Een heel besünner Winachten . . .

Een heel besünner Winachten . . .

De Dezembermoant steuster dör de Doagen – he kunn sükk mennichmoal sülven nich sehn – so fast hung de Doak över dat Land. An Bööm un Strüker drüppel van de blanken Oosten dat Woater – as Troanen ut Kinneroogen. Heel saacht, blods ov un to kunns moal een Schnükkern hörn, wenn buten up de Prikkenwacht dat Weihen de Pingel anstööt. Keen tutern van Hörns – keen tukkern van Schippsdieseln kroop dör de griese Lücht. De Hoaben an d’ Siel leech as dod – man kunn blossich de Schliek rüken. Keen Stoom van de Granoatkädels – keen Piependamp van Mannslüüschmöken as een Teeken van Läven. Eenzich de Schimmelrieder flooch in de Stünn’n tüschen Dach un Dau över d’ Diek dorhen. Man kunn hüm blods as Schkaa sehn. Fief Reitdakkhüsen dukeln sükk achtern Diek – glieks bi de Schlüüs.

Ünner de hukich Gävels blenker ov un to Lucht van een Schienfatt dör de busterken Schieven. De neeä Tied har een Boach üm dat lüütji Dörp moakt, as see mit elektrisch ünnerwäägens wee.

An de Schmachtlieders an d’ Siel wee doch niks to verdeenen – har moal een Boas sächt, as in d’ Kreisstadt dat künstlich Lucht fiert worden wee. Nä – Strom kunnen see de Schmachtlieders nich gäven – oaber dat Lääven van de Mannslüü – dat kunnen see bruken, as dat heet: Wi mooten Kriech moaken. Dat haun un stäken – dat dodscheeten un brandschatzen wee to Ennen – de ingelsch Fleegers keem’n nich mehr bi Nachten van See her, un leeten hör gleunich Paketen fall’n. De Minschen an d’ Siel kunn’n wäär noa buten goahn – oahn dat see van Sireenengehuul in d’ Schloot jocht wurden. Oaber wat schullen see buten? An d’ Hoaben up de Kutters wachten – de dat nich mehr geev? An d’ Hoaben up de Schkippers – up de Voaders – up de Söähns wachten – de nich mehr wäär keemen?

De Elektrischboas wee in de Kreechsjoahren in Huus wäst – he har sien Lääven an de Heimoatfront insett – mit een blenkernd Blikk an d’ Böst. Dor wee in Sömmer veerunveertich extroa een Drufel Minschen ut de Riekshauptskuntrei üm infloagn, um hüm dat an d’ Jakk to stäken. He wee so bannich stollt dor up, dat he een Tiedlang ‘n stiewen Aarm har – de wull rein gannich wäär andoal goahn. Un nu hööch he sükk, dat hüm dat so good gung – he wee joa jümmers all tägen de Kreech wäst – dat har he joa düdelk wiest. De frömmden Suldoaten ween noch gannich in dat Staddje intrukken, dor hung an sien Huus all dat grötste un witteste Bettlinnen buten an d’ Gäävelmüür. Kiek – un doran har man dat doch sehn kunnt. De griese Boas November har middelwiel sien Regiment an sien iistern Bröer Dezember ovträäden. De Dieksters ween hör Lääven lang stollt up de lüütji Kaark wäst, de hunnerd Meter van d’ Diek wäch, up d’ Warf stunn. In d’ Adventstied schweef de geele Schien van d’ Kersenlucht dör de buntklöärigen Kaarkenfinster – weih tosoamen mit dat Klokktornlüüden över dat Land – över de Schkeepen, un över dat iisige Woater vöör de Dieken – trukk in de Hüüs, un mook dor de Minschen blied.

De Bliedheit is wäch – de Kaark is wäch. In een pikkschwaarten Wintersnacht – Hillichoabend veerunveertich – keem dat Verdarben in de Kaark. Dat full man so van d’ Hääven. Üm Middennacht schlooch dat Füür boaben dat Dakk tosoamen. De Klokktorn stunn sietdem as so’n schwaarten Wiesfinger alleen up de Höcht. Nümms hett sied disse Nacht an d’ Klokkentau trukken – üm de brannerich schwaart Klokk to lüüden. De Paster un de Kaarkendeener sünd in dat Füür ümkoamen. Een Joahr is sieddem dör d’ Land trukken – dreehunnerdfiefunszäßtich Doagen Elend. Üm de Kaarkenwarft is dat still – dodenstill – an dissen Hillichoabnd fiefunveertich. In de fief Hüüsen is dat still – dodenstill – an dissen Hillichoabend fiefunveertich – blods Froolüü un Kinner sitten üm dat schroare Füür. Wat hevvt de sükk an Hillichoabend all to särgen, wenn de Voader nich wäär koamen is – wenn niks up d’ Disch is as drööch Brod un Woater.

Dat is denn woll us Herrgott an d’ Haart goahn – ov wu anners kann mi dat een verkloaren, dat üm Klokk Middennacht Lüüden van d’ Kaarktorn her insett – un över dat Land weih – över de Hoaben un över dat iisige Woater – buten vöör d’ Diek – in de fief Hüüsen trukk – un Bliedheit mit sükk broch.

Un well heel genau henluster – de kunn hörn wat dor mitschweef – as wenn Engel sungen – jo is vandoach de Heiland geborn.© ee

Über https://christinvonmargenburg.wordpress.com/https://christinvonmargenburg.wordpress.com/"In einem Augenblick gewährt die Liebe, was Mühen kaum in langer Zeit erreicht." Johann Wolfgang von Goethe