Schrievhuus- Poesie- Erzählungen – Liedtexte 5

Ach, Opa Piep …

Mareike is een lütjet Wicht van söben Joahr. See woahnt mit hör Öllern in Westfoalen. In een heel groode Stadt.

Hör Voader is as jungen Kierl van to Huus wächgoahn. In dat fiefhüsen Dörp in Oostfreesland geev dat keen Aarbeit för hüm. In d’ Köählenpott har he glieks Aarbeit funn’n.

Dat wee man noch keen Joahr in d’ Land goahn, dor har he ok een Deern an sien Siet.

De beiden verstunn’n sükk good, un hevvt denn över d’ Joahr freet. Noa een lütten Sett wee Mareike dor. Nu har he joa eelich aal, wat he sükk wünschen kunn.

Blossich een – dat fääl hüm denn doch. He har üm sükk to keen een, mit de he Platt schnakken kunn. Doarüm wee he foaken ganz trurich.

Wenn he denn mit sien lütt Mareike alleen wee, vertell he hör up platt jümmer Geschichten.

Geschichten van to Huus. Geschichten van de See un Geschichten ut siene Kinnertied. He de dat jümmers so, dat dat nümms anners hör.

Mareikes Moder wee dat näämich gannich so recht. In dat anner Düütschland wee see geboren, un kunn mit dat freeschke Platt nich so recht wat anfangen.

See is dor moal över to koamen, as Voader mit hör platt proot – un hett sükk düchdich upräächt över disset ‚Kauderwelsch’ – so har see sükk utdrückt.

Van Stünds an hett hör Voader jümmer eers lustert ov he mit hör allen wee.

Van hör eersdet Woord an kunn Mareike netso good Platt as Hochdüütsch schnakken.

Hör Moder hett sükk denn dormit ovfunn’n – man – blied wee see wiers nich.

De moiste Tied wee, wenn hör Voader Urlaub har. Denn wur dat Auto bit an d’ Dakk full Kroameree pakkt – un los gung dat, noa Nörden to. Mit jeder Kilometer wuur dat Land wieder, wuurn de Koien grötter un de Wind busiger.

Wenn see denn up d’ letzt noa de Diekstroat hen dreiden, jachter see so luut, dat Opa Piep dat all in Huus hörn kunn.

An disse Wäken denkt see, wenn see oabends nich inschloapen kann. Ach – Opa Piep, weest du doch man hier un kunns mi wat vertelln. See geit joa nu all noa d’ School.

Letzt Joahr in de Ferien muß Mama unbedingt noa Mallorca – de Noabers ween dor all tein moal wäst. Tein moal Mallorca – oaber noch nich eenmoal an d’ Diek – bi Opa Piep.

Dat lütji Huus mit dat Reitdakk dukel sükk achter de Diek as Robert – hör lütji Dackel – in sien Körf. Wenn de Sünn noch mit een half Ooch över d’ Diek keek, wee Bäedgoahnstied.

Ünner dat wulkendikke Bäedtüchs in de Butz kunn man hör hoast nich mehr sehn. Opa Piep seet denn bi hör up de Bäedschottskant un vertell van Indioaners un Chinesen, van Eskimos un van heel schwaarte Minschen in Oafrika. De har he aal besöcht mit sien grodet Schkipp.

An de hoogen Masten seeten woll hunnerd Seils. Dat ween aal sien Seils. De har he sülvst neit – mit sien groode faste Hannen. Seilsmoaker wee Opa Piep wäst – Takler heißt das auf hochdeutsch – har Moder hör annerletzt torecht stödt.

Wenn Opa Piep in sien Element wee, denn kunn see de Pickpott rüken – denn seech see de Bulgen över dat Vörschipp dönnern un flooch mit de Masten dör de Wulken. See hör de Jan Maat fleuten un de Kla-bautermann klabautern.

