Grootmoder …

 

Grootmoder …

 
De Dach drüselt sükk dör de Stünnen –
in d’ Köäken is dat de halfluchtige Tied.
Grootmoder moot sükk mit dat Begääven anfrünnen,
ov see nu so is, ov doch nich so blied –
up jederfall is see alleen.

See schnakkt mit de Sünn
de noch dör de Appelbööm blenkert –
dor is anners nümms
an de see wat särgen kunn.

Buten up d’ Land –
stuuv achter de Waal –
hör Noabers Jung
mit een Melkbumm’ rümschlenkert.

Jan-Hinnerk
wat hör eegen Blood is,
de Ekelsöähn de hör noch blääven,
de is sied eeergüstern bi d’ Kommiß –
de Kriechmoaker bruken sien Lääven.

Sien Voader – de Foormann
un Diederk sien Broer,
de lirgen all laang in de Grund –
see weesen de eersten de intrukken sünd,
see ween de eersten de dodblääven bünd.

Dor frocht nümms dornoa ov dat een gefaalt.
Blods de, de dat Scheeten togaang brocht hevvt,
de sitten moi hoch un moi drööch –
woveel Blood denn an hör Hannen kläävt,
dat is liekers noa annermanns Möäch.

So sitt see allenich in de halfdüster Köäken –
hör Hann’n strieken de Katt saacht över d’ Hoar –
see deit to’n letzten moal dat Füür inröäken,
dat moakt see in d’ Huus nu sied tachentich Joahr.

De Mörgen de sücht hör denn sitten in d’ Köäken,
blods hör Lääven – de Waarmte,
de is nich mehr dor.© ee
ewaldeden2014
Über https://christinvonmargenburg.wordpress.com/https://christinvonmargenburg.wordpress.com/"In einem Augenblick gewährt die Liebe, was Mühen kaum in langer Zeit erreicht." Johann Wolfgang von Goethe