17.1.16 Us Zeitung blivt nich stoahn

.

 

17.1.16 Us Zeitung blivt nich stoahn

Van de anner Kant van de Eer flutter mi elektronisch Post — een E-mail— in d‘ Huus. Dit un dat, up dat ikk all tööft har, stunn doarin schrääven, un upletzd kreech ikk noch to weeten, wo man sükk in Perth in Australien bi de Düütschsproakigen doch hööcht, dat Bladdje van to Huus över d‘ Internet lääsen to köänen.

Ikk hevv denn glieks stolt trüchschrääven, dat us Zeitungslüü joa nich van güstern sünd — nich wat de Technikkroameree angeiht un ok anners nich.

Bi all dat neemodsche Geböören, wat see in hör Boantji mitmoaken mooten, loaten see oaber nümms achter, de mit de Tied nich mehr so flink mithollen kann. Well hier van ‚online‘ un ‚Internet‘ keen Oahnung hett, kricht ok elker Waarkeldach sein „Bladdje“ vöör Dach un Dau in d‘ Huus brocht.

Wat ikk schmörgens as eersted to hörn kriech, is keen Strukbessenknücheln ov Schneeschuverkraben — nee, dat is dat Klappern van d‘ Breefkast, wenn de Zeitung kummt. Ikk hevv mi all foaken vöörnoahmen, buten to wääsen, üm de fliedige Minsch Moin to särgen — ikk hevv dat noch nich henkrägen. He is jümmers flinker mit sein Doon as ikk mit mien Willen.

Nu hevv ikk eenfach as Bedankt för aal de Zeitungstanten un Zeitungsunkels, de so Mörgen föör Mörgen för us ünnerwäägens sünd, een lütji Gedicht schrääven.

Wor kummt de Zeitung her?

Dor is een Minsch —
vöör Dach un Dau
de Zeitung brengt he rüm —
he denkt bi sükk
man gau — man gau,
dat ikk up Tieds noch bün.

De Hüüs sünd schwaart —
noch dod un düster —
een Hund blääkt ov un to,
de Nacht is noch de Mörgens Süster
de Tied — de is ok bannich fro.

So kummt he elker Dach an d‘ Huus,
sörcht dat wi us Bladdje kriecht.
Bi Hoageliis un Störmgebruus —
un ok wenn moal de Engels miecht.

Nümms weet, wat för een Minsch dat is —
nümms käent woll sien Gesicht.
Wiest eenmoal blods jo Freud — gewiß,
schrievt hüm een lütt Gedicht.©ee

Über https://christinvonmargenburg.wordpress.com/https://christinvonmargenburg.wordpress.com/"In einem Augenblick gewährt die Liebe, was Mühen kaum in langer Zeit erreicht." Johann Wolfgang von Goethe