See suus mit de Moses dör de Brassen un klunker in de Smutje siene Potten. Mirden up de Seereis fungen hör de Oogen an to blenkern, un see schleep in. Mörgen gung de Reis wieder. Bliedheit leech up Mareikes fiened Gesicht. Mörgen – Opa Piep – Mörgen.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Gesellschkuppsfähich . . .

Katrin wee mit hör achzich Joahr jümmer noch een Respektsperson. Grode Doam – wenn d‘ üm gung, in een erlaucht Rundum irgendwat to fiern. Keem hör oaber irgendwell tomööt, de över sien kladderich Karakter blods moi Tüüchs trukken har, wee see sük nich to schoa, de Minsch – meest Tieds ween dat Mannslüü – vöör aal Oogen mit twee Wöör noakend uttotrekken. Dat Lääven har hör düchdich wat vertellt. Wat hör Boantje wee willt ji weeten? Wo schall man dat särgen? Wenn ji lütt Fidi froacht, de wüür särgen: Katrin hett mit Obst hanneld. He har näämich annerletzt hört, dat Opoa to Schooster Pikkdroaht – as de jüüst ’n Poar moi Schoo van Tini up d‘ Bukk har – sää: Wat Tini an een Dach an de Pluum’n verdeent hett, kanns du in tein Joahr nich an Stäwels tosoamenspiekern. Tini har näämich een Huus hat, wor jümmer so Stükk ov wat Wichter ’n Schloapstää harn. Richtich schloapen deen de meisten in Huus – bi Tini , dat wee denn mehr so’n Stää üm bitoschloapen – worbi, dat wuß Fidi noch nich so genau. Up jederfall moot dat ’n heel wichtich Huus west wään, denn över Dach keem’n hooge Herrn van överall her mit grode Autos – de denn irgendwat in dat Huus to beschikken harn. De Honoren ut de Gemeend mussen dat oabens woll aal sorteern – denn jüüst wee dat schummerdüster, sett de Loop in. Kunns de Börchmester näben Schmitt Iisenboart – de Paster Hillichdoon näben Koopmann Woagenschmeer stokkstief un flink dör de Döör van dat Etablissemang verschwinden sehn. Ov un to stunn ok Schandarm Kniepooch sien Dennstrad twee Stroaten wider an een Huusmüür. He muß dor in de Papiern kieken – kreech sien Olsch denn to hörn. As ik all sächt hebb – dat is ’n Tiedlang her. Ut dat Spoaßhuus – as Opoa dat nööm – har de Gemeente een Dörpgemeenschkuppshuus moakt. Up irgendeen Oart wee dat joa wat verwands. Katrin har sük de Joahrn good holln. Kunns hör dat Öller rein nich ansehn. Bi de Inweiung un de Schlödelövergoav van dat neeä Dörpgemeenschkuppshuus gung d‘ hoch her. Gemeendroat, Kaarkenroat, de Füürwehr, de Gesangsvereen – de Kägelklub – nümms fääl bi dat Spektoakel. Ditmoal harn de Mannslüü ok aal hör Froolüü mit dorbi. De harn sük utstaffeert mit Kompotthööd un Satengkleedoasch – kunns meen’n, de ole Kaiser Willem keem to Visit. Jedeneen har mit gleunigen Kopp wat to särgen. As de Bruus un dat Sabbelwoater updrunken – un de Dischen leechäten ween, wor de Fier uphoaben. De heele Gemeend un Kaarkenroat steuster in een Riech an Katrin vöörbi un wünsch hör dat allerbeste – wiel – Tini har düchdich Pinunsen bi de Ümboo dorbidoahn. As denn de letzte sien Bedankt anbrocht har, keem van Katrin een Schnakk, de in mennich Huusholln noch laang för Uprägung sörcht hett: Ik dank jo – un wünsch jo för de tokoam’n Tied ok dat allerbeste – oaber besörgen mooten ji jo dat van nu an sülvst.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Glükk . . .

To disse lüütji Geschicht moot ik wat vöörrutstüürn.

