Schrievhuus- Poesie- Erzählungen – Liedtexte 3

Bi Krischan blivt keen Ooch drööch

Wat in de Welt so ovgeit . . .

Mit de Moroal is dat joa all alltieds wat besünners wäst – nää, nää – ikk meen nich de Cola-Moroal, ov aal dat anner neemoodsch Tüüchs, wat de Amerikoaners bi us inschlääpt hemm’n as son Süük – ikk meen dat Geböörn so tüschen di un mi – un ok woll tüschen annern.

So as dat een ole Frünndin van mi körtens ankoamen is. See is joa nu all een bietji över wäch, un nich mehr so in dat Vöörwiesöller. Liekers hukelt see noch elker Dach in een groodet Kantor – as goode Seel. See hett een Ooch up de Bedriif – un dat dat aal lieklang löpt – ok wenn de Boas moal nich in Huus is. So as letzde Wääke. Een Dennstreis noa Östriek stunn moal wäär an. Un wiel son Boas mit gewaltich Verantwortung in d’ Kopp dat joa nich aal alleen böörn kann, brukt he een Schrieversch mit up de Reis. Ditmoal wee Gerlinde Rükelbusch an de Riich. Noa Gerlinde schlikkern sükk de Keerls in d’ Kantor stilkens dat Muul. See kunn een Mannsbild oaber ok up Gedankens breng’n. Hör Been’n fungn joa ok woll bi de Footen an – oaber boaben – boaben geev dat schiens gannskeen Ennen. Wenner see mit hör Achterstääven manken de Dischen langsseil, kunn man meen’n, de Keerls harn dat tomoal aal mitnanner in d’ Krüüz. Eerlich.

Gesine wee nu aacht Doach mit de Boas up Reis wäst. Näman – wat kunn see aal vertelln – wat har de Boas hör aal beliekteekend – sowat seltens – un wat har see aal to sehn kräägen. Soaltbörch, Innsbrukk, Groaz – sogoar in Wien is he mit hör wäst – de spoansche Hoffriedschool wull he hör ok noch wiesen – oaber dor har see doch nää sächt – noa heel noa Spoanijen – dat wee hör denn doch towiet. Dorför sünd see denn noch in Bayern in de Bargen rümklautert. Hett us Boas di denn ok de „Watzmann“ wiest – will mien Frünndin van Gerlinde weeten. Joa och joa man – Gerlinde is noch heel upgedreit van dat Belääven – dat hett he up de Hentuur all glieks achter Hannower doan – oaber in d’ Vertroon meen see – de har see sükk eelich een büld grötter vöörsteält.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.
Bild von Ri Butov auf Pixabay

Wenn een Minsch sükk schlauer dünkt . . .

. . . ov kanns ok särgen anschääten!

Wat so in lange Nachten ut mien Pennholler löpt, is mennichmoal nich as Vöörbild to begriepen – is oaber liekers meist woahr – een bit fief Bookstoavens mach ‚k villicht moal dorbi doon – wi sünd joa aal mitnanner keen Wittflüchter. Möächt wi ok tiedwies an de Vöörschriften rümboagen hemm’n – meest hevvt wi up us eegen Oart liekricht, wat Paragroafenschoosters in Kreiulen fastspiekern un dat för rechtens verkoopen. So ok in de Tüschenweertschkuppswunnertied mirden de szäsztiger Joahrn – as de Smuut mit de dikk Zigaar – us Weertschkuppsminister Ludwich Erhardt – denn ollen Foahrman ut Rhöndörp ovlööst hett – in de Meen’n, he kunn netso een goden Stüürmann wääsen as de ole Konroad – is joa ok liekers glieks in d‘ Büks goahn – as wenn een goden Schooster van d‘ Schoosterbukk in d‘ Bakkstuuv wesselt. Wi hevvt dat jederfalls good föölen kunnt – denn de Hüüsboeree hung dor gewaltich bi doal – us schmachtich Pans har sükk dat ok annoamen – de Kneebuchten ween foaken sien Höcht. Wenn wi Schwaartaarbeid kriegen kunn’n greepen wi n’türlich to. Hoho – hör ikk van irgendwons een Wiesfinger in d‘ Lücht goahn – Schmarotzer – ik mach jo beruhigen – sovöäl Pinunsen, dat wi de mit schwaart Kuffers noa Liechtensteen brengen mussen – so as de Paragroafenschoosters vandoach – sünd dor nie nich bi rümkoamen. Dat reich jüüst, dat wi över Woater bleeven. De Rieken up d‘ anner Sied van d‘ Richel – dor wor dat Gras hoch un fett stunn – leeten us ov un to för sükk knoien. Dat betoalen wee foaken leech – oaber wat wullt doon, wenn so’n Schoojakk di blods ’n Deel van dat givt, wat vördem ovschnakkt is. Fretts dat in di rin – satt wors dor oaber wiers nich van – krist höächstens krullern in d‘ Buuk. Bit up eenmoal. Een heel figelinsch Froominsch har us anhüürt – hör Keerl wee körtens eers dodbläven un har een Gewaltsbarch Geld achterloaten. Dat Gedoo wee doan un Bliedheit leech up hör Gesicht – un anners keem dor niks. Wi kunn’n dat joa inkloagen – basta. Nu stunn in us Riech oaber Fips – Fips de wee in sien Lääven dör sovöäl deep Lokken kroapen – ehrfürtich blods noch för sien Herrgott. De wuß denn, wo man mit sowat ümgeit. De Olsch har up d‘ Warft een Foahrtüüchs stoan – moi witt, mit een dreetakken Steern un een gleunich rodet Stoffdakk. In d‘ Papiern stunn: tweehunnerdtachentich es ell. Veertein Doach wee de Koar oald – kunns noch de Stuttgarter Lücht in rüken. De Sünn wee man net achter d‘ Hüüs ovszakkt – de rieke Wittfruu stunn achter d‘ Huus un hööch sükk up hör moi nee Terasse de wi hör moakt harn mit ’n Glas franzöösch Sabbelwoater över dat gelungen Geschäft – as us Fips an d‘ Vöörkant van d‘ Huus dör de Dannen schleek. Achtern ballerden de Schampuskörken un vöörn drüppel heel sinnich ut een fiefuntwintich Liter Fatt bruunschen Quastteer un verdeel sükk över de Karosse. Wi muchen us in us moroalfasten Karakter joa gannich utmoalen, wat up us doal keem – oaber niks keem van dat. Wi kreegen us Priis up Mark un Penning – un boaben up noch een Kist mit olen Kunjakk.

