Schrievhuus- Poesie- Erzählungen – Liedtexte2

Ikk moot dat doch moal utprobeeren ….

Vöör Dach un Dau pingel vöörmörgens bi mi dat Schnakkfatt – na ja … sooo froo wee dat nu ok wäär nich. Mennichmoal överdriev ikk dat in mien Vertelleree ok woll een bietji. Ikk har tominnst all mien Frööstükksei up de rechte Padd brocht, as dat Deert an to jüdeln fung. Ikk hevv furss noa de Schnakknoaken greepen üm de Radetzkymarsch ovtostellen, de mi een frünnelken Tiedgenossen annerletzt as Melodei dor upspeelt hett. Dat har anners nämich good angoahn kunnt, dat us Noabers mit Kind un Kägel noa buten steustert ween, wiel see meenen, dat dor Muskanten van d’ Militär bi us dör de Stroaten trukken, üm villicht Suldoaten föör de Insatz in Afghoanistan antowarben. Man weet dat joa nich so nipp un nau, wu dat Volk up dat jüngste Doalerinspoaren van de schwaaartgäälen Berliners reageeren deit. Sünners wiel joa de Hartz IV Öllern dat Öllerngeld strääken ward – un vöör de Renten van disse Schmarotzers schall joa in de Rentenkass ok niks mehr an Bidrach inbetoahlt warden. Dat kunn man doch nu mit een Handgeld ut de Kreechskass utglieken, denn vöör Kreech un Finanzverbräkers sünd doch jümmers un alltied Doalers dor.  Dat Bewennt har denn joa ok noch een anner Siet – wenner de fuulen HartzIV Lüü an de Front sünd, denn köänt see hier to Huus doch nich soveel Kinner tüügen – villicht ok gannskeen mehr – free noa dat Motto: Kinner tägen Eekenholltkisten.

Nu hett mi oaber dat politisch Ungedoo van de Regeerungssüstern dor in d’ Riekskuntrei heel un dall van mien eegentliched Vertellnwillen ovbrocht. Also, as ikk de Droaht van mien Akkerschnakker freeschkalt har, hör ikk de Stiäm van een mi good bekennt Froominsch – ikk mach nich särgen Frünndin, denn kunnen de Lüü woll glieks wäär wat verkeerds denken. Noa tweemoal Moin un hen un her kreech ikk van hör to hörn, dat see mi blods ähm verklokfideln wull, dat see sükk mit hör Frünndin – de mit mi nu ok wäär good bekennt is – föör dree Doach noa Paderborn ton  “probewohnen” in een Karteer föör Öller Minschkes up de Padd moaken de. Eersmoal har ikk stuuv een drööget Halsgatt van dit Künnichmoaken, wiel see mi tomoal irgendwons een Ennen wiesen de. Un denn schoot mi dör de Kopp, dat ikk joa ok all nich mehr to de Jüngsten hör – un dat ikk annerletzt doch son moien Kaarkhoff besöächt un dorcht har, dat ikk dor woll noa mien Avlääven bediekt warden much.

Nu överläch ikk doch wüggelk, ov ikk mi an de beid Froolüü nich een Bispill an näämen schall, un dor villicht ok allmoal dree Doagen “probelirgen” schull.

Een neeän Dach …

D e Steerns de lüchten hell an d’ Hääven,
net as de Süchten in us Lääven.

See tinkeln as dien blenkernd Troanen,
wenn di dien Haartblood överlöppt –

see trüllern över Wulkens Boahnen,
wiel Dach sinnich de Dach verschlöppt.

See seilen sinnich up de Grund –
dör d’ Sünnenlucht rein tinkelbunt –

hangen sülvern an Bloaden un Takken
un drüppeln ok woll in dien Nakken
.

Du spöörst, dien Blood faangt an to ruusen
un lett di dör de Doagen suusen –

du weetst dat niks di hollen kann
un geist de Dach mit Höögen an.

© ee

Wenn de Läävenspadd schmoaler ward …

u n de Keerl mit de Seis all ov un to över de Kant luurt, üm to kieken ov sien Frücht all ton aarnten riep sünd, denn seegen een büld Minschenkinner dat de Steenen de up hör Läävenspadd lirgen grötter warden un hör dat Loopen stuurder moaken. Nu meenen oaber so mennich Lüü, de an de Siedelskant stoahn un sükk dat Spill bekieken, dat dejennge de Steenen doch blods ut de Padd rüümen bruks.

Dat is wiers licht gesächt, van Een de sien Seel noch up faste Beenen steit, un de noch wat in de Mauen hett wat he noch nich verbruukt hett, wiel sien Läävenspadd hüm noch nich döör een langern Tied, dör Düsternis un dör Stiekelwirr fööhrt hett.

Hier givt dat nu een Minschke in mien Aarmlängtnöächte de meist üm meist nix mehr in de Mauen hett un de sien Läävenspadd hoast so schmoal wurden is, dat he nichmoal de Footen mehr tägenanner setten kann.

Ikk dröff dor woll een Woord to särgen, wiel wi us nich frömmd sünd. Wi hevvt kort vöör Kreechsennen in dat sülvige Staddje un blods een poar Stroaten vonnanner wäch us eerste Krei up disse Eer doan. De eerste Kinnerjoaren sünd wi ok woll meist üm meist de sülvige Padd langsstrumpelt – wi hevvt schnakken läärt, wi hevvt Loopen läärt un de Schoolmesters hevvt us Woordkünnichkeit un Rääkenkünsten bibrocht. Wi hevvt in de Schmachtliederstieden, noa dat blöäderke Hauen un Stääken, mitkräägen wo stuur dat us Moders mennichmoal fallen is, us heele Kinnerkoppel satt to futtern. Ut de Tied denk ikk hevvt wi dat Wertschätzen van Äten un Drinken mitnoahmen.

As de Schooltied vörbi wee har de Welt üm us to all een heel anner Gesicht kräägen. De Läävenspadden leepen utnanner, un wi hevvt us ut de Oogen verlorn.

Mien Fründ hett dat in een Kring drääven, in de Frää een frömdet Woord wee un anner Lüüds Lääven nich veel tellen de.

He har sien Bestimmung, ov ok woll sien Glükk as he meende, in d’franzeusch Frömdenlegion funnen. Dat eerste wat he dor ovgääven muß dat wee sien eegen Ikk. Van d’ eerste Minüt an wee he blods noch een Tall in dat blöderk Röädenwaark. Dat tweede wat he nich behollen drüß dat wee sien Geweeten – he drüß nich mehr mit annern mitlieden … sülvst denn nich wenn he oahnungs- un wehrlos Minschkes ut Fleesch un Blood van achterrükks de Koppen ovschnieden de. Ov dat nu Kinnergood, ov dat Froonslüüd ov Mannslüüd weesen speel dorbi keen Rull. Dat hör to dat Kreechshandwaark – un dat Moiste in de meist noch Jungkeerlshaftigen Suldoatenkoppen wee dat Weeten dat up dissed Doon keen Stroaf upstunn. Dat dat oaber in elker Minschenlääven keen Rääken openblivt, dat harn see aal mitnanner noch nich up d’ Brett.

Föör dit Denken wee in hör Koppen noch keen Bott in. See wussen noch nich dat us „Alltiedsvoader“ dor boaaben in de Steernweltswiiden sien Waark so anlächt hett dat elkseen Minschke föör sien Undoon betoahlen moot. Solaang de Stroaf nicht ansächt is, solaang is de Wacht in us Binnerst nich utglääken. Kiek, un dat lett us Geweeten denn keen Ruh.

In d’ Öller, wenneer dat Olldachsgedrüüs üm us to us nich mehr so fost in d’ Rundum dreit un de Stappen lütger warden, denn kriecht wi dat aal to weeten. Un denn kummt trillern in us hoch – un de Froach, wat dat Jüngst Gericht us woll uplächt un us ovverlaangt föör us Undoon un vöör us Hörichkeit wenn anner Minschkes mit hör schienboare Macht us wat inschüünt hevvt. Foaken blifft denn blods noch een Trillern in d’ Büks, wiel niks mehr in us Binnerst lieklang lopen deit – wiel dat wat Minsch denn noch in de Mauen hätt nich mehr rekkt üm de Steenen ut de Padd to rüümen, de Steenen de man dör dat eegen Doon un wiel dat Näääää särgen in junge Joahren foaker so stuur fall’n is, vöörtieds sülven dor henpakkt hätt.

© ee

Bild von DarkWorkX auf Pixabay

Bild von Oliver Lechner auf Pixabay

Golden Hochtiet

Wat is dat woll — so füfftich Joahr —
Is dat een half Joahrhunnerd schwoar?
Ov is dat noch’n bäten mehr —
an Sinnichkeit — un an tokeer?

Füfftich Joahr — so Sied an Sied —
mennich Doagen in een Tied,
wor allens ut een anner löpt —
wor licht een mit de anner schlöppt.

Dat Word van Paster Eekelboom —
nich wächdoon as een körten Droom,
van deelen un binanner stoahn —
un bit an d‘ Enn tosoamengoahn.

Warden ut twee denn dree un mehr —
dat Sörgen deit woll düchdich säär,
de Bott in d‘ Huus word minner —
man deit aal för de Kinner.

Doch weet man, wor dat wiedergeit —
wenn sükk dat Lääven krüüzwies dreit?
Weets du, ov dor woll Hannen sünd —
de föölen loaten — ikk bün Kind?

Man disse Dach — de loat jo höögen —
doot riegenwies de Minschen nöögen,
mit jo to singen un to lachen —
un loat vandoach dat Lääven krachen!

© ee

Haarst word dat …

H aarst word dat
hevvt ji d’ all spöört?

De Seel’ faangt an to klöömen.

Well heel genau Natur tohöört,
de höört dat rüscheln in de Böömen –

höört wat de Heer us särgen will
up mennich plietsche Oarten –

drüm schwiech as Minsch man leever still –
boo up de Hääven sien Konsorten.

Geneet dat saachte Bloadenfallen –

un hööch di an de busich Wind,
höör blods de heesterk Vöörlandrallen

un fööl di ok as Gott sien Kind.

© ee

Ook en Heimatleed …

D at is jüüst, as ov mi een Engel
över mien Haart strullert hett —
sää mien Opa heel blied,
wenn he sien Köpke Tee
up de Kökendisch sett.

So is mi dat ok,
wenn mi wat Goodes geböört,
wat eenzich de Hääven
un nich denn Düwel tohöört.

Ikk spöär, wenn dat kummt
un dat kummt up mi doal,
denn steit mien Sinnen so fast,
as een eekenen Poal.

Dat is as d‘ verwachten
van Moder Natuur,
wenn see in winterlich Nachten
licht iisfast in suur.

Dat is as wenn Voagels
dör de Vöörjoahrslücht glieden —
denn rüükt man dat Gröönen
ok all van wieden.

Dat is as wenn Sömmers
de Sünn ünnergeit —
un de neeä Dach üm Oost
allwäär sien Füürboagen schleit.

Dat is, as wenn de See
dör dat Schliekland strikkt —
un de Woaterhund neeschierich
över de Sandhümpels kikkt.

So is mi dat hier,
in us Vööröllern Land —
dat is mi so schier,
as an keen anneren Kant.

© ee
ewaldeden

Dat Kalennerbladd . . .

Cloas sitt an sien Schrievdisch – een büld Zeitungs un Bööker sünd up de Dischploat verdeelt. De witte Stükken wesseln van een Hand in de anner – sien Oogen wischen ungedüürich över de Bookstoaven un de Billers hen – see finn’n niks, wor see sük an fastholln köänt. Dor mutt dat doch wat gäven – schütt hüm dat dör de Kopp. Is doch woll keen Dach in d’ Welt, an de dat niks to bedenken givt.

„Mien Jung – dat Oabenbrod is kloar!“ röpt Moder ut de Köäken.

„Ikk koam glieks“ – antert he, oahn dat he dor achter kummt.

Sien Denken söcht ünner de heel Schrieveree aal dat wor man de elbente September mit behangen kann. He brukt vöör sien Roadiosendung mörgen noch Begävenheiten üm dat Kalennerblatt to beschnakken.

He hett sükk rein verfäärt – Moder steit vöör d’ Schrievdisch: „Nu koam oaber eers her to äten. Kanns doch noas wiidermoaken – Voader is ok all binn’n. De Broadkartuffels word’n anners koalt.“

Recht hett see. Dat wee doch nu wüggelk to schoa. Vöör de anner Tüünkroam hett he joa noch de heele Nacht Tied.

„Na Jung – kanns de Knütt nich tweikriegn“ meent Voader, as Cloas sükk an d’ Disch sett. „Wat givt dat denn so wichtichs?“ kummt dor denn noch achteran.

„Dat is dat joa man jüüst – ikk kann nich so recht wat finn’n, wat de Lüü van d’ Stohl haut. Dissen oarigen elmten September will nich so recht wat hergääven.“ Sien Hannen wöölen beid in d’ Hoar, as wenn see dor wat finn’n kunnen.

„Nägenteinhunnerdsässuntachentich sünd an disse Dach in Pol’n aal politisch Gefang’n freeloaten woorn“ sächt Moder so ganz näbenbi.

Cloas un Voader drei’n beid to glieks de Nakk – un kieken Moder an.

„Woneem weets DU DAT denn?“ kummt dat as een ut de twee Halsgatt’n. De beid Mannslüü kieken Moder as so’n Weltwunner an.

„Joa, meent ji denn wüggelk, ikk kann blossich Bohn’nszopp koaken – un mien Kopp hebb ikk blods, wiel de Hoarschniedersch ok lääven moot?“

Man hört, wo de beiden Kerls hör Bekk tofaalt.

„Jana – de mit mi de School rein moakt – de hett mi dat vertellt. Hör Söähn is domoals freekoamen. De Voader is jüüst vöördem noch dodschoaten wurn – in Danzich. Up de Leninwerft. He wee denn Waleksa sien Patzmann.“

Waau – denkt Cloas, so käen ikk Moder joa gannich – un luut sächt he: „Du häst di doch anners nich för Poli“ – wiider kummt he nich.

So’n bäten spütz faalt Moder hüm in d’ Word:

„Nich för Politik interesseert meenst du woll? Ji beid harn mi joa moal froagen kunt – oaber nää, Politik – dat is joa Mannslüüsoak!“

„Höhö…“ man sücht Voader sien Roatlosichkeit an.

„Brukst gannich höhö to särgen“ grient Moder över de linker Kopphälft -„ikk hebb mien Krüzen bi d’ Woahl’n jümmers dor moakt, wor IKK meen dat see hengehörden. Un nich dor, wor ikk see noa DIEN Meen’n moaken schullt har! So – nu weets du DAT ok glieks.“

Moder is furss ‘n Stükk grötter wurn.

„Nu ät ji man wiider – anners word dat aal koalt.“

Moder is ganz Moder bläven – so, as wenn see sükk gannich bemööt is, dat see de Familinweltörnung in fief Minüten up d’ Kopp stäelt hett.

Voader sächt niks. He geit in siene Broadkartuffels tokeer, as wenn dat up de Welt niks anners geev.

Dat moot he woll eers moal doahlschluken. Noa sien Gesicht kunn man meen’n, he is so’n bietji stollt up sien lütt Froo.

Een lütten Sett hört man niks as Goabelklütern.

Voader hett sogoar vergäten, de Kiekkassen antostelln üm in de Noarichten rintolustern.

„Eenunzäßtich hett an disse Dach BORCHWARD in Bräm’n doch pleite moakt – wenn ikk mi recht besinn…“ Kann dat wääsen, dat Voader Tärräng torüchgewinn’n will – indem he disse Satz in d’ Lücht stäelt?

Mattichkeit haangt över de Köäkendisch – so as wenn de Worden eers moal Reakschon entwikkeln moten.

Ach – weets du noch, Voader? Säßunfüfftich – an’n elmten September…“ As Moder dat sächt, moakt see een Gesicht as Puus up Sönndach. „Hannower – Filmpalast – de eerste Upföhrung van HOCHTIED up IMMENHOFF – mit Heidi Brühl un Paul Klinger…“ see sücht ut, as har see dor sülvst mitspeelt.

Voader näämt sien Fuuk ov: „Wat hett DAT denn mit Politik to doon?“

„Mit Politik niks – oaber mit Leevde, du Döäspaddel. Dor ween wi näämich dat eerste moal tosoam’n in d’ Kino!“

Moder is rein ‘n bäten franterich – so kummt Cloas dat tominnst vöör – oaber dor moot he sien Voader in still’n bistoahn – mit disse weibliche Logik – dor kummt he ok nich torech.

Voader kraabt sükk de Kopp: „Wenn ikk mi dat so besinn’n do – Moder – du häst recht. Oaber eerlich – van de Film hevv ikk domoals nich veel mitkräägen.“

As he dat up siene plietsche Oart sächt, kikt Moder tomoal heel anners ut: „Dat spöär ikk vandoach noch.“

Wiider sächt see niks.

Cloas meent, dat he nödich een Drei kriegen mutt – un steit up.

„Denn will ikk man wär in mien Bööker rin krupen – een Deel hevv ikk joa to weeten kräägen.“

He lett sien Öllern alleen – villicht kummt de beiden vanoabend joa noch een bäten mehr Besinnen an Güstern tomööt.

Noch ähm twee Trää in d’ Tuun – ‘n bäten Woater ovschloahn – un denn vertrekkt he sükk in sien Aarbeidsstuuv. An d’ Schrievdisch hett ok noch nümms wiidermoakt – na joa – well schull dat ok.

Dat verdekkselte Kalennerblatt vöör de elmte September.

Fidi Schiller sien Jungfroo van Orleangs faalt hüm in – dat de Tragödii an’n elmten September vöör tweehunnerd Joahr dat eerste Moal in Leipzich upföährt worden is – dat will mörgen ok nümms weeten.

Schiet ok – he lächt sien Manuskript vöör de Sendung eers moal bi de Sied. Villicht schütt hüm vernacht joa noch wat in.

Een poar Stünn’ns loater – mennich Geschichten un Gedichten hett Cloas in de Tied upaarbeit – moot he ähm ‘n lütten Paus moaken.

Dat Manuskript mit dat halfkloare Kalennerblatt kiest hüm an. Tööv man – du kummst ok noch dran – sächt he so to dat Stükkji Papeer.

Eers moal een Zirett schmöken – un ‘n poar Minüten de Flimmerkist anmoaken. Kieken wat in de Welt in de letzt Stünns so los wääsen is.

He tikkert mit de Tellewischen Knööpkommod aal wat hen un her – aahh – enn dree, dat darte Programm för Noorddütschland – dat lett he lopen – dat kummt hüm to pass.

He pliest man blossich mit een Ooch un een half Ohr dorhen. De anner Deel van sien Kopp word so’n bäten van Drüselichkeit befall’n – de Dach wee joa ok lang genuch.

Doch tomoal is he woak as’n Hoabenlucht – CIA – Geheimakten geöffnet – Dokumentarfilm – Chile – General Schreiber – Allende – Putsch!

Een heelen Riech Kersen is tomoal in sien Kopp to lüchten.

De Schloapichkeit is wäch – dat is sien Kalennerblatt!!!!!!

Nägenteinhunnerdeenunsömzich – Putsch in Chile – elmten September.

De US amerikoansche Geheemdeenst hett siene Archive öpentlich moakt.

Wat he in de näächste Minüten to weeten kricht, dat sörcht dorför, dat he de tokoam’n Stünn’ns Moachpien hett.

För dat üm de Eck bringen van Generoal Schriiver – wat de Üpperste van d’ Chilenisch Militär wee – un de Ermordung van Salvador Allende – wat de freegewäälde Präsident van de Chilenen wäst is – sünd de Amerikoaners verantwordlich.

Nä – nich de Iisverkööper in Floridoa un ok nich de Veetüchter in Texas, nich de schwaarte Schooputzer in Manhatten un nich de Fährmann an d’ Mississipi – nä, de domoalich Präsident Richard Nixon un sienen engsten Vertroden Henri Kissinger.

De beid’n harn sük dat utdoacht, wiel see meenden, een Volk dat sük freewillich een Kommunisten as Präsidenten utkikt, kann nich ganz dääch weesen.

Bevöör disse Krankheit noch mehr Lüü in Südamerikoa anstäken kunn, mussen de Minschen – de van disse Süük befall’n ween – flink bi d’ Sied brocht wurn.

Dat heele Waark antoschuven, wee denn goden minschenfrünndlichen Henri Kissinger füfftichdusend Dollars in boar un een Lävensversäkerung över tweehunnerdfüfftichdusend Dollars wert.

Soveel hett de Kerl krägen, de Generoal Schriiver in Santiago schmörgens vöör sien Huus dodschoaten hett.

Üm Salvador Allende bruksen see sükk denn nich mehr sörgen. Dat DE an de Kant keem, dorföör hett de tweete Generoal in d’ Chilenisch Militär sülvst sörcht.

De modernste Gerädschupp har Henri Kissinger hüm tokoamen loaten.

In grote Conteeners – as Diplomoatengereedschupp utgäven.

Een Üppersten – vöör dartich Joahr in de US – Verträdung in Santiago Militärattaschee un Kissingers laang Aarm – hett nu, dartich Joahr loater – nipp un nau künnich moakt, dat de Mächtigen ok in Amerikoa niks dorto läärt hevvt.

Up de Froach, woneem hüm dat woll leed deit üm de hunnerddusende Minschen, de dor in Chile foltert wurd’n un üm de Ekk broacht wordn sünd, anter he mit een Schmüstergrien’n üm siene ole Oogen: Dat wee blossich een Reinmoaken – un de Chilenen hör eegen Schküld wee dat wiers – wat keeken see sükk ok een Kommunisten as Präsidenten ut.

Henri Kissinger hevvt see denn ok noch versöächt to befroagen – oaber de hett sükk ümdreit – un niks sächt.

Villicht wull he ok blods nich nochmoal leegen – so as vöör de amerikoansche Kongress, as he bi sien Utsoach, dat he dor niks mit to kriegen har, de Aarm to sien Herrgott uptillt hett – un mit de sülvige Hand veeruntwintich Stünn’ns loater de Befääl to de Ermordung van Generoal Schriiver to ünnerteeken. Doran kann man sehn, wat een Word van reputierliche Politikers foaken wert is.

De Filmbericht is all’n Stünn’n Geschichte, as Cloas sükk liek hensett un sien Rüäch stöähnt. Dat, wat he dor hört un sehn hett, dat is to Papier.

Nu licht dat verflikste Kalennerblatt tomoal tofrää vöör hüm – kiest hüm ok gannich mehr so van ünnern herup an.

Harrijeeses – de Klokk is glieks fief. He lett d’ up sien Schrievdisch man aal so lirgen un krupt in d’ Nüst – ‘n lütten Mütz vull Schloap bruukt he denn doch noch – vanwägen de kloare Kopp mörgens.

„Cloas – du muttst upstoahn….. häst doch üm nägen een Termin …. is glieks half aacht.“

Moder hett hüm ‘n lekker Köpke Tee brocht, un lukkt de Stoffhangers bi d’ Sied, üm de Lächte in nde Koamer rintoloaten.

So richtich will dat noch gannich dör de Oohrn in sien Kopp krupen – he wee doch jüüst eers inschloapen.

„Drink man eers een Klukk Tee, dat du to Verstand kummst – un wenn du sowiet büst, hevv ikk ok Frööstükk kloar“.

Dorbi kikt see so blied ut, as wenn see noch mit Voader in Hannower in d’ Filmpalast sitt.

„Bi di wee oaber noch laang Lucht an. Häst du dien Kalennerblatt denn kloarkräg’n? Anners – ikk hevv vörmörgens all wat in d’ Blatt för di funn’n.“

Hör Schnakkeree suust man aal so an Cloas sien Oohrn vöörbi – he mutt sien Denken eers mit koalt Woater wäär up’n fasten Grund stell’n.

„Vöör fiefuntwintich Joahrn an’n elmten September hevvt jugosloawisch Nationoalisten een amerikoansch Fleeger in hör Gewalt brocht. De wull blossich van Nevjork noa Chikago …. stell di vöör, du wullt ähm gau van Hambörch noa Frankfurt – un ünnerwäängs sächt tomoal een Verrükkten dat is nu mien Fleeger – un ji sünd aal mien Geiseln …“

Bi de letzt Worden dreit see sükk van d’ Fenster wäch – „…du hörst mi joa gannich to…“ Man kann de Enttäuschung doröver, dat he noch nich an d’ Computer sitt un de Neeichkeiten rintikkert, in hör Gesicht sehn.

„Moder – do mi een Gefall’n – loat mi noch ‘n poar Minüten Ruh…“ sächt Cloas mit loahme Stiäm.

„Ikk wull di doch blods …“ mehr kricht see nich ruut.

„Is all good Modeke – ikk weet dat woll. Oaber ikk hevv vernacht noch soveel up mien Kalennerblatt krägen – ikk moot dat eers moal szakken loaten.“ As he dat sächt, is he man so ut d’ Bäed sprung’n – nähmt sien Moder in d’ Aarm un drükkt hör ‘n Sööten över d’ Ooch. He weet – see meent dat blods good – un mit de Ruh is dat liekers to Ennen.

„Na, denn will ikk man….“ saacht trekkt see achter sükk de Koamerdör in d’ Schlött. Cloas hett spöärt, dat see sükk dor keen Riemsel up moaken kann – see kann joa nich weeten, dat hüm dat Kalennerblatt as Stiekelwier in d’ Pans sitt.

Een Vierdelstünn’n loater sitt he in d’ Köäken. Een week koakt Ei, Moders eegen Marmeload un ‘n dikken Reem söten Wittstuut – kann dat wat moiers gäven?

De Wittstuut is noch waarm. Güstern to d’ Oabenbrodstied wee dat noch Määl. Dat heele Huus rükt noch noa Bakkoabend.

„Mi wee güstern Oabend so tomood – ikk muß mien beid Mannslüü eenfach noch wat Goods doon“ dorbi schufft see hüm noch een dikk Stükk Stuut röver – „ät man noch.“

Güstern mörgen har he dat noch dor achterneit – üm sien Moder to bewiesen, wo good hüm hör Leevde deit – vörmörgens kann he dat nich – de Biller van vernacht näämt eenfach toveel Bott in.

„Wääs mi man nich düll – dat ät ikk, wenn ikk vernoamiddach noa Huus koam.“

„Drink wennichstens noch ‘n Taass Tee bevöör du ut d’ Huus geist …“ Mehr sächt see nich. As wenn see üm de Stiekelwier weet, de sükk üm sien Moach dreit hett.

He is heel blied, dat dat vörmörgens nich so’n wichtigen Soak is. Sien Gedankens goaht näämich hör eegen Padd.

Wo kann een Minsch as Henri Kissinger – van de he jümmers soveel hollen hett – de ut sien eegen Kindheit eelich wat anners weeten muß – so een Irrwäch goahn? Is he dör sien Kindheitsbelääven in Düütschland so verbiestert, dat hüm Minschenläven niks mehr bedüüden?

Dat kann d’ oaber nich wääsen – denn har he dat doch nich heemlich doan. Een Antword kann Cloas sükk dor nich up gääven – un froagen kann he Kissinger ok nich.

Villicht word dat wat bäter, wenn he dor noas över schnakken kann.

Twalf Ühr is dat hoast, as he wär buten vöör de Dör steit – Moder räkend säker to Middach mit hüm. Eenmoal anpingeln, un see weet dat he nich kummt.

An een Moder – de to dat Weltgeschehn wat to särgen hett mutt he sükk eers wähnen. Oaber nich vandoach.

De Stiem de an d’ Diek över dat Woater kummt moot hüm eers de Kopp ‘n bäten freeweihn. Wenn irgendwat dwarß sitt – hier boaben up Diek, mit dat wiede Woater vöör sükk – löpt sükk dat meest aal torecht. Am moisten is dat bi anlandigen Wind – wenn de Störm över de Noordsee wächgoahn is – un van Nöörden dat Gefööl van Wiede un Freeheit up siene Schullern droacht.

Mit kloaren Kopp un puusbakkigen Klöär geit he in d’ Roadio up Sendung.

De Minschen in dat wiede Land so’n bäten wat in hör Modersproak vertell’n – up Plattdüütsch Biller to moalen, de sien Hörers mit de Oohrn sehn köänt.

Füfftein Ühr un tein Minüten – in fief Minüten is dat Kalennerbladd, dat hüm all twalf Stünn’n to foat hett, an de Riech.

In d’ Redakschionsruum lopen de Noarichtenmaschin’n – veeruntwintich Stünn’ns an d’ Dach vöörnan wääsen mit aal dat, wat rund üm de Globus passeert. Wenn man de tweede is, de de Minschen wat beliekteekend, hett man meest verlor’n.

So is dat nu moal.

He will jüüst sien Kalennerbladd – wat hüm allwär so scheef anluurt – ünner dat Volk brengen, as see in d’ Studio aalmitnanner tomoal so stief sitten as wenn see ut Soalt ween.

Blossich de Billers lopen un lopen un lopen…..

In Nevjork sünd twee grote Fleegers in de Torns van dat „World Trade Center“ floagen.

He weet nich, wat in de Kolleegenkoppen vöör sükk geit – sien eerste Gedanke is: De leev Gott hett sien Möälen anschmäten – un tüschen de grote Steen’n is een Gemengsel van Minschenwark un Minschen – un sien Kalennerbladd – dat he nich mehr loswurn is – licht dorboaben up un dreit sükk mit.

Up dat witte Papier steit anners niks mehr up as: Chile – Chile – Chile … un de Minschheit steit dor üm to un kann de Möälen nich anhollen …..

©ee

Bild von Ulrike Leone auf Pixabay

Bi d’ Dokter

N u sitt see hier un tööft un luurt
well dor woll kummt – well hör woll duurt
sitten hier up Stohl un Banken
woll an de fiefuntwintich Kranken

Een hätt an Winachen toveel fräten
de anner de kann ganniks äten
denn darten löpt de Nöäs man rund
de veerte föölt sükk nich gesund

Jeden hett wat vörtowiesen
denn Schwatten dor un de beid’ Griesen
de een de hett een Spieker drin
een annern faalt glieks noch wat in

De Olsch in d’ Eck mit d’ holten Been
vertellt de Lüü see woahnt alleen
vörn an de Dör in’n schwaarten Mannel
sitt een – de hett ‘n Köählenhannel

Du sitts dor mirden tüschenin
so mennich wat löpt di dör d’ Sinn
so’n Vörmiddach bi d’ Dokter töven
is bäter as een Dach in d’ Röven

©ee

.

Moders Kindheit . . .

H ör Kindheit wee een Aarbeitslääven,
dat moot ik jo vertell’n –
deen see blods moal de Nakk hochhääven
fung Omoa an to schell’n.

Mit Mesten de see hör begoahn,
keem see so recht in Wut,
mit Füürhoaken half dod hör schloan
dat mok eer ganniks ut.

Bembessen bunn’n see doagenlang
un mussen de verkopen –
wat ween see mennichmoal so bang
schnaas över d’ Moor to lopen.

Wenn see denn noa Huus to keem’n,
denn wee dat foaken bannich düster –
Moder de hör d’ d’ Geld ovnähm’n,
wat see verdeent harn mit Geknüster.

Un nich blods knoiin mussen see –
see mussen ok noch klauen,
un wenn een sää – dat do ikk nie,
denn de see de verhauen.

Wenn Mannslüü, de wat beeden kunn’n,
moal Lüst harn up ‘ne junge Deern,
har’n in Omoa see de Rechte funn’n –
de geev hör Wichters dorföör geern.

Un wenn de Deerns bi anner Lüü
verhüürt föör Tüüch un Fett,
man hör denn moal noa Huus henleet
betoaln see ok noch föör dat Bäed.

Wenn ikk nu Düwels Bild schall schrieven,
denk ikk an d’ Bernuthsfelder Moor –
dat dücht mi as Gespensterdrieven,
ikk wünsch mi – dat wee aal nich woahr.

Drei di vandoach doch hen un her
un seech wat so in d’ Welt geböört –
de Minschen goahn netso tokehr,
as hevvt see nie ut niks wat lehrt.

© ee

Willem Sönndach . . .

In elker Dörp givt dat joa woll een Menno Hundschiet – een Hans Porch ov een Helmuth Hüdel. Een Albert Bukk schall dat ok all gääven hemmen – elks noa sien Plesäär ov noa sien Boantje.
Mit Ökelnoams is dat joa so een Soak – dat givt Minschen, de weeten hör Döepnoam mennichmoal sülvst gannich mehr.
So wee dat ok woll mit Willem Sönndach. Wenn denn een sükk dat Waark tomooden dee, moal in de olen Kaarkenbööker to kieken, denn kreech he flink spütz, dat Willem Sönndach in d‘ Papiern Willem Reitgras heeten hett. Bit noa d‘ Ennen van sein Schooltied – un noch een bietji langer – wee he föör de Minschen in d‘ Dörp un ümto Willem Ruchfoor – de Jung van Heini Ruchfoor – un dat wee wäär de Jung van Siebelt Ruchfoor. So is dat up d‘ Land nu moal. Eerdfast un brandsäker.
Noa de Schooltied muß Willem – as de annern Kinner ok – ut d‘ Huus. He muß Bott för de moaken, de dor noawussen weesen – sien Öllern, de ween joa noch fliedich bi de Kinnermoakeree togaang.
Wat geev dat up d‘ Land oaber denn för Aarbeid föör Jungs un Deerns van Knechten un Maiden? He keem in een groten Buurderee as Lüttknecht. De Buur har sien Bedrief tohaupts up Peertüchten inricht.
Willem wee van schummerlächt bit schummerdüster in de Peerstallen togaang. Wägen sien Ökelnoam Ruchfoor reepen de Riederslüü foaken ok woll : “ Willem – woar die, dat di de Peer nich upfrääten.“ Dat funn he nu gannich so good.

Sien Glükk wee, dat de Schmitt in d’ Dörp hüm noa een poar Joahr in d‘ Läär noamen hett. So een knustigen jungen Kierl, de kunn he in sein Bewennt good bruken.
Een fiksen Schmitt is ut Willem worden. Un wiel he ok van een Büld anner Bedrüüs wat verstunn, leepen de Lüü ut d‘ Dörp hüm bold de Dören in.
Un nich blods wenn d‘ üm gung, de Peer to beschloahn – ok bi d‘ Koien de Klauens kniepen – bi d‘ Birgen de Klööten schnieden, ov bi d‘ Hunnen de Steerten kupeern – Willem wee stilkens froacht. He kunn dor rein nich tägen an.
Tomoal wee denn de Soak mit Sönndach in de Welt. He muß joa ünner de Wääke Dach för Dach – tein Stünn’ns un mehr – bi de Schmitt in de Schmää knoien. De Lüü, de denn bi irgendwat sien Hülps bruksen, de kreegen jümmers blods to hörn : „ Ikk koam Sönndach.“
Sowat mook Willem denn aal Sönndachs. Well wunnert sükk nu denn noch, dat he noa een lüttenTied Willem Sönndach heet? Dor kunn he mit lääven – Sönndach, dat wee joa dusendmoal goaelker as Ruchfoor. Ünner sükk sääen de Lüü in d‘ Dörp ok woll moal Klötenbieter ov Steertenschnieder, wenneer see van Willem schnakken deen – hörn loaten hett hüm dat nie nich een. Un dat wee ok good so. Up sien Denkmoal up d‘ Kaarkhoff steit woll Willem Reitgras – oaber heel groot dor ünner : man nööm hüm Sönndach – un jedereen, de an d‘ Denkmoal vöörbi geit, trekkt vandoach noch sien Mütz – un sächt luut:

Moin – Sönndach!

©ee

Allens ännert sükk …

De blengerige Hans …

Wenn een nich een Kind van de Küst is, de kunn woll meen’n dat dreit sükk hier üm een jungen Kierl – wiel de Noam so figelinsch noa Pomoadichkeit un Sönndachsstoat rüken deit. Dat hett dor oaber liekers överhaupts niks mit to doon. Dat kann woll wääsen, dat he sükk moal so givt. Beläävst een moien Sömmerdach – de Süän steit hoch in de Lächte – de Wind is inschloapen – man licht an d‘ Woaterskant to dröömen – joa denn mach dat wiers so utsehn. Koam oaber moal bi hüm up een busigen Haarst ov Vöörjoahrsdach to Visit – denn wiest he mennichmoal sien anner Kant. Denn is he foaken so gnadderich un füünsch, un schleit so groote Bulgen – as wenn he d‘ aal inschluuken will. Wenn he so richtich schmachtich tokeer geit, is hüm dat gröttste Schkipp nich to groot – un de hoochste Diek nich to hoch. He wiest de Minschen in hör Överdüürichkeit well dat Särgen in d‘ Natur hett. De hier an de Küst mit een Been in d‘ Woater steit, un dor sien Brod ruthoalt, de weet dat. Froach man moal so’n ollen Fischkersmann – twee Wöör schall he di woll dorto särgen – jümmer vöörutsett, dat he an de Dach noch niks anners schnakkt hett. Doaran kanns näämich de Minschen ut Noord un Süüd utnannerhollen. Wenn een van de Küst di tein Wöör sächt hett, denn hett de südersch Minschke di in de Tied een groodet Book vull dorvan in de Ooren dreit.

Dat is dat Noord – Süüdgefälle up een annern Oart. Een ov anner van jo mach nu denken, wat denkt de sükk blods.
Joa, denken kann de blengerige Hans ok. Ji guffeln? Woneem köänt ji mi denn anners woll verkloaren, dat he jümmer hooger sticht? He kikkt näämich geern över d‘ Diek – wiel he joa ok een Kind van de Küst is.
Hett he sükk an d‘ Noord- ov Süderpool man jüüst soveel ansoapen, dat he över de Kant kieken kann – pakken de Minschen allwäär Stükk ov wat Grassoden boaben up d‘ Diek – un hett he de ok wäär to foat, denn kummt dor noch wat drup.
Ikk froach mi mennichmoal blods, well dat langer vullhollt. Ov meent villich een Schlaukopp van Minsch, de blengerige Hans givt dat eens Doachs to.

Dor mach ikk so särgen: Schietendiedel – he hetnoch soveel Iis in d‘ Rüst – dor mooten de Dieksters all middelste Bargen boon.
Eenzich Ovhülp bi dat Malöör is doch, dat de denkend Deerten van Minschen de wi sünd uphollen de Welt intobööten. Dat kummt noch sowiet, denn käent de Minschen Iisbräkers blods noch as wat to drinken.
Annerletzt hett all een Iisboar ut Gröönland in een kanoadsched Anzeigenbladdje sien good indroagen Wintermannel to’n Verkoop anboaden.

He bruks de nich mehr – wiel sükk de Koal van dat Eiland vertrukken hett – sowiet sünd wi all …

©ee

Poahlsitten . . .

Jedesmoal wenn ik wat van de Poahlsitteree in d’ Heidepark Soltau hör, denn denk ikk an mien Premjäre in d’ Sitten vöör över veertich Joahr.

Bi mi wee dat blods keen moien Stohl up een holten Poahl in Sömmerdach – bi mi wee dat sowat ähnlichs as de Eiffeltorn mit hunnerddusend Volt an sien lange Aarms.

Dat wee ok keen Sömmerdach, denn wüür ikk dor joa gannich över schnakken – nä, wi schreeven de eenuntwintichste in d’ Winachsmoand. De Lücht wee füfftein Sträken ünner de Stäe, an de Woater to Iis word.

Jungedi – wat wee dat koald.

Mien Haartbladd un ikk harn us dat so moi utmoalt – de Nacht to mien Achtteinsten in hör Koamer to fiern. Annerndach wee ikk nämich ut de Büksenschieter Johren endlich rut.

Wenn hör Ollen up Bäed weesen, denn wull ikk över so een lütji Vöördakk bi hör dör dat Koamerfinster klautern.

Vöör een jungen Kierl mit een büld in d’ Büks un blods een Soak in d’ Kopp wee dat joa een Schäät.

Erfoahren Lüü särgen nich ümsünst, wenn een Kierl vöörn wat in de Büks hett, denn is sien Verstand in de Mors.

Dor is verrafftich wat mit an – glöövt mi dat.

Un wenn man denn so’n jungen ballerhaftigen Fent is, de noch meent wat köst de Welt, is de Brägen woll dubbeld leddich.

De Nacht vördem har dat joa all good henhaun.

Hör Voader har oaber woll wat spitzkrägen.

Ikk har man jüüst ansett to klautern, dor keem he mit twee Hunn’n ut de Achterdör.

Wenn een de Tied määten har denn wee ikk woll flinker as Armin Harry in hunnerd Meter.

Oaber dor wee joa nümms mit een Klokk – un dat wee joa ok balkendüster.

Laang har ikk dat Rönnen joa nich vullholln, oaber de leev Gott – ov irgendeen annern gütigen Minschen – har mirden in de Geografie een grooten iistern Gittermast henplannt.

Dat wee mien Hülpsring up dat groode Woater. Dor seet ikk nu in fief Meter Höcht – ünner mi de beid Fleeschmaschinen.

De Düwelee van mien Bruut hör Voader leet hüm de beid Hunnen ünnern antüddern.

He sülvst gung moi wäär noa Huus, dat wee hüm wiers to kollt in buten.

Ikk seet joa hoch un drööch – un wächlopen kunn ikk hüm joa ok nich.

Nu kunn ikk joa sien Dochter nich mehr an d’ Liev. Dat he de Füsten över sien Deern hollen wull, kann ikk bit vandoach nich an glööven. He wee us de Spoaß woll blossich nich günnen.

Wo lang Stünn’ns sükk trekken köänt, dat weet ikk siet disse Nacht.

Un wo hart dat is, wenn man achtein word, dat säe mi mit elker Minüüt de verstreek dat blengerige Iisen.

Ikk bün de heele Nacht hen un her klautert, anners har man mi mörgens woll tweibräken kunnt.

As dat denn tägen Klokk särß anfung to schummern hett mi een Noaber, de up de Padd to sien Doagwaark wee, beliekteekend dat ikk de heele Nacht mit de Deerten speelen kunnt har. De wussen heel nich wat bieten is. Wat hett de Oal sükk woll hööcht, dat he mi so dorbikrägen har.

©ee

Plattdüütsch vöör d’ Gericht . . .

Bild von Clker-Free-Vector-Images auf Pixabay

Nich dat ji nu meent, us Modersproak har wat utfrääten un stunn dorüm vöör d’ Gericht – ov so. So wee dat man nich. Wenner us Modersproak ok all old is as Methusaleem – ji weeten joa woll, de Keerl mit de laange griese Boart ut dat hillige Book – is see wiers noch netso unschüllich as een witten Engel. Wat man joa van Düütsch nich särgen kann. Wiel – dor is foaken sowat buntklörichs tüschen, wenn dat ut de Halsgatten kummt, dat man de Grund heel nich mehr kennen kann. Nänä – mi wull so een hochdreide Gesellschkupp ut dat süüdersche Düütschland an d’ Knipke – wor ikk so niks inhevv. Wiel aal hör Griepen bi mi in d’ Taaschke hör niks brocht har, hevvt see mi vöör d’ Gericht schluurt. Dor schull ikk nu „amtlich“ verdönnert worden, van dat Geld wat ikk nich har, hör wat to gääven, wat hör gannich tostunn.

See harn sükk dat richtich goaelk utmoalt – eenfak wat ut de Lücht griepen, dat irgendeen Minschke as Räkning henstüüren un kasseern. Jo man – nich mit mi. Blossich wiel een so’n Halfmallen up Papier magelt har, ikk har dat un dat doan, schull ikk Gebührn betoalen. Dat, wat de Fent upschrääven har, dat wee liekers netso woahr, as wenn he sächt har, de Poapst licht in d’ Wääkenbäed un schmitt Twillings. De Keerls bi de fiene Gesellschkupp – dor in dat süüdersche Düütschland – de hevvt gannich keeken, ov dat woahr is. Dat gieren noa de Doalers de see bi mi hoalen wull’n – dat hett hör Denken utschkalt. An de Rääken – un dat tweemoal upfördern, de to betoalen – hevv ikk mi nich keert.

Un so keem dat, as dat koamen muß – ikk muß vöör d’ Gericht in de Residenz in Ollnbörch. Ikk wee reinwäch verbiestert – un so’n spierke wee de Glooven an de Gerechtichkeit mi all verlüstich goahn. De Dach un de Stünnen wee nu ansett. Man har mi een Vöörloadung tostüürt. De Gesellschkupp wull to de Termin een Avkoaten stüüren – dat harn see mi künnichmoaken loaten – see wullen mi wiers dat Trillern bibrengen. Een Oostfrees dat Trillern bibrengen – wat harn de Süüderdüütschen woll för Küän in d’ Kopp. Nu wee dat joa sowiet. Dat hooge Gericht seet mit veer Mann achter de Galerii. Mi tägenöver hukel een Avkoat in Dübbelutgoav mit sien Papiernkuffers – de Deerten ween grötter as twee Melkbummen mitnanner. Oogott – dorch ikk so bi mi – bi de Nürnbarger Prozessen noa de tweede Weltkreech harn de Avkoaten weniger Papiern up d’ Disch. Wat keem dor woll up mi doal.

Oaber tomoal plies de leev Gott so’n spierke dör dat böverst Huukje ünner d’ Soaldekk to mi her, un sää heel sinnich to mi, schnakk Plattdüütsch, mien Jung. Kiek – un dat hevv ikk denn ok doan.

Un so gung dat denn ov:

De Richter: „ Guten Morgen, miteinander!“

De Soal: „Guten Morgen!“

Ikk as Solostiäm dortüschen: „Moin aal mitnanner!“

Tein Oorn wesselten de Richt, as mi de Richter glieks achteran frooch: „Sind Sie der Beklagte Ewald Eden?“

„Joa mien Heer, dat bün ikk.“

Persönlich?“ leep dor so’n bietji twiefelnd achteran – as wenn hüm de Gedanken koamen wee, ikk har villicht een van mien hollandsch Twillingsbroers stüürt.

„Recht so – ikk bün de Ewald Eden ut Schörtens, de See körtens nööcht hevvt hertokoamen. Oaber ikk schnakk Platt – ov dröff ikk dat hier nich?“ – hevv ikk vöörsichtshalver glieks künnich doan.

Vöörn achter de Galerii trukk so’n lichtet Schmüstergrien’n van de een Kopp to de anner – blods noa de Avkoatengesichten mi tägenover is dat nich hensprungen – dor kann ikk mi nich fasthollen, hett dat Grienen säker föölt.

Nu krist du wat to hörn – schoot mi su dör de Kopp.

De Richter dorup licht schmüsterich. „Soso – näänää“

Joa wat denn nu dorch ikk – dor kann doch keen Minsch schlau ut warden.

„Näänää – dat dröfft see“ – un to de Avkoat hendreit „das dürfen Sie. Dat schöält wi all henkriegen.“

Irgendwat wee anners in de Soal veer an dissen Mörgen.

De Richter: „Denn brauchen wir heut’ ja bloß beschließen – – mmhh – – – ach nein – es ist ja Einspruch eingelegt worden – fristgemäß – Herr Anwalt – Sie stellen sicher den Antrag, das Urteil vom letzten Monat bestehen zu lassen.“

Nikkoppen van de Avkoatenstool – een drei van de Richterskopp to mi: „Un See … See mooten de Gägenandrach stellen.“

Dorup ikk: „Moot ikk nu noa Huus andoal, mi hensetten un dat upschrieven?“ „Näänää – dat will ikk woll för Hör beschikken – nu glieks. Dorför sitten wi hier.“

Dree, veer Satzen lopen noa de öllere Schrieversche an sien rechter Kant hen, un to mi kummt de Froach:

„See läänt de Förderung ov?“ Mi dücht dat hoast, as wenn dat ganns keen Froach wee, so as he dat sää. Dat geev mi binnerwendich rein Stöähn bi mien Antern. „Recht so – hooget Gericht – ikk weet gannich, wat ikk hier schall. Blods wiel een Minsch in sien kroakelich Kreiuulnteekens dor noa de Gesellschkupp henschrääven hett:

„Bunter Abend in Rechtsupweg – Veranstalter Ewald Eden – dat hevv ikk so ziteert, wiel dat dor in Düütsch steit……….“

„Ach so – sie können Hochdeutsch?“

Will he mi vergöäkeln? schweeft dor mirdenmanken de Froach över de Galerii.

„Wiers kann ikk Düütsch – dat hevvt de Mesters us in d’ School joa läärt – ikk bün oaber joa keen studeerden Avkoaten – wenn ikk hier in Düütsch täägen de Paragroafenschoosters van de anner Kant anträden moot – denn hevv ikk bi dat Spill joa furs een schroaret Bladdji in d’ Füüsten. Un as mien eegen Översetter kann ikk joa nich good fungeern – denn wee ikk joa befangen“

Nikkoppen weiht van de Galerii to mi röver, ünnerlächt mit een suutjet:

“Dat schall ikk woll för See doon.“

Hett dat Hooge Gericht villicht ok all moal up mien Stool säten?

„Mien leeve Heer Eden – See hevvt joa een moien Breef an dat Gericht stüürt – liekers in Düütsch is de in Düütsch holl’n …“

Hör ikk dor so’n lichten Twiefel? Har ikk dat man ok all up Platt moakt – schütt mi dör de Kopp.

„Hooget Gericht – dröff ikk dorto särgen, dat ikk ok Düütsch schrieven läärt hevv – nich dat een nu denkt, dat hett een annern för mi schrääven.“

Dat muß ikk eenfak in d’ Richt setten – so’n bäten Stollt hett man joa ok.

De Vöörsitter dreit sükk noa de anner Kant – he sücht ut, as wenn hüm wat in d’ Nöäs killert.

„Stimmt die Klägerseite zu, daß ich den Brief hier verlese?“

Dübbelted Nikkoppen krupt tüschen de melkbummengrooten Papiernkuffers wäch – noa de Richterdisch hen.

Eenmoal moot dat Hooge Gericht sükk noch schnuuven – „ich bitte um Ruhe“ – moot he noch ähm in d’ Soal puusten – un denn faangt he an vöörtolääsen:

  „Hohes Gericht –

hiermit lege ich gegen das mir am 06. September 2003 zugestellte Versäumnisurteil des Amtsgerichts Oldenburg in seiner Gesamtheit Widerspruch ein. Die GEMA – oder wie die feine Gesellschaft sonst heißt – scheint mir ein ordentlich auf Geldscheffeln ausgerichteter Haufen zu sein. Auf Grund einer in krakeliger Jungmädchenschrift erfolgten Mitteilung – über einen „Bunten Abend“ in der ostfriesischen Teilgemeinde Rechtsupweg – Zahlungsforderungen gegen mich zu erheben. Wenn mir ein Kind mitteilt, auf meine Orchideen im Garten hätte jemand gepupst, schaue ich erst einmal nach, ob es sich auch so verhält, bevor ich den Pupser auffordere, für sein Tun einzustehen. Ich kann natürlich nicht beweisen, daß in Rechtsupweg kein „Bunter Abend“ am genannten Termin stattgefunden hat – genauso wenig wie ich beweisen kann, daß es keine Marsmenschen gibt. Ich jedenfalls habe die Gemeinde Rechtsupweg noch niemals am Abend zu Gesicht bekommen. Ebenso habe ich dort keinen „Bunten Abend“ organisiert. Ich unterstütze allerdings in meiner Eigenschaft als Moderator von Radio Jade in Wilhelmshaven Hilfeveranstaltungen – besonders im Bereich des Tierschutzes.“

  Dree Minüten düürt dat hoast, bit de Gesichten in d’ Soal sükk wäär sülvst to foaten hevvt. De hollt sükk oaber heel genau an de Tied, denk ikk – net as de Speegelploaten bi mi in d’ Roadio.

Tweemoal tikkert de Hoamer up de eeken Dischploat un verjoacht de letzde Kiekser ut de Soal.

„Mien Heer Eden – willt See dor noch wat anhangen?“

Mi lett, as wenn de hooge Heer Richter up een Togoav tööft.

„Wiers mach ikk dor noch wat to särgen – Hooget Gericht – ikk mach nich begriepen, dat sowat geböören kann – dat Wichtje har joa ok schrieven kunnt, ikk har hör Gewalt andoan. Denn seet ikk nu säker all in d’ Schkapp to Tutenklääven. Eerlich – de Glooven an dat Recht bi us is mi reschkoapen verlüstich goahn.“

„Good dat dat nich so is“ kummt van achter de Galerii

Ikk spöär reinwäch, dat de Richterskeerl dat leed doahn har.

„Denn finnen See hör Glooven hier villicht een Stükkji wäär“ – dat wee för mi – un in de Anner Richt stüürt he de Froach:

„Will die Gegenpartei die Klage nicht aus Sympathie für den Beklagten zurücknehmen?“

Mit disse Froach hett he de Avkoaten dor tüschen de melkbummengrooten Kuffers liekers een Porch in d’ Taaschke stoppt.

De Dokterjuren mooten eers tweemoal schluuken – ikk seech dat an de Knoop ünner hör Halsgatten.

„Das geht leider nicht“ nochmoal schütt de Knoop bi de Een tweemoal up un doal – „ich möchte meine Mandanten dazu bewegen, ihr Verhalten zu ändern – und dafür brauche ich ein Urteil.“

Seech ikk dor een Lüchten över de Oogen in de schwaarte Roov – ov hett de Süän blods kniipoocht, as de Richter – woll mehr to sükk sülvst – sächt:

„Denn schöält See dat ok hemmen.“

Boaben up de Galerii word wat Papier hen un herschoaven.

Sind wir damit durch? Ov hett noch Een wat to särgen? Nicht – dann ergeht folgender Beschluß:

Verkündung des Urteils am 28. des Monats“ – un to mi: „in veertein Doach hört See van mi, wo dat utgoahn is – See bruken sükk oaber nich up de Padd to moaken – ikk stüür hör dat to. Wi sünd to Enn’n – mien Heer see köänt noa Huus to foahrn“.

Ikk hevv denn schmoals dat letzde Word, un dat is:

„Bedankt un munterhollen säch ikk in dat Rundum.“

© ee

Erläuterung zum besseren Verständnis:

Ostfriesische Tierfreunde baten mich um Unterstützung für eine Reihe öffentlicher Veranstaltungen zu Gunsten des Tierschutzes und seiner Organisationen.