Wat ji nu to hörn kriecht, is nich dorto andoahn dat noa tomoaken – wiers nich. De meest Minschen hemm’n joa in hör Läven säker allmoal wat beschikkt, wat nich so heel up de liek Padd wee. Ik ok – n’türlich – oaber wenn dat denn good ovlopen is, schull man us Herrgott dank’n un dat ok dorbi beloaten.

Oaber vertelln moot ik dat doch ähm.

Mien Broer un ik ween jümmers tosoam’n ünnerwäängs.

Wi kropen van mörgens bit in de Nachten up d‘ Footdääl rüm – moie Footdääln moaken. Dat wee noch in de Tied, as de Konjunktuur hoch över de Wulkens flooch. Aarbeitslosen kunns in Perzenten gannich utdrükk’n. De Ünnernäämers leepen achter us an – vandoach irgendwons in d‘ Büdel haun – kunns vöörgüstern all bi een annern Boas in Dennsten stoahn.

Wi ween all van Hoahn’nkrein an de heele Dach düchdich an knoien west. Fieroabnd harn wi bold to foaten – meen’n wi. Twee Zirettlängten vöördem keem us Boas up d‘ Boostää. He wee rein ut de Puust, so har he jocht, dat he us noch bi d‘ Bükks kreech. Wee hüm doch verrafftich wat ut d‘ Kopp floag’n – un wi schulln dat noch ähm utbügeln. Een oal Minschke har he tosächt noch an disse Dach bi hör Footdääl antofangn. Na joa – wi ween jung Kierls – Geld muchen wi ok woll lieden – un so muß de Fieroabnd noch up us töben.

Dat gung up Oabndsbrodtied to un wee all balkendüster, as wi bi dat öller Froominsch ankeem’n.

See har woll de Köäken all utrüümt un laang tööft – liekers har see dat Wark för de Dach ovschräven.

Wat wee Omoa blied, dat wi nu doch noch in de Dör stunn’n. See wuß gannich so recht, wat see us aal doon schull. Wi kreegn to äten – un wat to drinken. Tja – un mit dat drinken – dor har denn een Uul säten. De ganz Batterie, de see in d‘ Schapp har keem an d’ Lucht.

Rinspeet, moot ik eerlich särgen – hebbt wi domoals nich – wenn us wat to drinken anboadn wuur. Mien Broer kreech ‘n Doornkoat inschunk’n un ik har mi ‘n Kaarsenlakör utkääken. Twee Stükk klukkern in de Glöäs, wiel – so as Omoa meen – up een Been kann man nich stoahn. Wi mussen wat doon – Omoa seech dat in. So’n bietji tinkeln in us Oogen noa de Buddels henn har see doch woll mitkrägn. Ik goa in d‘ Stuuv sää see. Helpen kann ik jo joa doch nich. „Ik stäel de Buddels up d‘ Köäkenschapp“ – dormit wull see woll särgen, ik seech woll dat ji noch een möächt. Recht so! Dorvan ov – wi kunn mit dat Tüüchs eelich good ümgoahn – man dat wi all van dat Lösungsmiddel in de Kläver, wor wi de heele Dach mit togaang ween, een sitten harn – dat harn wi nich up de Rääknung. So hebbt wi denn bi us Waark elks sien Buddel lössmoakt. Wenn ik dor nu hör: Igitt – nä, nä – so is dat nich. Dat wee de Tied in ‘n Kierl sien Läven, in de een Buddel Schlukk wat för twee Mannslüü is – wenn een dorvan niks drinkt. So – dat harn wi hat!

De Huusdör achter us in d‘ Schlött trukken – mörgen kunn dat wiidergoahn.

Rin in de ole Klöäterkassen van Bully – un noa Huus andoal. Dat wee jo bold Middennacht. Hier in Ossfreesland harn wi dat Foahrtüüch joa noa Huus henschuben kunnt – dat gung oaber nich – wi woanden in een Gägend wor de Stroaten up un doal goaht. Mennichmoal up een Sied ‘n Baarch un up anner Sied niks as Lücht. ‘n bäten ümto foahrn sünd wi ok – figelinsch as wi ween – de Hauptstroaten wulln wi denn doch nich ünner de Reifens nääm’n. Nich wiel mien Broer nich mehr foahrn kunn – nä. Oaber Schandarms geev dat domoals ok all.