©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Wat hebbt sük de Footen woll dorcht . . .

Us Frünndin wee in de letzd Tied gemütsmääßich so’n bietji an schokkeln – as so’n Boot, dat nich so recht Wind in de Seils hett. Hör Seelenfoahn – de anners jümmers lüstich in de Lücht rümweiit, hung halvlastich ünner de Dakkskant van hör Weltbegriepen. Stiekelwier trukk unsichtboar dör de Doagen. Binnerwendich wee oaber ok reschkoapen wat up hör doalfall’n – in de letzde Wääken. Haandwaarkers keem’n denn ok noch dorto – een Sömmerhuus för de Winterdach to boon. Niks tägen de Handwaarkers – de keemen näämich ut Ossfreesland un ween för us Frünndin reinwäch as Sünn’nschien – de schnakkden de heele Tied mit hör Platt. Us Modersproak – hör eersted Bewennt. Een wee dorbi, de wee heel un dall in de Roadiowelt to Huus. Dor geev d’ niks in de Technikkroameree, wor he nich Bescheed över wuß. So’n lichten Vöörjoahrslücht flutter in de Doagen dör d’ November, wiel see ok foaker in d’ Roadio togaang is. Is joa schkoa – sään de Handwaarkers – dat wi dat Roadio Programm nich kriigen köänt. See kunn de Mannslüü denn ok reinwäch niks van sükk to Gehör breng’n – wiel – in de Sender, för de see een büld umsünnst deit, doot see sükk mit dat Bedankt särgen man heel schwoar. Naja – wat schall d’ – see weet dat joa. De Handwaarkers weesen wäär wäch – un hör näächste Roadiosendung Middewääkoabends is denn ok een bääten spitzkantich dör hör Belääven loopen. See wull de Kroameree all aal in d’ Ekk schmieten. Een poar Doach loater ween de Handwaarkers wäär dor – een bäten wat an dat Winterhuus in d’ Richt setten. De Roadiomaalminsch sää noch för d’ Moinsärgen to hör: Wi hevvt dien Sendung hört – dor mooten wi glieks noch över schnakken! Dat sää he mit so een hollten Gesiächt – us Fründin dorch bi sükk – nu rietens di glieks in Stükken, wiel du so balkennoar west büst. See kunn all rein keen Tee mehr drinken. Oaber niks van dat – good harn see hör funn’n – un van hör Sendung een Speegelploat braant, de see nu kreech. Herrgottinää – wat hett see sükk hööcht – see kunn sükk dat eerste moal van een Speegelploat hörn. See wee rein wat dörnanner – oaber dor is see eers achterkoamen, as see mit twee verscheedenklöärich Schoo in d’ Dörp rümleep.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Wat Froo denn aal so in d’ Schapp hett . . .

Well van jo keänt dat nich – büst irgendwons bi Frünn’n ov Verwandten up Visit, de so’n bietji langer duurt. Dat heet, dor is twee – dreemoal Äten bi. Wat deit man denn, üm keen schlecht Geweeten to kriig’n? Man helpt in de Köäken – dit herkriig’n – dat anlang’n. Geev mi man ähm Ölich her, krist du to hörn. Du gripst noa de Ölichbuddel – is dor Päperwoater in. Laang mi ähm de Wiinessich an – du gripst noa de Essichpüäl – is dor Schmeerseep in. Särgen dröffst denn ok noch niks – wiel – denn worst meest ankääken as wenn du ballköppich büst. Bi een sülvst in Huus kann een sowat överhaupts nich passeern – dor is näämich allns up Stää. Dor is de Mostert in dat ole Brummelbeerglas – dor is Melis in de Määlpüüt un dor is Soalt in Päperstreeär – so as sükk dat hört – dat weet man doch. Kiek – un sükse Probleme tuschken us Frünndin un hör Jung stilkens tägennanner ut. Ik hevv dat annerletzt rein tofällich mitkräägen. See har för us de Koffidisch trechtmoakt, un sächt to hör Jung de jüüst in disse Momang in de Achterdör rinkummt: Henning, kriech man ähm de fiine Melis ut d’ Schkapp – de is in de ole Koffimukk. Wat schall dat denn, froacht he sien Moder, wiel he een heel besünners akkroaten Keerl is – Melis in d’ Koffimukk. Ikk bruk dat fiine Tüüchs doch anners hoast ni nich – antert see. Oach so – man kann sehn, wor een Kenn’n över sien Oogen flücht – dat keän ikk – sieddem ikk Stromheizung hevv pakk ikk mien Köälen ok in de Bettkist.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Wat’n Verdreet . . .

Jan-Hinnerk wee van Natur ’n heel plietschen. Särß Sömmers har he man eers in disse Welt tobrocht – noa sien Schnakken kunns oaber mennichmoal meen’n, he wee all gries.

Tant Heti schüdkopp ov un to hör wietlüftich Prüük – un sää een üm d‘ annermoal: Wat is dat doch för’n wiesnöäsigen Fend – sien Öllern schulln man noch gau ’n poar Kinner moaken. Dat wee bäter för Jan-Hinnerk un sien geistich greun.

Dat bleev Tant Heti hör Schnakk – denn see har Peter un Cristin all mit Pietsch dorto brengn mußt, noch wat Lütts antosetten.

Een knustigen Bölkrieder wee Jan-Hinnerk van Statur – he seet van Kant to Kant vull Undöäch.

Nich wööstich un ballerich – nä – figelinsch un van achtern rüm. Dat har he good van Opoa Heini annoahm’n. Wenn Opoa Heini moal drööch wat sää, kunn wäädn, dat dor Stükk ov wat natte Büksen bi ruit keem’n.

Dat har all in d‘ Dörpkrooch Fiern gäven – bi de Opoa Heini dat Word föör – dor hebbt de Mannslüü Wäerden ovschloaten – well van de Froonslüü woll Wesseltüüchs mitbrocht har.

Oaber dor wee us lütt Jan-Hinnerk joa noch good ’n Enn’n van wäch – un sowieso – de Tieden ween anners wuurn. Wat man fröer blossich achter vöörholln Hann’n vertell un mit gleunich Oorn hör, kreegen de Kinner vandoach oahn henkieken up d‘ Brod schmeert.

