Ännert hett sükk niks . . .

 

Ännert hett sükk niks . . .

 

De Süen gluum man noch jüüst mit een Ooch över d‘ Meerhuuser Buschk wäch – see har all so halfwächs adschüß sächt – un wull nu Harm Büscher woll dat Lucht utdrei’n. Harm wee de heele Dach achter d‘ Plooch anloopen – sien Drinkensbuddel klöäter all sied dree Stünn’ns leech an de Ploochiisens. Sien Beenen kunn he bold nich mehr uptillen – oaber noa Huus trukk hüm vanoabend ok niks. Tüschen hüm un sien Övernoaber – mit de hee eelich bestich kunn – wee irgend wat verdwarß – ov bäter Hiemoa, sien Olsch, de dreev wat üm. Dat gung woll üm Appels an d‘ Pluumenboom – över dee see sükk mit de Noabersch nich eens worden kunn. Nu leech see hüm stiäl in de Oorn, he schull doch dorför sörgen, dat see hör Recht kriegen wüür. Dorbi wee he mehr een weltlöpigen Minsch, de eder moal mit d‘ Ooch kniepen dee as losbölken. Dat har he Hiemoa oaber in dartich Joahr nich bibuugen kunnt. See meen jümmers, du givst vöälsto flink noa. Us kunn dat anners een büld bäter goahn. Kiek blossich Gerd Dierks sien Olsch an. De hett sükk güstern bi Koopmann Botterschmeer twee neeä Kiddelschuden köfft. De weet wat see an hör Kerl hett. Gerd Dierks hannel mit Maschin’n. De Schmää har he van sien Opa arft. Dat tingeln un kloppen mit d‘ Hoamer har he glieks togääven. Mit Lüü beschnakken keemen mehr Pinunsen rin. Nu – wor bold överall elektrisch wee, kunn man mit Maschin’n all een büld moaken. Dat Melken to’n Bispill – sää he – gung veel flinker. Harm har annerletzt moal up d‘ Domäne dorbi tokeeken. Joaman – noamelken mußen see doch noch mit d‘ Hand. Oaber dor har Gerd Dierks niks van sächt, as he Trientje Roabensteen een Melkmaschin verköfft hett. Dat dee ok wiers nich nödich – meen he, as Harm hüm dorup anstödt hett – Trientje hett mi joa hör eenzich Koo in Zoahlung gääven. Harm hett joa woll nich studeert – oaber dat seet hüm denn doch hoch. Wat wull Trientje denn mit de Melkmaschin anfangen? Villich melkt see sükk sülvst – har Gerd blods grient. Nu nööch Hiemoa stoadich, he schull doch de Soak mit de Appelpluumen liekbuugen. Termin bi Avcoat Pennschriever har see ok all ovmoakt. Hiemoa luur noch up hüm as he noa Huus henkeem. Ikk wull di blods särgen – mörgen froo brukst nich eers up d‘ Land goahn – üm nägen mooten wi bi Pennschriever wääsen. Dat nütz nu niks mehr – annern mörgen seeten see beid in de Avcoatenstuuv. De Rechtsbistand hör sükk de Geschicht mit een heel wichtich Gesiächt an. Hhmm – jojo – hevvt see een Huus? – wee denn de eerste Froach. Joa – joa – dat hevvt wi jüüst sied dree Moant ovbetoalt. Hiemoa de de Avcoat stollt Bescheed. Pennschriever sett sükk goaelk in sien groden Schrievdischstool trecht – schoof gedürich een Hüpen amtlich Papiern hen un her – deen Harm denn noch een dikken Zigaar an – look nochmoal örnlich an sien eegen Brandknoaken – un sää so richtich deep ut sien Böst – denn schöält wi dat woll kriegen. Dormit ween Harm un Hiemoa ok allwäär buten. Kiek sää Hiemoa buten to Harm – is doch good dat ikk nich noaloaten hevv – wenn d‘ noa di goahn wee, harn wi up de Appelpluumen schääten. Schieten mussen see denn up de Appelpluumn van d‘ Joahr un in Tokunft – een Joahr loater hör dat jüüst ovbetoahlte Huus näämich Avcoat Pennschriever – un dat Recht wee up de anner Kant.

 © ee

ewaldeden

Appelplumen  = Apfelpflaumen

 

 

Werbeanzeigen
%d Bloggern gefällt das: