Hein Stiekelschwien

Hein Stiekelschwien un sien Froo un Kinner hör Karteer föör de fröstigen Joahrsmoanten …
Dat Vöörjoahr wee mit saachte Footstappen in use Tuun intrukken, un mit hüm ok us Sömmergasten van d’ verleeden Joahr. Jüüst in de Nacht as de Klokken wäär up Sömmer inricht wurn, har sükk ok de Fröst ut use Gägend in een Rebett vertrukken, in de sien Iis in de waarmen Moanten ok stiefed Woater bleev.
Dat leet netso, as wenneer Generoal Winter un Hein Stiekelschien mit sien Bagoasch sükk över hör Woahnenwesseln ovkauelt harn. Glieks an de eerste Sömmertiedsoabend hörden wi Hein all van wieden schnufeln. Dat wee woll wat, wat blossich he moaken dürs. Sotosärgen as Teeken dat he de Boas van de Büngel wee.
 Denn van de anner Bösseldeerten in de Kring kreech man höächstens wat to hörn wenneer see vöör de Blokken seeten to schmatzen. Wollwoahr VÖÖR de Potten un Pannen, worbi dat okk woll dat een ov anner moal een bääten ruch hergung bi de Tageree üm de beste Futterploatzen.
As dat so is mit een Drufel schmachtich Jungvolk.
Ikk hevv foaken dorcht, dat dat netso is as dat vöörtieds bi us in Huus, wenn wi Kinner aal üm de Toafel to seeten un doarup töövten, dat Moder föör us Stükken schmeer ov us dat Äten up de Tellers scheppde.
Us Voader hull sükk denn jümmers een bietji ovkant van dat Driefen rings üm Tellers un Kummen. He wee sien Deel säker, ok oahn dat he dat so mook as nu Heinstiekelschwien inmirden sien schmachtich Famili vöör de Potten un Pannen. Hein sett sükk stilkens mit siene heele Gröttde mirden in de gröttste Schöädelee. As ikk mi denn so bi mi vööstellt hevv, dat us Voader dat so moakt har … äärlich … ikk hevv luuthals lachen mußt. Oaber ok dordör hett sükk Hein Stiekelschwien in sien Futterblokk nich störn loaten.
Nu brukt he föör sükk un sien Famili föör de nächste koole Winterstied oaber keen Bott mehr söken – nu hevvt see hör Ünnerkoamen jüüstemang in use Tuun.© ee
ewaldeden2018-10-28
Über https://christinvonmargenburg.wordpress.com/https://christinvonmargenburg.wordpress.com/"In einem Augenblick gewährt die Liebe, was Mühen kaum in langer Zeit erreicht." Johann Wolfgang von Goethe