Oaber dorvan ov – kanns liekers niks an ännern. Nu wee dat joa sowiet – Jan-Hinnerk keem noa d‘ School.

In de Vöörtied wuur he van een Drufel schlau Minschen bekeeken, ov man hüm dat ok all tomoden kunn – dat stuur Waark School. He wuur vöör de Kommischoon hen un herdreit – dit froacht, dat froacht – ’n Kist mit Bookstoavens schull he wat van moaken – van ünnern bit boaben hebbt see hüm beluurt – net as Unkel Cloas sien Birgen van Veehannelsmann Jöädenblood. Sää Opoa Heini.

Jan-Hinnerk hett dat aal mit sük moaken loaten – wiel – Ossfreesenblood is gedüldich – oaber dat so’n neemodschen Tüünkroam wat för ’n Mors is – dat muß he denn doch noch ähm inschmieten, as een van de Geläärden hüm jüüst richtich ovgünnstich an d‘ Liev gung. Opoa Heini har dat güstern oabnd to Cristin sächt – Jan-Hinnerk har dat mitkrägen, wiel he ünner d‘ oapen Köäkenfenster seet un an Schietkleien wee – eernsthaftich – dor kunn Opoa Heini doch blods dit Spillwaark mit meent hemm’n.

Bi de Komisschoon is dat säker heel good ankoam’n.

Mama Cristin wee an leevsten so in d‘ Footdeel ovsunken, as hör Goldstükk dat losleet. Oaber so as dat gröttste Füür moal utbraant, wee ok de Komisschoon mit hör Bekieken endlich kloar. Överstoahn un achter sük brocht harn see dat – Jan-Hinnerk un sien Mama Cristin.

„Jo Plünn’n sünd joa noch aal heel“ – sää Opoa Heini, as see wäär in Huus ween.

„Wo is di dat denn ovgoahn, mien Jung?“ froach he Jan-Hinnerk.

„Och – weeds du Opoa – du sächst doch jümmer, in d‘ School deit man wat leern – oaber de Mesters in disse School – de ween so döäsich – de wullnd aal van mi weeten!“©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Wat een Theoater

Nä – wat wee dat een Uprägung .

Dat heele Huus stunn Kopp. Geeske un Mareike un Hannoa un Leni stoben van een Koamer in de anner. Aal Schuven harn see all tweemoal ünnerst boaben hatt. Jeder Schapp keem van de Stää.

Opa sien Beäd wee nich moal bi d’ Schummeln so utnanner noahmen wurden as vermiddach.

Sogoar lütt Mikki muß in aal Winkels un Hörns kieken.

Ikk hevv miene Kusen noa d’ Äten hier in de Döös doahn – Opa wee dor nich van ovtobringen.

Up letzt kunn man dor oaber niks up an. Sien Kopp leet hüm all foaken alleen.

Vör een tiedlang har he siene Kusen noa sien Meenen ok in de Döös doahn, un aal Lüü verrückt moakt, wiel dat Gebitt wäch wee.

Wenn de lütte Dirk noa d’ Utbüksgoahn, neeschierich as een Höönermoors, nich dör dat runne Lock van d’ Dönnerbalken käken un kreit har: Van Opa licht wat in d’ Schiethuus – van Opa licht wat in d’ Schiethuus! wee nümms dorup koamen in d’ Jauchbakk to kieken.

De Oal har sien Tann’n ut d’ Bekk noahmen, wiel een Krömmel ünner de Prothese kniepen de – har dat Deert up dat holten Brett lächt un mit sien Jack in dat Lokk wischt.

Hinnerk hett dat goode Stück mit Scheppfatt wäär rutangelt.

Ingedenk van dit Malör hett Hinnerk mit Jehann all de heele Kuul dörseit.

Bit up veer Goabels, twee Speeltüchautos un een Tittbuddel van lütt Mikki harn see niks funnen.

Jedereen wee an söken un rümen un lustern – un Opa stiäl dor tüschen to kraben un targen dat he sien Gebitt wächhar un dat he dat in de Döös doahn har.

So – Moder har dat luud un düdelk sächt- nu is mi dat genooch. Ikk mutt nu eers sehn dat ikk mien Waaschk noa buten kriech, anners sitt de mörgen noch in d’ Balli.

Schall de Oal oahn Kusen hengoahn to Skoat kloppen – ov mit Mors in d’ Huus blieven.

Nümms sää wat dortägen.

Blossich Opa nuschelt wat vöör sükk hen.

Moder gript de Balli un trekkt in d’ Tuun noa d’ Waschlien hen.

De Noabersch is an d’ günnt Sied ok an Tüüchs uphangen. See röpt Moder to:

Nä – Sini wat een Dach – wat een Uprägung. Wi söken all sied Middach mit aal Mann Opas Gebitt. Dat hett he moal wäär irgendwons henlächt un weet nich mehr woar.

Ji ok? Us Opas Kusen söken wi ok all sied Middach.

Dat is joa gediegen.

Na joa – so een Malör in beid Huusen moot joa düchtich dörkauelt worden. De Schnakkeree van dit un dat geit noch een Settji över d’ Schloot hen un her – bit see tomoal beid lustern. Dor is doch well an jiekern un jakkern. De Froolüü schwiegen still – nä, niks is to hörn. See willt jüüst wäär loslärgen to schnötern, dor hört see dat wäär – ditmoal luut un düdelk.

Dat kummt ut de groote Nöätenboom – ut dat Kinnerhuus, dat Hinnerk dor letzt Joahr inboot hett.

Ähm kieken wat dor woll so lüstichs los is.

De beid Frolüü achternanner de Ledder hoch – good dat dat nümms sücht – luurn dör dat lütji Fenster – un ween bold vöör Lachen rüggels de Ledder doahlstoaben.

Seeten doch verafftich denn lütten Dirk un Noabers Rudi un speelen Teoater – elker mit sien Opas Gebitt in de Füüsten.

Dor harn see in Huus joa noch laang noa de Kusen söken kunnt.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Wat een Malöör …

ov wenn dat denn heel anners kummt . . .

Begehrlichkeit ist die Wurzel allen Übels – an disse Spröäk van mien ole Paster muß ik denken, as mien Övernoaber mi körtens to Foot tomööt keem. To Foot – dat moot ikk hoch rut stelln – wiel – Gerd Neeriek har eelich een annern Natur. Ut irgendeen Kuntrei har sien good betoalt Boantje – ov woll eder sien Dennst, man seech hüm näämich blossich in Uniförm rümloopen – in us moied Plattdüütschland dreeven.

Lüütji Hinnerk har annerletzd moal sächt: Opa, kiek ähm – dor löpt een Winachsboom över d’ Stroat. Vanwäägen dat veele Lametta.

Dat Huus, wat Gerd Neeriek för sien Famili boot har, dat wee so groot utlächt – he kunn mit sien Auto goaelk van d’ Stuuv noa d’ Schiethuus foahrn. Wat he denn ok dries bi elker Gelägenheit weeten leet. Kunn’n de Noabers sükk man jüüst een Roasenmeiher leisten, de man nich mehr schuuven muß, har Gerd Neeriek all een, de kunn dat Gras glieks wäär in dat passende Gröön anstrieken. As ikk all sächt hevv – de Noabers jümmer üm een poar Längten vöörut – wiel – man kunn sükk dat joa leisten. Nu har Hinnerk Klöäterbüks – joa – de van günntsied de Stroat – de dor in dat haalfmaal schmachtich Huus – de, de sien Kinner noch nich moal studeert harn – wat denn eers he sülvst – de har sükk bi Harm Autoschooster – dor achtern an de Ekk – doch verrafftich dat sülvige Foahrtüchs köfft, as dat wat Gerd Neeriek up d’ Warft stoahn har. Säker leep dat Deert an aal veer Kanten up Wessels – dat kunn joa anners nich angoahn – dat seech oaber joa nümms van de Lüü. Up jederfall – bi Gerd muß een neeäd Auto her. Sien Paroadestükk wee man noch keen Joahr olld – oaber wat schull dat. He har annerletzt wäär anfungn to schmöken – de Aschenbäker binn’n wee sowieso jüüst full – also muß dor een anner – een grötter Foahrtüüchs her. He wull de lüütji Klüütenbakker van d’ Günntsied dat doch ähm wiesen. Un överhaupts – bi de Koarschooster an de Eck koopen!!! Een halwen Doachsreis in dat Hochdüütschland – dor bi Vau un Wee – geev dat doch een „Autoerlebniswelt“. Dor kroop tominnst keeneen tüschen de Foahrtüchs rüm, de noch Schmeer an d’ Hannen sitten har. De Noabers – de schulln kieken, wat he sükk för een Karosse köfft har – wenn he mit sien Else van dor trüchkeem. De ingelsch Keunigin har niks bäters. Dat wull he dat lüütji Volk in d’ Stroat doch ähm wiesen – dor kunn de heele Stroat nu all een up rieten loaten.

Dönnerdachs schmörgens gung dat los – dat Bankbook in sien Binnertaaschke wee hoast schwörder as de Kuffers in d’ Achterklapp. Näman – wat wee dat een Bild, wat hör dor in d’ Autostaddje boaden wuur. De heele Noamiddach, und ok noch Freedachvöörmiddach, tokelden de Vöörwiesminschen van Vau un Wee üm de beiden rüm – mit elker Windzoch wuur Gerd sien Bankbook woll lichter – oaber wat schull dat – man kunn sükk dat joa leisten. Kiek – un mussen sükk de Kööper bi de Koahrschooster to Huus an de Eck noa de Handschlach mit een Klukkji Sabbelwoater tofrää geevn, kreech man hier up dat goode Geschäft oabnds glieks noch Stükk ov wat Buddels best franzeusch Schampus. Upto – versteit sükk!

Soaterdachs mussen de beid denn ok noch de anner Spiegöäkenkroam – de so ümto boaden wuur – mitnäämn – wiel, wenn man all moal dor wee – un sowieso kunn man mit dat neeä Foahrtüüch am besten an d’ Sönndach in Huus ankoamen – van wäägen de Reputatschon – un wiel de Noabers denn joa aal in d’ Tuun an d’ kraaben weesen. Noa een körten Nacht, mit twee Klotten vull Schloap, rin in dat goode Stükk – un mit Kattun in de Vergnöögungspark – de glieks stuv tägenan leech. Dor geev dat allerhands to sehn. Een büld Veetüüchs, ut Oafrika un annerwons her, leep dor free rüm. Ok Elefanten – un denn kummt doch verrafftich so’n groten griesen Fleeschbarch mit sien lang’n Nöäs in dat oapen Siedelsfenster rin, un will sükk woll een Zukkerstükkji hoaln. Sien Else – de van Natur ut all een Baangbüks is – tikkert up de Knoop, un lett de Schiev noa boaben suusen. In so’n düür Auto geit dat joa aal mit Elektrisch. De Elefant buten passt dat nu joa gannich, dat sien Rüsselwaark in de Schiev fastsitt – ikk as Mannsbild kann hüm dat good noafööln. Wat deit he? Mit een van sien groode Plattfööt trummelt he een Buul in dat Blikkwaark van Dör. Wat nu? Gerd un Else blivt niks anners över, as mit de Buul noa Huus to krüdeln. See sünd hier woll bi Vau un Wee mirdenmang in d’ Haart – un Spektoakel is hier ok woll genooch – in de “Autoerlebniswelt” – doch nümms mit Schmeer an d’ Füüsten is to finn’n – wiel – dat is Wääkenenn’n. Dor kann man nich eenfach ähm hengoan, un bi de Koarschoosters an de Achterdör pingeln – as in Huus an de Ekk. Dat helpt niks – rut ut dat Vergnöögen – rup up de Autoboahn. Gerd sücht all de blied Gesichten van sien Noabers vöör sükk – an schmüstergrien’n. Wat he jüüst in disse Momang nich sücht, sünd de Stopluchten van de Koar vöör hüm. Bamms – sitt he ok all achtern up de Stöötstaang – un bamms – de Foahrmann achter hüm hett ok woll so’n bäten schloapen – hett he achtern een up sien Stöötstaang sitten. Dat gung denn so as bi een Dominospill. Auffahrunfall etwas größeren Ausmaßes – stunn denn annerndach in d’ Blatt. Bi so een lütt Malöör sünd de Schandarms joa furss dor. Wenn een Inbrääker di dat Huus utrüümt, denn schulln see man ok so flink wäädn – denkt Gerd. Na joa – frünnelk sünd de Schandarms joa – sächt sien Else noch, as de Kopp ünner een witten Mütz wunnerlich froacht: Das ist doch ein fabrikneues Fahrzeug – woher kommt denn die große Beule hier in der Tür – es hat bei ihnen doch nur vorne und hinten gekracht! Wat harn ji denn so dorup antert? As Beamten sächt Gerd dat so, as dat wee – da hat ein Elefant reingetreten! De Schandarm geit twee Trää retuur – sächt eers niks – kikt sükk luurich noa aal Kanten üm – woahrschiens söächt he de Elefant – kummt wäär an dat Fenster – geit wäär twee Trää retuur – wiel – he kunn sükk joa Tied loaten – utnein kunn Gerd hüm joa nich – un froacht heel füünsch: Haben sie heute schon Alkohol getrunken? Gerd hett dat drokk, sükk binnerwendich fasttoholln – hüm as Beamten – as Kolleech sotosärgen – sowat to froagen – up een Soaterdachmiddach. He schafft dat noa eenmoal düchdich schnuuven, ruhich to blieven. Natürlich hab’ ich heute noch keinen Alkohol getrunken – geben sie das Pusteröhrchen schon her – un lett as Störmgebruus sien Arger in de Büdel fleuten. De Oogen van Gerd moot man sükk vöörstelln – Restalkoholwert o,8 Promille – ihren Führerschein, bitte! Kiek – un so gröön, as de Schampus van de Oabnd vöördem de tinkelnd Kristallglöäs farvt hett – so gröön is Gerd sien Gaal – wenn he nu blods an de „Autoerlebniswelt“ denken deit.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Wat de een sien Uul . . .

Dat eerste Beer pröben hett us as jung Kerls Gelägenheit boaden, wat för us Bildung to doon.

De Öllern gefull us Beerdrinken gannich – un so mussen wi veer Wäken lang üm särß in d’Huus wäsen – Tied üm in de Bööker to kieken.

Beerdrinken hett us denn in de nächste Tied nich so rech wat gäven.

Oaber kummt Tieds – kummt Schmoak, un so sünd wi denn sinnich wäär anfungn moal in d’ Beerbuddel rintorüken. Man blossich in Moaten.

Bit up een Dach – dor is mi dat Moat woll so’n bäten verlüstich goahn.

Ikk har een moien Aarbeidsstää in d’ Ollnbörger Zoahnradwark. Firmoa un Boas ween heel good – un bestich Minschen, mit de man so Dach för Dach tohoop wee.

In us lütji Fräseree ween wi man blods mit een poar Mann. Mit twee Kollegn mook ikk jümmer düchdich Överstünn’n. Ok elker Soaterdach. Van mörgens Klokk särß bit middachs üm twalf. Wenner grode Scheepen inleepen hevvt wi ok woll bit Sönndachs döraarbeid.

Dissen Soaterdach wee üm Middach Fieroabend.

Us Rägel wee jeder Soaterdach ähm bi Herbert Fischker in sien lütten Krooch rin.

Dree Buddel Beer un dree lütji Kööm drinken.

Dat wee iisern – elks geev een ut – un denn noa Huus.

Jümmer mit de sülvige Onibus – un jümmer üm de sülvige Tied.

Dat harn wi woll disse Dach ut d’ Kopp verlorn – eenfach so.

Ut dree Beer wurn ok woll tein un tein Schlukken – bevöör wi de Drei kreegen, un noa d’ Onibus henschuffelten.

De Düwel har dor oaber noch so’n lütten Hoaken indreit.

Jüüst an de Haltestää har’n Aarbeidskoleech een Krooch nee togaang brocht.

Dor mussen wi ok noch äben rin. Wiel wi joa noch so’n drögen Hals harn. Na denn – Schlukk un Beer do us man her. Bi d’ Suupen kricht man gräsign Schmacht – dat wussen all us Ollen.Un so stüürn wi tüschendör in d’ Fräätbuud.

De leech jüüst näbenan. Wat’n Tofall!

Net as so ole Kumpels ut’n Köählenpott kreegn wi dreemoal Cörriwurss.

De Froach wee, schaap ov nich so schaap? N’türlich schaap! De Cörriwuss keem – de eerste Biet – un denn ikk: „Wat, dat schall schaap wään?“ keem dat ut mien duun’n Kopp un mien grote Schnuut.

De Jung acher d’ Tresen har niks fikser to doon, as ovtohelpen.

Bi de tweete Biet Braan mi all de Mors!

Oaber wat een Kerl is is een Kerl – Morsbbakken tosoamenknäpen un wäch dormit.

Dat har ikk denn joa hat.

Wi wäär rin in de Krooch – noch een bäten Löschwoater, un denn mit d’ Onibus noa Huus.

To us „Glück“ kreegen wi een van de neemodisch Bussen – de seegen ut as’n Lammerstert, un gungn mit hör Achterdeel ok so hen un her.

Wi mussen dries up de letzt Bank to sitten goahn. Dat wee för mi as’n Damperfoahrt bi Störm mit Stärke elben. Ikk muß stiäl mien Schnöddook vöör d’ Muul holln. Anners wee mi dat Halsgatt överlopen. Ikk hevv vullholln bit ton Enn’n – un hevv mien Herrgott dankt, as ikk utstiegen kunn. Näää – wi dreiden noch nich noa Huus to – us Padd leep dör de Knurrhoahn. Dor de Kröger ok ähm us Brand vöörstelln!

Dor is säker een heel goden Vörstellung bi rutkoam’n – so genau weet ikk dat nich mehr.

Wat ik oaber noch so wet as wenn dat güstern wee is, dat mi in d’ Schiethuus aal boaben rutfloagen is.

Noa d’ Hoarschnieder mussen wi noa us Meen’n ok noch hen.

De hett woll dat eenzich richtige doan, un hett us rutschmäten. He wull näämnich Fieroabnd moaken – un sükk nich mehr mit duun Kerls rümtargen.

Noadem dat aal bi mi rutfloagen is, wee ikk kloar as man wat – kloar, nich nöchtern!

Piedelliek bün ikk noa Huus hensteustert. In Huus wee nümms. Wat wee ikk blied! Moder mok hör Tuur an d’ Diek lang. Hood, Mannel un Taasch moi up d’ Stää – noa boaben in mien Koamer – un rin in d’ Beäd!

Mitkrägn hevv ikk nich mehr vöäl. Woak wurn bün ikk – dor wies de Klokk tein.

Na – denk ikk so bi mi – häst di joa gau wäär verhoalt.

Buten wee noch lächten Sömmerdach. ‘n bäten striepelich keem mi dat all vöör.

