln – de Jeweroaners doot wenichstens wat för hör Kinner – wat köänt de an Ostern dor moi Eiertrüllern.

Säkerheit – Säkerheit, de word hier in d’ Staddje ok woll heel grood schrääven – dat is mi düdelk upfalln. Bi mien Söken dör de Stroaten stunn ik tomoal an d’ Diek. Jomann – hebb ik dorcht – wat schall dat denn – oaber denn schoot mi in – an de Diekskant in d’ Wangerland köänt see sükk joa nich so recht eenich wordn, wor de Klei för dat Diek hoogermoaken herkoamn schall – un dat Jewer nich van dat näächste Hochwoater överrascht word, boot see hör eegen Dieken.

Wenn ik verkeert denk, dröfft ji mi dat ruhich särgen.

Een Brüech över d’ Deep kricht Jewer nu ok joa bold – eine Brücke ins Niemandsland – hebb ik dorcht – dat is wiers oaber nich so – wenn de näämich kloar is, denn brukt de een ov anner ut Jewer nich mehr noa Oostpreußen to joagen – up de anner Kant van d’ Hooksdeep is denn Bott genooch – man moot denn blods noch een poar groode Deerten dor utsetten.

Jewers Huuseegendöömer köänt nu joa ok blied wäädn, wenner de lüütji Kooplüü hör Hannelee togääven – dat fördert de Künsten – hebb ik spitzkräägn – Jewer is nu säker bold dat Staddje mit de langste Galerie in Düütschland. Dat moot man sükk wüggelk ankiiken – dat is rein wat seltens.

Een besünners hoogen Weert hett dat Bild, wat man sücht, wenn man bi de Wüppgalgen steit – un över de Graft in d’ Johann Oahlers Huus rinkikt – „zeitgenössische Kunst“ is dat – hett mi een sächt. Dor hukelt alltieds een Keerl vöör so’n Hülpsbrägen – man sücht blossich sien breedet Krüüz.

Un denn noch wat, wat mi richtich Freud in d’ Haart sett hett – de Planteree an de neeä Bullewar drocht wiers furss dorto bi, Minschen in Aarbeid to kriegn – so’n heeln Riech Hann’n, de sükk wäär röögn köänt, üm dat aal rein to holln – dat is doch ok wat mois.

In mien Terminkalenner hebb ik mi dat näächste Wääkenenn’n rod ankrüüzt – denn koam ik wäär noa Jewer – un weeten ji woarüm? In jedet Geschäft hett man mi een Tuut  in d’ Füüsten drükkt – vöör de Cents doarin hebb ik Kliister köfft – un mit de Tuuten us Gastenkoamer tapezeert – Visit kriicht wi nu wiers nich mehr. Behangsel för een Müür fäält mi blods noch – kiek – un doarüm koam ik näächsten Soaterdach wäär noa Jewer – denn – Jewer lokkt steit up de Tuten – blossich mit wat – dor bün ik noch nich so recht achterkoamn.

© ee

Werbeanzeigen
%d Bloggern gefällt das: