Tanten un Verwandten . . .

Tanten un Verwandten . . .
Disse Oart Minschen kann sükk een – wenn he in de Welt stüürt word – joa nich utsöken. Dor mutt man denn so mit tofrää wääsen as dat is. Updrükkt hevvt see dat joa nich vöör d‘ Kopp, de Verwandschkupp, wenn man hör dat eerste moal sücht. Man moot denn as een neeäd Minschke eers sinnich dor rinklautern. Mit de Tied krist du denn to weeten, in wekke Riech du hör setten kannst.
Een Deel dorvan de  steit vöörnan – dat sünd de Gooden. De annern verdeelt sükk stükkenwies noa achtern. So hevv ikk dat ok to weeten kräägen. 
Een Tant van mi – een van mien Voader sien Moder hör Deerns – de woahn in Jewer – stuuv boaben de Sükenkass dor wee hör Woahnen.
Dat Mannsbild, wat dorto gehör – wi nöömen hüm Unkel – de wee de Boas van dit Institut. He wee een haartensgoden Kierl, de ok sien Krüüz mit sien Olschke har. Liekers – dat har he sükk joa sülvst up sien Pukkel lächt.
Wi drüssen nich Tant Leni särgen – „Helene“ mussen wi särgen – dor geev see een Hüpen up. Een bäten benaut wee see in d‘ Kopp – wi säen ünner us jümmers: “ See is licht överkandidelt“.
Wenn us Ollen us up Böschkupp stüürt harn, üm bi us Tant Leni in Jewer wat to beschikken, denn mussen wi ünnern an de Poort an een missingsch Pingeltau luuken un dornoa fief Trää torüchgoahn. Dormit see – „Tante Helene – van boaben sehn kunn, wokeen dat wee de hör visiten wull. 
Sönndachstüüch – wenn d‘ gung ok noch wat bäters – dat muß man all anhemm’n. Anners leet see us gannich rin – wiel – ünner Sönndachsstoat wee dat nich „Standesgemäß“. So’n plietschen Tant wee dat!
Wat hör ikk dor well bölken? So wat geit joa in een Minsch alleen nich rin! – recht is dat! Dor weesen noch ‘n Stükk ov wat Deerns – de weesen in mien Oogen good – bit up een – de stunn hör Süster in niks noa. Wenn ok up een annern Oart. 
In de schlechde Tied, glieks noa de groode Weltenbrand, har Moder hör een heelen Barch wullen Däkens schunken – för de Kinners, dat de sükk tominnst waarmen kunnen.
Moder har de jüüst van de Serben-Suldoaten in Sengwardöng tägen Schlukk un Fettichkeiten intuuscht.
Twee Doach loater koamt wi noa een kladderigen Dach van us Tuur dör Oostfreesland schnoabends bi hör in d‘ Köäken rin – un wat seecht wi? Tant Käte sitt mit hör breeden Mors up d‘ Köäkenfüürstää un is an inbööten.
Nä, nääää – nich mit Holt ov mit Törf – mit de wullen Däkens, de Moder hör för de Kinner warmtohollen gääven har.
Un wat sächt see to mien Moder, de mit oapen Halsgatt vöör hör stunn, wiel see dat nich foaten kunn wat see dor seech? De Kinners schöält dat doch waarm hemmen.
Kiek – un dat meen ikk mit sünnerboar. 
Mennichmoal froach ikk mi, ov dat bi mi noch aal an d‘ richtich Stää sitt – bi so een Verwandschkupp – un bün denn elker Mörgen wäär blied, dat man dat bi mi woll noch nich up disse Oart sücht!
 © ee
Über https://christinvonmargenburg.wordpress.com/https://christinvonmargenburg.wordpress.com/"In einem Augenblick gewährt die Liebe, was Mühen kaum in langer Zeit erreicht." Johann Wolfgang von Goethe