Ikk har rein niks an d’ Liev – keen Bezüüch üm Küssen un Boaverbeäd – blossich dat rode Inlett lücht mi tomööt.

Ikk wuß nich, wat ik dorvan holln schull. Rut ut d’ Nüst – un noa ünnern.

Moder seet in d’ Stuuv un hett mi denn ähm verklokfidelt, wat so wääsen is.

As see noa Huus koamen is, har se mien Tüüchs sehn un wee oahn Sörch. As ikk denn noch nich ton äten an d’ Disch seet, muß see doch noakieken.

Ikk leech in d’ Beäd – har aal üm mi to vullspeet – un wee woll half dod. See har sükk up Kneen dorvöör sett – hett hör Deel eersmoal dorbidoan – un denn hett see de heele Schwienkroam reinmoakt. Dor hör ikk denn ok joa man to. Dat wee ok nich Soaterdachsoabnd – as ikk meent har – nä – dat wee Sönndachoabnd tein Ühr.

Ikk har dartich Stünn’n mien Alkoholvergiftung utkureert. Vandoach kann ‘k noch keen blanken Schlukk rüken.

Dor hett för mi denn doch een heel groten Uul säten.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Wat de Buur nich käent . . .

ov suupen hoch dree !

Een oled Spräkword sächt : wat de Buur nich käent, dat frett he nich. Man kann särgen, mit Spräkworden is dat so’n Soak. Mach wääsen. Mit dat nich fräten wat man nich käent, dor is oaber liekers wat mit an. Brukst di man nich so nipp un nau fastlärgen – kanns dat ok för dat suupen insetten. Hevvt wi dat nich foaken all an d‘ eegen Liev spitzkrägen? Büst in dien noormoaled Lääven good infoahr’n – dat Äten wat dat in Huus givt – de Schlukk de du bi dien Krööger vöörsett krichst – wenn dat ok moal ’n Stükk ov wat mehr sünd – kanns good mit ümgoahn – keen Utfallvöörkoam’n. Kiek – un denn kummst moal in een frömden Gesellschkupp – dor word di wat anboaden, wat du noch nie nich to Gesicht krägen hest. Un so standhaftich as wi Mannslüü nu moal sünd – wi drinken nie nich wat anners, as wi van Huus ut wennt sünd – köänt wi nich nä särgen – un ballern us de Kopp so vull Tsirtaki ov Texaco ov wu de Kroameree anners noch heeten deit – dat wi mörgens mit een dreekantigen Brägen – de aacht Sieden hett – upwoaken. Mennichmoal brukt man denn een grodet Utkunftsbüro, dat man to foat kricht, wat man aal för Schiet moakt hett. So – ov hoast so – gung dat ok us oled Originoal van Nördernee achterd Denkmoal – Hinnerk Klausen. He soop joa as ’n Enter – och, wat säch ik denn – Enter? Dat wee woll mehr ’n utwussen Oss – ov een Kamel. ’n Stükk ov wat twintich Liter Beer wee niks an d‘ Dach. Dat is nich to hoch gräpen – wenn man denkt – he har joa ok ’n büld veerkantmeter Huut över de de Schweet wächleep – bi dreehunnerdfüfftich Pund Läävendgewicht. Bi Hinnerk glukker blossich Beer dör d‘ Halsgatt – Exportbeer – Schwienbeer säen wi ok woll dorto – ut Jewer. Dor wee he eegen as Jan Joacob sien Mutt – de wull ok nich in d‘ Sofoa. Jedeneen up d‘ Eiland wuss, dat Hinnerk noch nie nich ’n Schlukk anröört har. Dat wee för us jung Fenten joa stiäl wäär ’n Herutförderung. Elker Wääk schlooten wi neeä Wärden of – well Hinnerk toeers to’n Schlukkdrinken nöögen kunn. Van us hett dat nümms henkrägen – Gott wääs bedankt. Togaang krägen hett dat een Mannsbild ut sien Noaberschupp – dor wee wat Lütts ankoam’n – un as dat in us Plattdüütschland so goaelk is – de Noaberschupp word to’n Puppvisit nööcht, üm dat neeä Minschke strull’n to loaten. Dor hett Hinnerk sük noa stükk ov wat tein Buddels Beer an de Boonszopp ranwoacht. Wenn nu een van jo in sien unkünnigen Verstand denkt: Boonszopp is doch lekker un moi wat to äten – schietendiedel kann ‚k dor blods särgen. Lekker wall – oaber niks to knallern. Brannwien mit Rosin’n – good veer Wäken vöördem ansett – dat haut de starkste Hingst van d‘ Been’n. Hinnerk hett dat denn as Beer dor achterneit – bit he tomoal up d‘ Grund leech. Rein van d‘ Welt ov – as so’n Woal, de up d‘ drööchte lopen is. De till man moal an – dor bruks all Kroanhülp bi. He is woll dörkoam’n – oaber so lieklang an d‘ Kaarkhoffsmüür vöörbischraabt. Dat hett mi bit vandoach to denken gääven – wenn een sächt: dat käen ikk nich – dat fräät ikk nich.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Töven … passend zur Zeit

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Plattdüütsch vöör d’ Gericht . . .

Nich dat ji nu meent, us Modersproak har wat utfrääten un stunn dorüm vöör d’ Koadi – ov so. So wee dat man nich. Wenneer us Modersproak ok all old is as Methusaleem – ji weeten joa woll, de Keerl mit de laange griese Boart ut dat hillige Book – is see wiers noch netso unschüllich as een witten Engel. Wat man joa van Düütsch nich särgen kann. Wiel – dor is foaken sowat buntklörichs tüschen, wenn dat ut de Halsgatten kummt, dat man de Grund heel nich mehr kennen kann. Nänä – mi wull so een hochdreide Gesellschkupp ut dat süüdersche Düütschland an d’ Knipke – wor ikk so niks inhevv. Wiel aal hör Griepen bi mi in d’ Taaschke hör niks brocht har, hevvt see mi vöör d’ Gericht schluurt. Dor schull ikk nu „amtlich“ verdönnert warden, van dat Geld wat ikk nich har, hör wat to gääven, wat hör gannich tostunn.

See harn sükk dat richtich goaelk utmoalt – eenfak wat ut de Lücht griepen, dat irgendeen Minschke as Räkning henstüüren un kasseern. Jo man – nich mit mi. Blossich wiel een so’n Halfmallen up Papier magelt har, ikk har dat un dat doan, schull ikk Gebührn betoalen. Dat, wat de Fent upschrääven har, dat wee liekers netso woahr, as wenn he sächt har, de Poapst licht in d’ Wääkenbäed un schmitt Twillings. De Keerls bi de fiene Gesellschkupp – dor in dat süüdersche Düütschland – de hevvt gannich keeken, ov dat woahr is. Dat gieren noa de Doalers de see bi mi hoalen wull’n – dat hett hör Denken utschkalt. An de Rääken – un dat tweemoal upfördern, de to betoalen – hevv ikk mi nich keert.

Un so keem dat, as dat koamen muß – ikk muß vöör d’ Gericht in de Residenz in Ollnbörch. Ikk wee reinwäch verbiestert – un so’n spierke wee de Glooven an de Gerechtichkeit mi all verlüstich goahn. De Dach un de Stünnen wee nu ansett. Man har mi een Vöörloadung tostüürt. De Gesellschkupp wull to de Termin een Avkoaten stüüren – dat harn see mi künnichmoaken loaten – see wullen mi wiers dat Trillern bibrengen. Een Oostfrees dat Trillern bibrengen – wat harn de Süüderdüütschen woll för Küän in d’ Kopp. Nu wee dat joa sowiet. Dat hooge Gericht seet mit veer Mann achter de Galerii. Mi tägenöver hukel een Avkoat in Dübbelutgoav mit sien Papiernkuffers – de Deerten weesen grötter as twee Melkbummen mitnanner. Oogott – dorch ikk so bi mi – bi de Nürnbarger Prozessen noa de tweede Weltkreech harn de Avkoaten weniger Papiern up d’ Disch. Wat keem dor woll up mi doal.

Oaber tomoal plies de leev Gott so’n spierke dör dat böverst Huukje ünner d’ Soaldekk to mi her, un sää heel sinnich to mi, schnakk Plattdüütsch, mien Jung. Kiek – un dat hevv ikk denn ok doan.

Un so gung dat denn ov:

De Richter: „ Guten Morgen, miteinander!“

De Soal: „Guten Morgen!“

Ikk as Solostiäm dortüschen: „Moin aal mitnanner!“

Tein Oorn wesselten de Richt, as mi de Richter glieks achteran frooch: „Sind Sie der Beklagte Ewald Eden?“

„Joa mien Heer, dat bün ikk.“

Persönlich?“ leep dor so’n bietji twiefelnd achteran – as wenn hüm de Gedanken koamen wee, ikk har villicht een van mien hollandsch Twillingsbroers stüürt.

„Recht so – ikk bün de Ewald Eden ut Schörtens, de See körtens nööcht hevvt hertokoamen. Oaber ikk schnakk Platt – ov dröff ikk dat hier nich?“ – hevv ikk vöörsichtshalver glieks künnich doan.

Vöörn achter de Galerii trukk so’n lichtet Schmüstergrien’n van de een Kopp to de anner – blods noa de Avkoatengesichten mi tägenover is dat nich hensprungen – dor kann ikk mi nich fasthollen, hett dat Grienen säker föölt.

Nu krist du wat to hörn – schoot mi su dör de Kopp.

De Richter dorup licht schmüsterich. „Soso – näänää“

Joa wat denn nu dorch ikk – dor kann doch keen Minsch schlau ut warden.

„Näänää – dat dröfft see“ – un to de Avkoat hendreit „das dürfen Sie. Dat schöält wi all henkriegen.“

Irgendwat wee anners in de Soal veer an dissen Mörgen.

De Richter: „Denn brauchen wir heut’ ja bloß beschließen – – mmhh – – – ach nein – es ist ja Einspruch eingelegt worden – fristgemäß – Herr Anwalt – Sie stellen sicher den Antrag, das Urteil vom letzten Monat bestehen zu lassen.“

Nikkoppen van de Avkoatenstool – een drei van de Richterskopp to mi: „Un See … See mooten de Gägenandrach stellen.“

Dorup ikk: „Moot ikk nu noa Huus andoal, mi hensetten un dat upschrieven?“ „Näänää – dat will ikk woll för Hör beschikken – nu glieks. Dorför sitten wi hier.“

Dree, veer Satzen lopen noa de öllere Schrieversche an sien rechter Kant hen, un to mi kummt de Froach:

„See läänt de Förderung ov?“ Mi dücht dat hoast, as wenn dat ganns keen Froach wee, so as he dat sää. Dat geev mi binnerwendich rein Stöähn bi mien Antern. „Recht so – hooget Gericht – ikk weet gannich, wat ikk hier schall. Blods wiel een Minsch in sien kroakelich Kreiuulnteekens dor noa de Gesellschkupp henschrääven hett:

„Bunter Abend in Rechtsupweg – Veranstalter Ewald Eden – dat hevv ikk so ziteert, wiel dat dor in Düütsch steit……….“

„Ach so – sie können Hochdeutsch?“

Will he mi vergöäkeln? schweeft dor mirdenmanken de Froach över de Galerii.

„Wiers kann ikk Düütsch – dat hevvt de Mesters us in d’ School joa läärt – ikk bün oaber joa keen studeerden Avkoaten – wenn ikk hier in Düütsch täägen de Paragroafenschoosters van de anner Kant anträden moot – denn hevv ikk bi dat Spill joa furs een schroaret Bladdji in d’ Füüsten. Un as mien eegen Översetter kann ikk joa nich good fungeern – denn wee ikk joa befangen“

Nikkoppen weiht van de Galerii to mi röver, ünnerlächt mit een suutjet:

Dat schall ikk woll för See doon.“

Hett dat Hooge Gericht villicht ok all moal up mien Stool säten?

„Mien leeve Heer Eden – See hevvt joa een moien Breef an dat Gericht stüürt – liekers is de in Düütsch holl’n …“

Hör ikk dor so’n lichten Twiefel? Har ikk dat man ok all up Platt moakt – schütt mi dör de Kopp.

„Hooget Gericht – dröff ikk dorto särgen, dat ikk ok Düütsch schrieven läärt hevv – nich dat een nu denkt, dat hett een annern för mi schrääven.“

Dat muß ikk eenfak in d’ Richt setten – so’n bäten Stollt hett man joa ok.

De Vöörsitter dreit sükk noa de anner Kant – he sücht ut, as wenn hüm wat in d’ Nöäs killert.

