Boaben bunt . . .

Boaben bunt . . .

Fidi un sien Prunkstükk

 

Fidi wee van Huus ut Schooster – sien to Huus dat leech in dat mekkelborgsche Plattland – in Ludwigslüst. Sien Voader harn see an d‘ söämteinsten in d’ Junimoand dreeunfüfftich dodschoaten.

Van dissen Dach an gung sien Läven een annern Padd, as dat noa sien Meen’n eelich goahn schull. Studeern up een Pastersstää seet woll in sien Kopp – dat wee hüm nich vergünnt. Schooster is dorbi rutkoam’n – oaber dat is een anner Geschicht, över dat ik noch schrieven moot. Up jederfall hett dit Geböören hüm dorto brocht nägenteinhunnerdsärßunfüfftich – noa de ungarsch Variante van dat Spill – bi Nacht un Nävel mit sien groode Leevde över de gröön Grens in de Bundsrepuplik to trekken.

Irgendwonns in’n Südwesten – dat wuß he – geev dat de Bedrief Salamander. Salamander wee ok in dat anner Düütschland een Noam. Dat oaber Doon un dorwääsen leeger is, as Hörn un Hoapen – dat hemm’n he un siene Edi gau spitzkrägen. Een Schooster wee näämich bi Salamander ok blods een Schooster – un keen Paster.

So hett een Tofall hüm denn mit Minschen tohoop brocht, de ok woll nich mehr in de Kuntrei läävden, in de see hör eerste Krei doan harn, oaber de wenichstens mit hör Schnakken stükkwies de sülvige Padd gungen.

Fidi wee een plietschen Schooster – he kunn good mit Hoamer un Spiekers ümgoahn, un hett denn ümsoadelt up wat holltens. Dat har wiers ok wat mit lopen to doon – oaber man jüüst van de anner Kant – dat wee Parkett.

He bruks blossich noch leer’n, nich mehr up Footen dör sien Aarbeidslääven to goahn – up Kneen krupen wee van Stünnds an de Oart. Dat hett he so good henkrägen, dat he dat twee Joahr loater all up sien eegens Hand mook. Fidi wee so mit Liev un Seel dorbi, man kreech hüm hoast blod’s noch in Aarbeidsbüks to sehn. Dat Footdeelen moaken kunns hüm anrüüken – Liim un Hollt.

Dat keem all van binnerwendich – un dor wee he stollt up.

Anners sien Edi – dat lüttlüühaftige Edith har see ovlächt – Edi klung so noa groode Welt. Un verrafftich – so’n spierke kreech see elker Dach dorvan to foaten. Een Stää as Sekretärin wee hör tofallen, un dat Schikksoal har de Schrievdisch in d‘ Vöörkoamer van Professer Sowieso vöör hör freemoakt. De Nachten brorgen de beiden jümmers noch in de lüütji Dakkwoahnung ut de Anfangstieden to. Wiel – mit Ovlärgers planten hullen de beiden sükk trüch. Ov Fidi sükk in gewisse Momanken trüchhull, oder ov see een Sperrwark inboot har, dat schall hier nich an d’ Lucht koamen – up jederfall wee dat Läven oahn Kinner een Enn’n goaelker. Tominnst för Edi.

Wenn de Koamerdör achter hör in d’ Schlött fallen wee, kunn see hör Pelzmannel – un wat see anners noch in d’ Schkapp hangen har – utföärn. Dat de see mit sovöäl Plesäär – wenner see noa Huus henkeem, hungen noch stilkens Stükk ov wat Mannslüüoogen an hör Kleedoasch. Dat bruk see woll. Wat see nich bruken kunn, dat wee Huusholln un wat dormit anhung – oaber dat kunns joa van buten nich sehn.

Bit een bi d’ Rieten in d’ Bäed vergäten hett sük trüchtoholln. Nu hulp joa aal niks mehr – de beid harn wat ansett’d. Een Tiedlang kunns joa noch niks sehn – oaber denn seet een Kleed hier ‘n bäten stramm – een Büks kneep dor – wat schall ik jo särgen – Edi wee drachtich. Nu wee dat ok niks mehr mit de schulige Dakk-Koamer. Een grötter Woahnung muß dorher.

De wee gau utkäken – bruks blods noch dat Meubelmang henbrocht wordn. Een Föör vull mit Schappen un Dischen un aal wat noch so an lütt Kroam to so’n Huusholln hört – un twee Föör mit Kleeärwaark!

Dat harn wi flink achter us brocht.

Un denn sää Fidi – as wi oabns bi d‘ Beer seeten, heel schinant: Nu mooten ji mi noch ähm helpen, anbesten vanoabend in düstern, wi hebbt dor noch ’n bäten wat up d‘ Böän.

Tja – un dit up d‘ Böän – dat ween denn dree Föör vull Schiet. Woll duusend Tuten mit Höönerknoaken un wat anners noch anfaalt, wenn in een Huusholln nich koakt wurd. Edi har eenfach aal up d‘ Böän schmäten.

Bi dit Waark is mi kloarwurdn, dat ole Spröäkwöör nich ewich holln. Wo sächt man bi us? Boaben bunt un ünnern Strunt? Bi Edi wee dat Ünnern bunt un boaben Strunt.© ee

für Dich auch hier :  https://schrievhuus.wordpress.com/2018/09/01/fidi-un-sien-prunkstuekk/

Ewald Eden

Een ruugen Hund …

 

Een ruugen Hund …

Soveel Minschen dat in de Welt givt, soveel verscheedens sünd dat ok woll. Oaber as dat so is – van de een kanns doagenlang vertelln, un de anner krist in de groote Faarvpott gannich to sehn.
So een ‚kanns wat van vertelln’ is een poar Joahr mit us dör de Tied lopen. He beteeken sükk sülvst jümmer as Indioaner. De Störk har hum in Wanne Eikkel ut een Woaterpool trukken. He wee een ächten Köälenpottjung. Van buten wee he knustich as een Eekenboom un bruun as een Törfsood. Dööpt worden wee he mit Emscher-Woater. Dat is son lüütji lopend Woater dwarß dör d’ Köälenpott. Dat Woater rook, as wenn Avteeker Pillndreier in siene Mengselpotten togaang wee. Wenn dor een normoal Minschke sien Beenen inhull, denn ween dat noa fief Minüten blods noch Knoaken. Kiek – un in dat Woater gungen de Jungs boaden.

Well dor denn mit dör wee, de kunn in d’ Lääven niks mehr taargen.
Wi läävden ok son bäten as ‚Zigeuners’ up us Tuuren dör de Welt – un dat gefull ‚Texas Bill’ as wi hüm nöömden.
Een büld Ruuchwaark un een spierke Vergnöögen wee dat stilkens.
Us Morsen de kunnen nargends Wuddeln schloahn, wiel wi joa up keen Stää laang genooch seeten. Dat trukk us van een Boostää noa d’ Anner. Wi reisten van dor wor de Minschen flinker schnakken as een Gewehr scheeten deit, bit dorhen wor man an d’ heele Dach blods dree Wöär sächt. De dree Wöär Gägenden leegen us bäter – wat Oostfreesen wiers verstoahn köänt.
In disse Joahren hett Texas Bill us so mennich Spillwaark wiest, van dat een normoal Minschke ni wat to weeten kricht.

He kunn ton Bispill mit een Kluten in hunnerd Meter een Duuv van d’ Dakk scheeten. Disse siene ‚Fertichkeit’ hett us in dat rheinsche Köln moal aal Mann in d’ Büx strullern loaten.
Een Kolleechenbedrief de mit us reiste, keem ut dat saarlandsche Sankt Ingbert. De Handwaarkers harn in hör Tohuuskuntrei ok keen goodet Utkoamen, un trukken mit us van hier noa dor. De Familin in Huus de schulln joa nich schmachten. Dat geev tüschen us blods een gewaltigen Ünnerscheed – us gefull dat Rümstrieken un wi harn nümms boaben us. De Kolleechen ut dat Saarlandsche dreev de Nod, un see harn een klöötenbietrigen gnadderigen Keerl as Boas. Wenn he aal poar Doach up de Boostää updüüken de, denn meen he dries to us, wi schulln de Musik ovdrein. De Boostää wee keen Konzertsoal. Sien Lüü ween ton knoien dor, un nich ton Vergnöögen un üm Musik to hörn.
Häst allmoal een Oostfrees beläävt, de sükk de Teepott wächnäämen lett? Dormit kanns dat verglieken. So een Geböören mussen wi hüm joa utdrieven. Dat hett ok nich laang up sükk luuren loaten. Villicht hett de leev Gott dor son Tikk mit an dreit. Well weet dat all so genau. Stuuv tägen us Boostää stunn näämich een katholschen Klosterschool.

Dat wee Moandachsmörgens sass noa d’ Frööstükk. De Deerns up d’ Günntsied harn jüüst groode Paus, dor jocht de Seehund mit sien Krüdelkoar up d’ Waarft. Seehund hevvt wi hum nöömt, wiel he mit sien Boart utseech as een Woaterhund. De Koar kummt stuuv vöör d’ Dönnerbalk ton stoahn, un de Keerl flücht man so in d’ Schiethuus. He har dat anschiens düchdich drokk. De Dönnerbalk wee noch so een sanitären Inrichtung as dat vöör een halv Joahrhunnerd so goaelk wee. Över een Lokk in d’ Grund stunn een Kist mit een Dör.

Up disse Boostää wee dat een Kist ut de Iisentied – de wee näämich ut krüselt Blikk.
Wi harn us noch gannich recht van us Sönndachsbrand verhoalt, un stunn’n mit Stükk ov wat Keerls in de tweede Etoasch an Fenster to schmööken, üm een bietji mit de Deerns ut de Klosterschool to jachtern.
Blitz up Schlach wuur de Seehund ‚Texas Bill’ siene Beute. Us Indioaner laang sükk een Tichelsteen her – tell sinnich bit füfftein – un denn galler he mit de Spröäk: „Nu hett he sien Büx ünnern“ de Tichelsteen up dat blikkern Schiethuusdakk. Een Kanonenschlach wee nix dortägen. Wi kunn’n dat dönnern noch hörn, dor flooch all de Schiethuusdör oapen, un us Seehund stoof mit de Büx up d’ Hakken un noakend Mors noa buten. Dat is denn sowat as de letzde Vöörhang in d’ Theoater wäst – de Seehund hevvt wi ni mehr to Gesicht kräägen.

© ee

 

quiertjen-fluppen.

.

.

Spiralenflüge

Du jagst Gedanken
durch meine Adern.

Sie treiben prickelnde Träume,
entfachen Gefühle, lassen uns schweben.

Du entfaltest Liebe, wirfst sanft den Umhang
schützend über Gemeisames.

Geborgenes vertraut sein, wohlfühlen.
Wir sinken klammernd in uns

und fangen an
zu leben.

© Chr.v.M.

quiertjen-fluppen

Du jochs bannig Gedanken
dör mine Odern.

Sei tickelt mine drooms,
mookt, dat mine geföhl`s schwääft.

Dei drievt tickelnde dröme,
mookt mine dröme schwääbn.

Ick häve ganz fiene geföhle
un du deis din mantel üm mi.

Geborgen wän, sick gaut feuln.
Wi sinkt un hoolt us fasse tausomen

un fanget tau
läben an.

© Chr.v.M.

.

Dat is he woll …

.

Dat is he woll …

Er meldet sich nicht oft laut zu Wort,
doch wenn he dat deit, denn hätt‘ dat Oart –
dann sind die Wortpfeile so scharf geschliffen,
als wenn Sturm wär‘ durch die Ohren gepfiffen.

In mennich Kopp is dat denn düchtich an ruusen,
un moakt ok woll Pien as dat kellen van Kusen.
Mancheiner fühlt auf den Schlips sich getreten,
vergißt mit offenem Munde das Bitten und Beten.

Doch schimpfende Worte die sind ihm fremd,
schlägt nicht mit schartigem Schwert schwärende Schrunden
läßt jedem Gescholtenen das schützende Hemd,
unter dem friedliches Leben erneut kann gesunden.

Keeneen brukt sükk so föör sükk sülven to schkoamen,
weil glatt und schnell heilen selbst tiefere Wunden –
so brukt nümms to laang dör sien Lääven to loahmen,
weil er in kürzester Frist zu sich selber gefunden.


©ee

Mien Droomland

.helgoland-86562_640

Mien Droomland …(Helgoland)

Ikk goa bi Nachten dör de Wischen
een rüscheln weiht saacht dör de Lücht
hier dat Woater dor de Kant un jüüst dortüschen
een Nachtuul över mi henflücht

de Moand haangt sülvernwitt an d’ Hääven
sien Lucht sprenkelt dat ruuge Meer
de Strand de läävt van flüchtich Lääven
in mi dor geit de Ruh tokeer

mien Haart schleit as een sieden Trummel
mien Blood dat singt as schloapend Wind
mien Seel luurt up dat Steernsgebrummel
mien Denken is unschüllich Kind

ikk seech de Stünnens vöör mi flüchten
de Trää van hör an Woaterskant
ikk spöör een binnerwendich süchten
noa di mien Haartens Helgoland

©ee

.robbe-3080468_640

beide Fotos bei https://pixabay.com/de/      dankeschön.