Selbstverständlich habe ich zugesagt, und in der Folge Sänger, Musiker, Musikzüge diverser Vereine usw. die alle irgendwie schon einmal in einer meiner Radiosendungen zu Gast waren mobilisiert und sie zur Teilnahme bewegt. Alles völlig honorarfrei selbstverständlich und alles Tagesveranstaltungen (Emder Doc Center, Leeraner Innenstadt, Dorfgemeinschaftshaus Rechtsupweg u. a. Orte) Es wurden nur Spenden eingeworben (genehmigt und weitergeleitet)

Ein halbes Jahr später flatterte mir von der Gema eine Gebührenrechnung ins Haus.

Als Veranstalter diverser Veranstaltungen forderte die GEMA von mir Gebühren – und da ich diese Festivitäten nicht vor Beginn angezeigt hätte, wäre gleich der 100%ige Aufschlag fällig.

Eine neidische Interpretin aus der ‚ostfriesischen Musikszene’ hatte der Gema diverse Auftrittstermine einer Konkurrentin gesteckt, und mich der Einfachheit halber als Veranstalter angegeben. Mich kannten ja viele Menschen im Plattdeutschland diesseits und jenseits der Grenze.

Die Zahlungsaufforderung der GEMA hat mich überhaupt nicht berührt, weil mir das Gebaren dieser Bruderschaft bereits aus meiner Tätigkeit als Kulturbeauftragter der Gemeinde Sande vertraut und ein Dorn im Auge war.

Ich habe GAR NICHT reagiert.

Der ersten und zweiten MAHNUNG aus dem Süddeutschen Knödelland zeigte ich ebenfalls die kalte Schulter.

Dem zwangsläufig folgenden Mahnbescheid ließ ich die gleiche Behandlung zuteil werden – es sollte ja niemand über bevorzugte Behandlung anderer Beschwerde führen können.

Erst dem anrauschenden Versäumnisurteil des Amtsgerichts Oldenburg habe ich einen Knüppel in die Speichen gesteckt, und es mit einem Widerspruch für die Gänze der GEMA Forderung unsanft gestoppt.

Den Ablauf der Verhandlung in den geheiligten Hallen des Großherzoglichen Amtsgerichts habe ich in meiner Plattdeutschen Abhandlung beschrieben.

Der Richter sprach dann folgendes Urteil:

Die Klage der GEMA gegen Ewald Eden aus Schortens wird in vollem Umfange wegen Unzulässigkeit abgewiesen.

Die Klägerin hat die Verfahrenskosten in vollem Umfang zu tragen.

Der Klägerin wird für zukünftige Klagen vom Gericht aufgegeben zuvor die Tatbestände die als Klagegrund von ihr angeführt werden sorgfältig zu überprüfen.

Ich habe dem Richter – es war der damalige? Amtsgerichtspräsident – nach der Urteilsverkündung meine Geschichte zukommen lassen. Es wurde ihr von richterlicher Seite nicht widersprochen.

Ich hoffe die Begebenheit verständlich dargestellt zu haben, und bin schon voller Erwartung wie es weitergeht, und Karsten Krogmann seine Heere formiert.

Mit Grööten in de Residenz

©Ewald Eden

Een lüütji Denkmoal …

Dat wee an d’ Ennen van de veertiger Joahren in d’ verleeden Joahrhunnerd. Dat wee een Settji noa de tweede groode Weltenbrand. Dat Füür wee woll ut, oaber dat buten ümto kunns noch good ansehn, dat dat up de Eer düchdich luntjiet har.

För eenfach Minschen – de nix in d’ Schkapp verstoaken un so dör de Tied brocht harn, föör de wee dat man een bannich haart gnöösen.

Up us Noaberschkupp woahn een jung Famili. Jüüst dat de Öllern freet un son lütten Ovlärger tüücht harn.

See woahnden to ‚Untermiete’. Wenn vandoach jünger Lüü dornoa froachst wat dat woll wee, de weeten rein nich mehr wat dat heet. Mit een Koamer mussen see utkoamen, de Dree – dor bi us Noabers ünner d’ Dakk. Us Noabers de weesen ok mit söben Koppen in dat Veerkoamerhuus to Huus.

See harn keen Boadstuuv för sükk, de jung Famili, un een Klosett geev dat föör aal de Minschkes blods in Huus – dat leech stuuv an de Buterdör up de Hoffsiet.

Dor wee keen Schloapkoamer un keen Köäken up de twalf Veerkantmeter. Tüschen de Müüren, de disse twalf Veerkantmeter utmooken dor leep dat Lääven.

Dor wuur koakt – dor wuur äten – dor wuur wuschken – dor wuur schloapen – dor wuur sükk taacht un dor wuur ok Leevde moakt.

Wenner dor denn all soveel tüschen de Müüren wee – mach woll de een ov anner meen’n, de sükk dat van rüggels bekikkt – denn wee dor doch heel keen Bott mehr för Freud.

Oaber goa man mit dien Denken een bietji nörder ran an dat ole Bild – denn spöörst du de Bliedschkupp, de domoals foaken genuch bi aarm Lüü to Huus wee.

‚Hein duk di’ nöömde jedeneen in d’ Siedlung denn grooten moagern Keerl, de elker Mörgen, de us Heergott warden leet, bi dat eerste Hoahnenkreien ut Huus gung. Schoon un schier keem he dorher. Mit sien klöäterich Tüüchs an d’ Liev. To Foot de he dartein Kilometers bit noa Köälenhoaben lopen, üm de Iiserboahn-Waggons, de föör Jan Eilers sien Köälenhannel ut Köälenpott keemen, lostomoaken – mit Ballerschküpp un Förk.

Elker Dach mook he twee groode Iiserboahnfrachtwoagens leddich. Een Mark un twalf Pennings kreech he dorför in d’ Stünn’n. Elker Dach wee he van Mörgens düster bit Oabends düster an schkeppen – un denn wäär de dartein Kilometers retuur – noa de twalf Veerkantmeter, in de sien Anni up hüm tööf. Sien lütten Jung, de kreech he meist blods in Schloap to sehn, Schloap de he sülvst foaken för Schmacht nich finnen kunn.

Nich dat ji nu meenen, dat is d’ denn wääsen. Nä nää – wenn us Moder schnaas an d’ Neimaschin över anner Lüüs Plünnen to güddern seet, denn pulter schmoals wat an de Dör. Hein duk di har noch een Striepen Hellerd dör de Verdunklung sehn, un schmeet Moder een Sakk Köälen in d’ Deel.

As bedankt föör moal een Büx föör de Jung – moal een Kleed föör sien Anni, ov moal een reschkoapen Pott Äteree för hör aal tosoamen. De Köälensakk de har he de dartein Kilometers up sien Nakk droagen. Tja – un de Waarmte, de he us domoals mit de Köälen in d’ Huus brocht hett – de hett mi nu de Stoff gääven för dit lütji Denkmoal an ‚Hein Duk di’.

©ee

pharmacy-1507122_640

De Afteeker . . .

De Afteeker Pill’ndreier
föärt een gesunned Läven
steit up bi’n eersten Hoan’nkreier
un kikt glieks in de Häven

Is blengerich dat Weltenblau
hett he dries goode Luun
he röärt een Salf – wat is he schlau
moakt Minschen witt un bruun

Hang’n Wulken över d’ Woater fast
de Störm fleut üm de Ekk’n
dreit he flink ut Seidelbast
Hoostenpillkers de good schmekk’n

Un hett moal een ‘n roden Nöäs
de drüppelt un is wund
gript he flink in siene Glöäs
un reicht ‘n Saft – heel bunt

So is denn in Afteekers Teld
wat in för jedereen
dat is ‘n krüderigen Welt
mit Hülp för Kopp un Been.

©ee

Bild von Michael Treu auf Pixabay

thank you.

c1d-2019-04-5-08-53b

Werbeanzeigen
%d Bloggern gefällt das: