Een Froach blods. . .

E en Froach blods. . .

Wat is eelich Winachen
well weet dat woll noch
well denkt

an dat hillich Geböören
jedeneen de lett dat kroaken
as wenn dat üm geit

de Welt to verföören
Winachen
dat hett Frää to bedüüden

un Minschlichkeit
hier up de Eer
woneem schulln anners

de Klokken woll lüüden
wenn Een deit de Anner blods säär
loat dat heele Gedrüüs

moal ünnern in d’ Schappen
denn schall dat in de Hüüs
mit de Freud ok wäär klappen.

© ee

Dodensönndach.

Dodensönndach
Stillichkeit
Graftenruh’ un Hillichkeit

Stoom licht över Kaarkhoffs Wischen
Klokkenlüüden
un dortüschen

heel van wieden
huulen van een Schkippssireen
wiel, de Stüürmann
kann de Kant nich sehn

de Koptein de sücht blods griese Lücht
de häntich över d’ Woater flücht
he meent tomoal de Seel’n to spöörn
de hüm willt in d’ Hoaben föörn
.

©ee

https://christinvonmargenburg.blog/schrievhuus/

mit vielen weiteren Plattdeutschen Gedichten und Erzählungen.

Novembertied …

Novembertied …

De elmte Moand is dat in d’ Joahr,
de vöörletzde siet ole Tieden –
man sücht in disse Nääveldoagen
nachtens de griese Kerl woll rieden.

As Schimmelrieder hett hüm wall
oold Stormens Theo all beschrääven,
un Minsch begript nich wat dat schall –
wat dat bedütt, föör Minschens Lääven.

De Minsch as lütji Eerdenkruper
benöömt sien Waark un sükk as „Super“ –
doch „Super“ man, dat is he wohl
bi Schlukk un Beer un Alkohol.

Wat aal dat anner hier angeiht –
Natur un goode Welt bewoahr’n
de Mohr doch in de Mengsel schleit,
wiel – Minsch hett dor doch laang verlor’n

© ee

Bild von cocoparisienne auf Pixabay

Novemberküst …

Novemberküst …

Griese Lücht un griesen Hääven –
griesed Woater, Stöörmbelääven,
dat schüümt un schakkert an de Kant –
ritt Stükken rut ut haarstich Land.

Kikkt as een füünschen Woaterkeunich –
mit Wellens Kroon as Oogen gleunich,

blääkt as een Koppel dörgoahnd Ossen –
deit schnuuven ut sien Woatermuul –

is stark as hunnerddusend Vossen,
wenn he kummt ut sien Woaterkuul

un rekkt sükk hoch to Bargenhöächte –
spüttert rein de Wulken natt –
koam blods nich noa in siene Nöächte
un goa hum bäter man ut’d Padd.

© ee

Laat uns so beden:

 

Laat uns so beden:

De goothartig Gott wees vör Di, dat he Di den rechten Weg wiest,
He wees neven Di, üm Di in de Arm to sluten un Di to schütten
He wees achter Di, üm Di to bewohren vör allens Tücksche.
He wees ünner Di, üm Di uptofangen, wenn Du föllst.
He wees in Di, üm Di to tüschen, wenn Du trurig büst.
He wees üm Di rümmer, Di to defendeern vör jichenseen Överfall,
He wees över Di, Di to segen.
So segen un bewohr Di de goothartig Gott.

So dank ik em, dat he mit uns west is,
un wieder mit uns is:

Neven uns,
achter uns,
ünner uns,
in uns,
üm uns rümmer,
över uns.
So willt wi em laven alle Tiet,
em, den goothartigen Gott.

Amen

Na en Irischen Segen

© ee

Erinnerungen an Greetsiel …

 

Erinnerungen an Greetsiel …

Dörst …

De Twillingsmöählen van Greetsiel wischken jüüst an mien Oogen vöörbi. – glieks bün ikk dor wor ikk hen will. De Oalrökeree van Hoyer in Twixlum steit ganz boaven up mien Plakkzädel an d’ Armaturenbrett. Gräsich waarm is dat in mien blikkern Kist van Hüdschefüdel. Dörst hevv ikk. Un so up Schlach hevv ikk een Bild ut miene Läärtied up Nördernee in d’ Kopp fastsitten.

Jan hukelt tomoal tägen mi in d’ Auto – mien ole Frünnd Jan Kleen ut Greetsiel. Jan mit dat groode Haart för us Jungvolk, dat wi up Nördernee in d’ Kaiserhoff för dat Lääven trechttimmert wurden. Jan Kleen mit dat groode Heimweh noa sien Dörp – un noch gröttern Jank noa ‚Ulferts Beer’ in Jonny Matz sien Krooch. Jan wee Müürmann van Huus ut, un in d’ Kaiserhoff hör aal dat to sien Boantje, wat mit Müüren. Putzen un Ploastern to doon har. He wee een van de Huushandwarkers.

Jan leep mit stieve Knoaken stöäkelich as een Oahnt dör de Olldach – wiel hüm dat Rheumoa so düchdich in d’ Kniep har. Oaber blossich jümmers bit Fieroabend hen.
Denn poas he sien Rheumatismich – so sää he woll – düchdich een mit Foot in d’ Mors, un leet dat in sien lüütji Koamer allenich trüch. Bit annern Mörgen – denn har hüm dat wäär tofoat.
Üm Klokk fief wee vöör de Handwaarkers in d’ Huus Fieroabend – fief Minüten loater stunn Jan piedelik in Jonny Matz sien Krooch, un galler sükk mit Kattun de eerste halvige Liter ‚Ulferts’ dör sien utdrööchted Halsgatt. Well genau henkeek, de kunn woll allmoal de Stohm ünner sien Nöäs upstiegen sehn.

Sien „Munterholln“ tägen us leep jümmers „Ikk moot gau noa Jonny to, un mien Knoaken schmeeren“ achteran. Noa twee Moat ‚Ulferts’ – un een lütten Sööpke dormanken – sprung Jan as so een Hüldop, de wat mit Pietsch kräägen hett, dör Jonny sien Krooch.
Eenmoal dor hevvt wi Jungs Jan denn richtich wat Goodes doan. Us Boas wee för twee Doach röver noa d’ Fastland seilt, üm dor wat to beschikken. Jan wee schmiddachs all bit up de Grund utdrööcht. Wi Jungs hevvt us Pennings aal tohoop lächt, un bi Wallenta in d’ Doamenpadd Beer hoalt.

Wiel wi nu joa prakkeraktisch veranloacht weesen, hevvt wi dat Beer in Wallenta sien Klüterloaden glieks ut de Buddels in twee tein Liter Emmers glukkern loaten. Up disse Oart bruksen wi keen leddich Buddels wäär in de Loaden retuur brengen – un Jan kunn glieks as een Oss ut de Emmers supen. Well nu mit Schuuren över d’ Pukkel Igittigittt sächt, de hett ni nich in seine Kinnertied so richtich van Haarten in Schiet rümkleit. Kiek – un jüüst genau dat har ikk in disse Momang dor tüschen Greetsiel un Twixlum am leevsten doahn. © ee

ewaldeden