„Stimmt die Klägerseite zu, daß ich den Brief hier verlese?“

Dübbelted Nikkoppen krupt tüschen de melkbummengrooten Papiernkuffers wäch – noa de Richterdisch hen.

Eenmoal moot dat Hooge Gericht sükk noch schnuuven – „ich bitte um Ruhe“ – moot he noch ähm in d’ Soal puusten – un denn faangt he an vöörtolääsen:

„Hohes Gericht –

hiermit lege ich gegen das mir am 06. September 2003 zugestellte Versäumnisurteil des Amtsgerichts Oldenburg in seiner Gesamtheit Widerspruch ein. Die GEMA – oder wie die feine Gesellschaft sonst heißt – scheint mir ein ordentlich auf Geldscheffeln ausgerichteter Haufen zu sein. Auf Grund einer in krakeliger Jungmädchenschrift erfolgten Mitteilung – über einen „Bunten Abend“ in der ostfriesischen Teilgemeinde Rechtsupweg – Zahlungsforderungen gegen mich zu erheben. Wenn mir ein Kind mitteilt, auf meine Orchideen im Garten hätte jemand gepupst, schaue ich erst einmal nach, ob es sich auch so verhält, bevor ich den Pupser auffordere, für sein Tun einzustehen. Ich kann natürlich nicht beweisen, daß in Rechtsupweg kein „Bunter Abend“ am genannten Termin stattgefunden hat – genauso wenig wie ich beweisen kann, daß es keine Marsmenschen gibt. Ich jedenfalls habe die Gemeinde Rechtsupweg noch niemals am Abend zu Gesicht bekommen. Ebenso habe ich dort keinen „Bunten Abend“ organisiert. Ich unterstütze allerdings in meiner Eigenschaft als Moderator von Radio Jade in Wilhelmshaven Hilfeveranstaltungen – besonders im Bereich des Tierschutzes.“

Dree Minüten düürt dat hoast, bit de Gesichten in d’ Soal sükk wäär sülvst to foaten hevvt. De hollt sükk oaber heel genau an de Tied, denk ikk – net as de Speegelploaten bi mi in d’ Roadio.

Tweemoal tikkert de Hoamer up de eeken Dischploat un verjoacht de letzde Kiekser ut de Soal.

„Mien Heer Eden – willt See dor noch wat anhangen?“

Mi lett, as wenn de hooge Heer Richter up een Togoav tööft.

„Wiers mach ikk dor noch wat to särgen – Hooget Gericht – ikk mach nich begriepen, dat sowat geböören kann – dat Wichtje har joa ok schrieven kunnt, ikk har hör Gewalt andoan. Denn seet ikk nu säker all in d’ Schkapp to Tutenklääven. Eerlich – de Glooven an dat Recht bi us is mi reschkoapen verlüstich goahn.“

„Good dat dat nich so is“ kummt van achter de Galerii

Ikk spöär reinwäch, dat de Richterskeerl dat leed doahn har.

„Denn finnen See hör Glooven hier villicht een Stükkji wäär“ – dat wee för mi – un in de Anner Richt stüürt he de Froach:

„Will die Gegenpartei die Klage nicht aus Sympathie für den Beklagten zurücknehmen?“

Mit disse Froach hett he de Avkoaten dor tüschen de melkbummengrooten Kuffers liekers een Porch in d’ Taaschke stoppt.

De Dokterjuren mooten eers tweemoal schluuken – ikk seech dat an de Knoop ünner hör Halsgatten.

„Das geht leider nicht“ nochmoal schütt de Knoop bi de Een tweemoal up un doal – „ich möchte meine Mandanten dazu bewegen, ihr Verhalten zu ändern – und dafür brauche ich ein Urteil.“

Seech ikk dor een Lüchten över de Oogen in de schwaarte Roov – ov hett de Süän blods kniipoocht, as de Richter – woll mehr to sükk sülvst – sächt:

„Denn schöält See dat ok hemmen.“

Boaben up de Galerii word wat Papier hen un herschoaven.

„Sind wir damit durch? Ov hett noch Een wat to särgen? Nicht – dann ergeht folgender Beschluß:

Verkündung des Urteils am 28. des Monats“ – un to mi: „in veertein Doach hört See van mi, wo dat utgoahn is – See bruken sükk oaber nich up de Padd to moaken – ikk stüür hör dat to. Wi sünd to Enn’n – mien Heer see köänt noa Huus to foahrn“.

Ikk hevv denn schmoals dat letzde Word, un dat is:

„Bedankt un munterhollen säch ikk in dat Rundum.©ee

ewaldeden

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.
Photo by Brandon Montrone on Pexels.com

Hollten Hochtied …

dat is joa all een düchdich Ennen –

dat is as een n“Versökensstück“
föör een langen Padd in d‘ Läävensglükk
.

Dor hefft ji woll all utklameert
wat mennochmoal mit jo geböört –

hefft ov un an ok füünsch gespitzt
dat man nich jümmers blods week sit
t.

Nu hoakt jo wiider man good in
denn ward jo kloar de Läävens Sinn …

©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Strandjien …

De Stiem schlöäpt achter Helgoland,
man kann hum schnükkern hörn –
dien Spoar verflücht in d’ Dünensand,
kann nümms in diene Nöächte föörn.

In d’ Bulgenkron blenkert een Lucht,
duusendfak un sülverhell –
noabi di bi un in de Bucht
hört man de Korben luut un grell.

Du föölst di good un büst Natur,
worst eens mit Seel un Hääven –
dat Glükk löppt as een Engelsschuur
dwarß dör dien lüütjet Lääven.

© ee

Säch mi …

givt dat wat moiers
as van de hoogen Dieken
wiet in dat bleuende Land
to kieken

givt dat wat moiers
as wenn de Möölen sükk dreit
un man spöört
dat dat Haart in de Bost glieks veller schleit

givt dat wat moiers
as wenn de Möller sükk hööcht
wenn he luut fleut un singt heel vergnööcht
wenn de Seils in d’ Wind fluttern

de Rieder dreit
sükk up d’ Dakk
de Möölsteen’n ruttern
un de Frücht sünd in d’ Fakk

säch mi – wat givt dat moiers
för Haart un för Seel
as dat gülden Korn
in de Frachtwoagens up d’ Deel

is de Möller tofrää
denn is de Tied noch in Richt
denn is dat Lääven up Stää
un keen Nod in d’ Gesicht

© ewaldeden