Weihnachtslieder.

Weihnachtslieder.

Unter einem Tropfenteppich gefroren
aus den Tränen der immer noch Flüchtenden
schwebt ein Klagelied über dem Hoffnungspfad.

Leise Töne von schmerzenden Hunger,
nach Mitgefühl und Menschlichkeit,
in dieser besinnlichen Weihnachtszeit.

© Chr.v.M.

Hillichoab’nd…

 

 

Hillichoab’nd…

Höörst du de Winachsglokken lüüden
kling’n noch so fien as dröögen Schnee
dat kummt — man höört se ganz van wieden
heel wiet wäch noch — över See
De Schäpen de noch buten sünd
de seilen flink in d‘ Hoaben
de Herrgott givt hör goden Wind
dreit mennich Stüür van boaben
An Hillichoab’nd sünds aal in Huus
hollt de Kinner un de Fro in d‘ Aarm
is buten ok woll Stöörmgebruus
ünner d‘ Reitdakk is d‘ moi waarm
In d‘ hukich Stuuv an d‘ Gävelmüür
steit d‘ Winachsboom in d‘ Hörn
de Keersen sünd dat eenzich Füür
up d‘ Jesuskind sien Törn
Wenn d‘ Engels dör de Koamer glieden
man spöört de Flöägels strieken
denn brukt man heel niks Stures lieden
in dit Nacht mutt dat wieken.
© ee

Een Froach blods…

 

 

Een Froach blods…

Wat is eelich Winachen
well weet dat woll noch
well denkt
an dat hillich Geböören
jedeneen de lett dat kroaken
as wenn dat üm geit
de Welt to verföören
Winachen
dat hett Frää to bedüüden
un Minschlichkeit
hier up de Eer
woneem schull’n anners
de Klokken woll lüüden
wenn Een deit de Anner blods säär
loat dat heele Gedrüüs
moal ünnern in d‘ Schkappen
denn schall dat in de Hüüs
mit de Freud ok wäär klappen.
© ee

Winachswunner

 

 

Winachswunner

Winachen kummt mit groode Trää
överall dat festlich blinkt
Knecht Ruprecht suust mit siene Schlää
Kinners nä — wat Freud he bringt
All de Harten sünd vull Waarmte
blied seegen de Gesichten ut
in disse Nacht givt d‘ keen Gelaarmte
de Herrgott lett de Engels rut
Well nu oapen Dören hett
un een Winachsboom mit Keersen stollt
de Engel dor sien Teeken lett
wor Globen noch de Leevte hollt.
© ee

Winachen…

 

Winachen…

Winachen wee nich blods in Huus —
nää — Winachen wee ok stiäl up een annern Stäe
bi Oma un Opa — un jümmers wäär nee
Winachenmörgen muß man eers schnüstern
wat Winachsmann brocht har — so mirden in Düstern
Dat meest, wat wi kreegen, wee wat antotrekken.
Us Öllern mussen sükk bannich noch rekken,
Speeltüchs — dat wee ok woll dor
dat wee meest een upklütert Holltpeerd
ov een Pupp van verleeden Joahr
wat hevvt wi us hööcht — mit dit un mit dat
wat hevvt wi äten — wat ween wi moi satt
schnoamiddachs gung d‘ noa Oma un Opa andoal
dor geev dat „Bescherung“ — ton tweeden moal
un wäär wee rejell wat to Schlikkern dorbi
wat wee mi noas schlecht — un dat nich blods mi
verglikks dat mit vandoach — so wee dat meest wenich
man wi ween tofrää — ok noch mit een Pennich.
© ee

Geschenken — Kringels — Päpernööten.

 

 

Geschenken — Kringels — Päpernööten.

De Stuvendör sük nich bewäächt
dat Schlöädellokk verhangen
man meent — dat dor de Engels fleecht
in Kinnerhaarten söötes Bangen
.
De Fenster wiest in d‘ Appeltuun
villich kann man wat spitzen
de Gröttern sünd vöör Neeschier duun
see doon sük rein erhitzen
.
Möächt see noch so foast sük quääln
sük an dat Müürwark hochtotilln
stoadich deit een Stückji fääln
an dat — wat see woll weeten willn
Man sücht dat blinkern in de Schieven
sinnich geit een hen un her
nich weeten wat de binnen drieven
in Kinners Kopp geit dat tokeer
So moten see sük still bemööten
bit dat an to pingeln faangt
Geschenken — Kringels — Päpernööten
Knecht Ruprecht ut sien Büdel laangt.
© ee

Een heel besünner Winachten . . .

Een heel besünner Winachten . . .

De Dezembermoant steuster dör de Doagen – he kunn sükk mennichmoal sülven nich sehn – so fast hung de Doak över dat Land. An Bööm un Strüker drüppel van de blanken Oosten dat Woater – as Troanen ut Kinneroogen. Heel saacht, blods ov un to kunns moal een Schnükkern hörn, wenn buten up de Prikkenwacht dat Weihen de Pingel anstööt. Keen tutern van Hörns – keen tukkern van Schippsdieseln kroop dör de griese Lücht. De Hoaben an d’ Siel leech as dod – man kunn blossich de Schliek rüken. Keen Stoom van de Granoatkädels – keen Piependamp van Mannslüüschmöken as een Teeken van Läven. Eenzich de Schimmelrieder flooch in de Stünn’n tüschen Dach un Dau över d’ Diek dorhen. Man kunn hüm blods as Schkaa sehn. Fief Reitdakkhüsen dukeln sükk achtern Diek – glieks bi de Schlüüs.

Ünner de hukich Gävels blenker ov un to Lucht van een Schienfatt dör de busterken Schieven. De neeä Tied har een Boach üm dat lüütji Dörp moakt, as see mit elektrisch ünnerwäägens wee.

An de Schmachtlieders an d’ Siel wee doch niks to verdeenen – har moal een Boas sächt, as in d’ Kreisstadt dat künstlich Lucht fiert worden wee. Nä – Strom kunnen see de Schmachtlieders nich gäven – oaber dat Lääven van de Mannslüü – dat kunnen see bruken, as dat heet: Wi mooten Kriech moaken. Dat haun un stäken – dat dodscheeten un brandschatzen wee to Ennen – de ingelsch Fleegers keem’n nich mehr bi Nachten van See her, un leeten hör gleunich Paketen fall’n. De Minschen an d’ Siel kunn’n wäär noa buten goahn – oahn dat see van Sireenengehuul in d’ Schloot jocht wurden. Oaber wat schullen see buten? An d’ Hoaben up de Kutters wachten – de dat nich mehr geev? An d’ Hoaben up de Schkippers – up de Voaders – up de Söähns wachten – de nich mehr wäär keemen?

De Elektrischboas wee in de Kreechsjoahren in Huus wäst – he har sien Lääven an de Heimoatfront insett – mit een blenkernd Blikk an d’ Böst. Dor wee in Sömmer veerunveertich extroa een Drufel Minschen ut de Riekshauptskuntrei üm infloagn, um hüm dat an d’ Jakk to stäken. He wee so bannich stollt dor up, dat he een Tiedlang ‘n stiewen Aarm har – de wull rein gannich wäär andoal goahn. Un nu hööch he sükk, dat hüm dat so good gung – he wee joa jümmers all tägen de Kreech wäst – dat har he joa düdelk wiest. De frömmden Suldoaten ween noch gannich in dat Staddje intrukken, dor hung an sien Huus all dat grötste un witteste Bettlinnen buten an d’ Gäävelmüür. Kiek – un doran har man dat doch sehn kunnt. De griese Boas November har middelwiel sien Regiment an sien iistern Bröer Dezember ovträäden. De Dieksters ween hör Lääven lang stollt up de lüütji Kaark wäst, de hunnerd Meter van d’ Diek wäch, up d’ Warf stunn. In d’ Adventstied schweef de geele Schien van d’ Kersenlucht dör de buntklöärigen Kaarkenfinster – weih tosoamen mit dat Klokktornlüüden över dat Land – över de Schkeepen, un över dat iisige Woater vöör de Dieken – trukk in de Hüüs, un mook dor de Minschen blied.

De Bliedheit is wäch – de Kaark is wäch. In een pikkschwaarten Wintersnacht – Hillichoabend veerunveertich – keem dat Verdarben in de Kaark. Dat full man so van d’ Hääven. Üm Middennacht schlooch dat Füür boaben dat Dakk tosoamen. De Klokktorn stunn sietdem as so’n schwaarten Wiesfinger alleen up de Höcht. Nümms hett sied disse Nacht an d’ Klokkentau trukken – üm de brannerich schwaart Klokk to lüüden. De Paster un de Kaarkendeener sünd in dat Füür ümkoamen. Een Joahr is sieddem dör d’ Land trukken – dreehunnerdfiefunszäßtich Doagen Elend. Üm de Kaarkenwarft is dat still – dodenstill – an dissen Hillichoabnd fiefunveertich. In de fief Hüüsen is dat still – dodenstill – an dissen Hillichoabend fiefunveertich – blods Froolüü un Kinner sitten üm dat schroare Füür. Wat hevvt de sükk an Hillichoabend all to särgen, wenn de Voader nich wäär koamen is – wenn niks up d’ Disch is as drööch Brod un Woater.

Dat is denn woll us Herrgott an d’ Haart goahn – ov wu anners kann mi dat een verkloaren, dat üm Klokk Middennacht Lüüden van d’ Kaarktorn her insett – un över dat Land weih – över de Hoaben un över dat iisige Woater – buten vöör d’ Diek – in de fief Hüüsen trukk – un Bliedheit mit sükk broch.

Un well heel genau henluster – de kunn hörn wat dor mitschweef – as wenn Engel sungen – jo is vandoach de Heiland geborn.© ee