Wo nöömt man so ’n Tuur ok woll? Richtich – up d‘ Spriitpadd noa Huus. Dat Foahrtüüchs stunn schnaas jümmers good hunnerd Meter van to Huus wäch, ünner een Stroatenlucht. Latüchtengaroasch. Dat Foahrtüüchs stunn so moi – kunns rein nich sehn, dat de Stüürmann een sitten har. Ik bün an d‘ Bifoahrersied utstägen un loslopen. Tweemoal wee ik all üm d‘ Drei, as ik spitz kreech dat mien Broer nich bi mi wee. Wäär retuur no d‘ Auto. Broermann seet noch piedelliek achter d‘ Rüür. Särgen wull ik hüm, dat he de Stünn’ns ok annern Dach upschriev’n kunn. Riet sien Dör oapen – un bamms – licht he mi to d‘ Footen. Wee de Keerl doch verrafftich an schloapen – ik froach mi bit vandoach, well us woll noa Huus stüürt hett.©ee

Goos moal anners

Dat gung moal wäär up Winachen doal. Up d’ günndsied van d’ Stroat – in dat Gröönland van Kobus Richelpoal wuur dat schnöätern all minner. Dat Koppel Goosen kunn man nu all tellen. Elker Dach keem’n de Minschen ut de Nöächte – un ok van wiet her – Martensdach un Winachen – wat ween disse Doach oan een Goos up d’ Disch. Bi Kobus Richelpoal wuurn de Deerten oaber ok noch up de ollerwelsche Oart fettfuttert. Nich so stopperich as bi de Schluurhakken van Pinunsenschooster hier in Düütschland ov annerwons. Man weet joa, wo dat över de Oostergrens mennichmoal togeit mit de Deertenmästeree. Kobus sien Goosen – de kösten denn ok woll een poar Pennings mehr – oaber he bruks ni nich Sörch to hemm’n – he har jümmers noch to minn to verkoopen. Hans in d’ Glükk woahn mit sien Annelisse nich wiet van de Goosweid wäch. Oh Gott – wo foaken har he Troan’n in d’ Oogen – wenn he so noa de anner Kant van de Stroat keek, un an de Tieden trüchdoarch, in de sien Moder noch dat Winachsäten t’rechmook. Sien Annelisse kunn woll komodich Woater koaken – oaber denn hull dat ok all up. Speegeleier hett see sükk moal an versöcht – de keem’n hochkant in d’ Paan – dat har joa ok sien goods – up disse Oart paasen dor joa een büld mehr rin. Ganz so recht wee dat denn woll doch nich – de wulln näämich nich stoan bliiven – un so kreech he jümmers Eierschmeer. Na – liekers – sien schmachtich Pans hull up to giiln – un dat is doch ok wat weert. De fiefuntwintich Joahr bit noa d’ sülvern Hochtied har he all mit dat Schmoalspoaräten achter sükk brocht – he kunn sükk gannich mehr besinn’n, wo een Minsch sükk noa so richtich ossfreessch Äteree hööcht. Sien Annelisse har näämich in dat wiede Oostenland – dor in d’ Noaberschkupp van Sibirien – hör Kinner un Jungwichterstied tobrocht – dor wo man ut Stääkrövenschilln een Sönndachskoken mook. Mach joa woll wat lekkers wäädn. Dit Joahr schull nu wat besünners wordn. De Noabersfroolüü harn all wääkenlang van een kröästerken Goos as Winachsbroaden tüünt – dit Joahr wull Annelisse hör Hans överraschen – see wull hum wiesen, dat see nich minner wee as de freeslandschen Köäkschken. Hans wee de heele vöörmiddach buten üm d’ Huus to an klütern, un wunner sükk över so’n komischen Röäk. Een poarmoal har he all noa d’ Jauchbakk luurt – he muß endlich de rötterk Dekkel neemoaken. Tägen middach röpt Annelisse – Hans, dat Äten steit up d’ Disch. Wat givt d’ denn vandoach – löpt as Froach van hüm trüch. Mehr as „Loat di överraschen“ hört he nich ut de Köäken. As he in de Koamerdör steit, faangt he vöör Freud hoast an to blaarn – hett sien Froo doch noa een halv Joahrhunnerd to’n eersten moal een broaden Goos up de Toafel. So’n Belääven oaber ok. De Goos tweitoschnieden lett Hans sükk joa nich nääm’n – dat hett sien Voader ok stilkens doan. He sett dat groode Mest an – trekkt de Nöäs kruus – un denn krupt de füünsche Froach över de Disch: Wormit hest du de Goos denn füllt? Sien Annelisse kikkt hör Keerl an as Puus up Sönndach – wuso schull ik de Goos fülln? Dor fääl doch binnerwendich niks an – de wee doch ganz vull.

Graleern to „füfftich Joahr mitnanner“©ee

Een gülden Hochtied …

So dröfft man dat wiers ankieken, denk ik. Füfftich Joahr tohoop – die „Ohnesorges“ und der „NDR“. Well hollt dat in disse körtläävige Tied noch füfftich Joahr mitnanner vull?

Achteindusendtweehunnerduntweeunszäßtich Doagen – un keen beeten ovschlääten – un keen beeten Olldach. Ni nich in d’ Bladdje stoahn ünner „Klatsch un Traatsch“ – ni nich tägenanner vöör Gericht trukken. Wat is dat blods för een Budel – mach mennicheen woll särgen. Ik denk, dat is keen Budel – dat is Läävensoart. De Läävensoart, de een tomöötschleit, wenn man jüüst een Stapp in d’ Huus doan hett. Liekers well sien Padd man krüüzt – ov man sien Doalers för een Billjett intuuscht, ov de vull Bloas een manken de blengerigen Flooren drifft, ov man kricht eenfach moal de verkeerde Döör to foat – un steit mit rode Klöär tüschen Korsoasch un Siedenstrümp – jümmers kricht man een Lachen to sehn, un frünnelk Wöär to hörn. Dat is vandoach laang nich mehr överall komodich. Wenn man de blied Minschkes dor ümto denn achter sükk loaten hett, un vöör de Büün – in dat Rundum mit dat moie „Interiör“ sitt – jo man – denn geit een all dat Haart up, bevöör de rode Stoffhangers bi de Sied goahn.

Ik wünsch dat „Gespann“ Ohnsorg – NDR ok för de tokoamen füfftich Joahr allns Goode

©ee

Grööndönnerdach . . .

Full mi doch annerletzt wäär so ’n Spröäk in d‘ Hand – Christoa Arntz, de ok ‘n büld to Paper brengt – hett dat in mi antikkert. Grööndönnerdach – still Freedach – husenbusen Soaterdach – hikkenbikken Sönndach – eiertrüllern Moandach. So as dat vandoach goaelk is, an d‘ Olljoahrsoabnd all Osterkroams in d’ Geschäften to sehn – dat kenn’nd wi as Kinners nich. Winachen wee noch an Winachen – Ostern wee noch an Ostern – un dortüschen wee Winterstied – de heel normoale Olldach.

För us dübbeld moi – in d‘ Kaarkenbööker steit för Ostern woll wat anners schräven – man för us wee Ostertied Eiertied. Ok wenn dat in mennich Huusholln mit de Äteree noch schroa wee – Ostern kunn’n wi us Panspien anfräten – Panspien van tovöäl haartkoakt Eier. De een mehr – de anner minner. Dat har liekers nich so vöäl dormit to doon, wovöäl Eier Moder un Voader tohoop brocht harn – nä, nä – dat leech mehr doran, wo figelinsch wi ween. Ostersönndach mussen wi de Eier söken. Bi kladderich Wäär wee dat nich so stuur – denn ween de Eier irgendwons in d‘ Huus verstoaken. Well denn nu nich nettemang in een Bismarcksches Schlött woahn, kunn de joa licht utfinnich moaken. Oaber drööch Lücht un Vöörjoarsröäk in d‘ Tuun – denn wee dat foaker een heel stuur beginn’n. De Oll’n wussen woll, wovöäl Eier see faarft un verdeelt harn – vöörkoam’n is oaber nich blods eenmoal, dat see sülvst nich mehr in d‘ Kopp harn, an wekker Stään. As ik all sächt hebb – ok wenn wi moal dat een ov anner Ei nich funn’n hebbt – Panspien is dor liekers bi rutkoam’n. Denn – Moandachs gung dat an d‘ Eiertrüllern un Eiertikkern. Eiertikkern – dat heet, de haartkoakt Eier mit de Spitz täg’nanner tikkern. Well sien Ei denn toeers tweigung, de muß dat ovgäven. Har man dat kloarbrocht in Huus een Steenei to stibitzen – un dat ok noch faarft krägen har – man – dat wee so, as wenn du vandoach ‘n Wertpapier köffst, un dat is mörgen teinmoal sovöäl wert. De meesten wussen, dat wi hör beschieten wulln mit us Steeneier – oaber bi jüngern un bi Neeinstiegers hett dat henhaun. Ik kann mi nu nich bi jeder enkelte ut de Tied mit Handschlach entschüldigen – oaber särgen much ik an disse Stää doch moal: Wat wi as Kinners so up de Padd brocht hemm’n, wee nich blods good. Un well dat nich ut sien Kopp strääken hett – de faalt Kinnerdummtüüchs verstoahn ‘n büld lichter – glööv ik.©ee

Gülden Koorn . . . ?

Handwaark hett dat up Stünns stuur in Düütschland – hört man allerwons. Is woll wat mit an – denk ik mi, wenn ik denn so mennich Iisenschooster ov Holtwürmkraber sük knoien seech. Een blikkern Göät ov een holten Bankje kanns joa ok keen Pannkoken van moaken – wenn dor keen Kööper för funn’n hest – dat eenzich wat de schmachtich Ünnernäämers denn doon köänt – see köänt de Priisen düken. Dat is in leege Tieden all jümmers so west. Wat in leege Tieden oaber ok all jümmers west is – Schlachter un Bakker hebbt in noare Tieden meesttied een pläächten Pans. Dat bün ik hör günn’n – wiers – blods wat mi güstern ünnerkoamn is – dor sitt ik nu noch düchdich an to knusen. Mien Froo har mi inkoopen stüürt – aal moi up een Plakkzädel upschrääven. Un wiel wi nich up de Doalerbargen woahnt – man mehr in een bannich dröögen Ekk, wor in de Grund keen Geldböömn wassen, do ik mien Körfke meest bi Puus ov Addi vullpakken. So ok güstern. Ik har de Plakzädel goaelk ovhüdelt – de Schmacht kunn eers wäär buten de Dör blieven. Richtich stollt wee ik, dat ik een tweepunds Roarchbrot för een Mark dartich – fiefunszäßtich Cents moot ik woll särgen – inköfft har. Dat wee een Priis, de mi tofalln is – broch in mi son bietji dat Denken an mien Kinnertied hoch, as man dat, wat de Koopmann för sien Woarn hemmn wull, noch in een Fuust holln kunn. Ik wee blied – ik wee so blied, dat ik up noa Huus to verrafftich noch an een Bakkeree stillholln hebb. Veer Brödchies wull ik us günn’n – moal een annern Schmoak up Frööstükksdisch brengn – son bietji wat van „Wohlstand“ dör de Köäken weih’n loaten. Dat is mi denn oaber furss vergoahn – muß ik doch bi de Bakker för veer Brödchies van tosoamn man nett een half Pund Deech mehr Doalers henlärgen, as bi Puus in d’ Loaden för särß Pund Roarchbrot. Ik kunn mi nich verkniepen de Bakker to froagn, ov de Frücht wor he sien Määl ut kreech ut Gold ween.©ee

Een richtigen Sömmer . . .

De Sömmer vöör d’ Joahr hett aal, wat so’n Sömmer hemmn moot. Dat Quekksülver drifft sük all länger Tied up günntsied van de dartich rüm. In heel Europoa word dat Woater minn. De itoaljeenisch Stoatssekretär hett dat woll vöörutsehn, as he sein Spröäk över de grootmulign Düütschen losloaten hett. Sovöäl Düütsch Boadgasten as in de anner Joahrn kunn’n see in dat Süüderland up Stünn’ns gannich verknusen. He hett denn ähm up sein Oart dorför sörcht, dat een Deel in Huus blääven is. Moot man hüm doch verrafftich noch dankboar för wäädn. Wenn he sächt har – Lüü, koamt för d’ Joahr nich hierher – wi sünd an verdörsten, har he wiers sovöäl Kiekers in d’ Land hat – dat har woll en Katastrofe gääven. Up de een ov anner Oart marken wi dat mit de Waarmte bi us ok. In mennich Kopp is näämich towenich Fuchtichkeit – dat Denken löpt nich mehr so lieklang de Brägenwindungn. Man kummt dor sülvst foaken gannich so recht achter. So as Hanne vöörmörgens – Hanne dat is van mien Kusin – wat nu wäär de jüngst Dochter van mien Moders öllste Süster is – also Hanne dat is van mien Kusin de Dochter. See pingel mi vermiddach an. Heel dörnanner wee dat Maidje in d’ Kopp, as see anfung to röädeln. Ik hebb hör eers wat hen un herlopen loaten, bit ik hör froacht hebb, wat see mi eelich vertelln wull. Och joa – keem dat denn verbiestert – Ewald – ik wor olld. Wat schull ik anners särgen as: Mien Deern – dor vertellst du mi niks nees – dat maark ik sülvst elker Dach – vöörmörgens muß ik doch verrafftich eersmoal tokieken, ov ik noch in d’ Nüst leech – wiel een mit mi an d’ Telefon schnakken wull. Oaber nä – dor wee see nich mit tofrää. Dat is bi di joa noormoal – du büst joa ok dääch Öller – sowat kreech ik to hörn – ik, wor ik doch noch keen een gries Hoar up mien Köäsel hebb. Näman – kummt dat ok allwäär van hör dör de Droaht – wat mi nett ähm ünnerkoamn is – du glöövst dat nich – bi mi is dat reinwäch wat eernshaftichs – ik mach Dieter dat gannich vertelln. Dieter is dat Mannsbild wat bi hör bihört. Ganz nääbenbi köänt ji doran moal sehn, wo hoch Hanne – wat mien Kusin hör Dochter is – mi inschätzen deit. Ik wee in d’ Stadt, sächt see – wat för d’ Huusholln besörgen. Bi disse Waarmte kanns sowat joa bäter all mörgens doon. Koam ik doch jüüst körtpustich un schweeterk noa Huus – wat seech ik all van wieden? Steit doch so’n olln blikkern Koar up mien Parkplatz. Junge – wat wee ik binnerwendich an d’ schelln. Is sovöäl Bott de heele Stroat langs – nä – moot sük een so’n Leulapp van Autofoahrer vöör mien Huusdör breetmoaken!!! Un wat schall ik di särgen – as ik stuv tägen dat Hüdschefüdel stillholl, üm to sehn well dor so unkloog is, maark ik, dat ik up d’ Foahrrad sitt – un dat moie Auto – wat dor up mien Parkplatz steit – mien eegens is.©ee

Harrijeses nä . . .

Hannoa steit in d‘ Köäken an Tüffels ovdrein – joa, see steit dorbi – see kann bi d‘ Köäkenaarbeid nich sitten. Villicht is dat in hör Kopp so fast, wiel hör Voader jümmer sächt hett, Froolüü de bi d‘ Köäkenaarbeid sitten – de kriegn ’n breeden Mors. Liekers – Hannoa kann dat aal bäter in Stoahn ov. Wenn hör de Been’n schwoar wordn, sett see sük woll moal hen – nä – nich üm niks to doon – Strikktüüchs hett see denn in d‘ Hann’n. Veertich Joahr un dree Kinners is see token Haarst verhieroad. Emil – wat hör Keerl is – de kann dat sitten good ov. Oaber stilkens denkt he woll jüüst so as hör Voader – denn nettegroad sitt see moal an d‘ Disch – geit dat ok all los: Hannoa, geev mi ähm mien Piep – Hannoa, wor is de Soaltpott – Hannoa, hoal mi doch mien Schluurn. Dat he sächt: Hannoa, goa man ähm vöör mi ut de Büks – dat is eenzich noch nich vöörkoam’n. De Kinner harn dat van hör Voader bestich annoahm’n – oaber de ween joa all ’n Sett ut d‘ Huus. Is hör de laang Joahrn nich ingoahn, dat see eelich blods ’n Deel van d‘ Huusholln is – as bi ’n Auto de Röä. Annerletzt hett Meike hör moal mitnoam’n up een Vertelloabnd – dat köst Meike düchdich Wöär, bit Hannoa Joa nikkoppt hett. De beiden – Hannoa un Meike – harn tosoam’n in een Schoolbank hukelt – aacht lange Joahrn. Hannoa hett so mennich Bööker bi Karsenlucht in sük rinfreeten – de see van Meike krägen har. Wiel – Meike woahn in d‘ Schlött – vöörn an d‘ Schossee – hör Voader wee Landroat. Hannoas Voader wee Pläächmann bi d‘ Moorverwaltung – mit Schüpp un Spoa. Dor wee för so unnütz Tüüchs as Bööker keen Geld över. Deerns ut d‘ Volk bruken so’n Spiegöäkenkroam nich läärn – sää Voader – wenn he dor achter keem, dat see in hör Koamer in d‘ Bööker an schnüstern wee. Deerns koamt noa d‘ Schooltied bi d‘ Buur – un wenn d‘ anfaangt to killern wordn see freet. Bi Meike wee dat wat anners – de hör joa ok to de Herrschaften. Hannoas Voader trook sogoar in Huus de Mütz – wenn he dat sää. Meike is as jung Wicht in d‘ Stadt up de hooch School goahn – hett studeert, un noaderhand so’n wietlüftigen Professor hieroat – de netso in Borneo, Brasilien ov Gröönland in Huus wee as in Düütschland. Aal veer Wäken keem Meike woll noa Huus – solaang as hör Öllern läävden – un jedermoal keek see bi Hannoa rin. Un jedermoal broch see wat mit – moal ween dat Oorbüngsel – moal wee dat Rüükwoater – moal lüütji Buddels mit Faarf för de Fingernoagels – Meike keem nie oahn ’n bäten wat för de „Weiblichkeit“, as see sää. Hannoa hett sük nie trood, dat för sük intosetten – hör beid Deerns – de harn dat flink spitz, wenn Tant Meike wäär wat mitbrocht har. As de ole Landroat un sien Froo ovläävt harn, wuur dat seltener mit Meikes Visit – oaber nu wee see sied twee Joahrn Wittfroo, un wee heel un dall in d‘ Schlött trüchkoam’n. Sieddem weih so’n lichten annern Wind in d‘ Dörp. De Landroatsdochter wee in hör junge Joahrn in d‘ Stadt anners torechtsett wordn – de Studentenbewägung hett dat moakt – „Emanzipation“ nööm man dat domoals joa woll. Hannoa hett dor jümmers blods in’n Kiekkassen van sehn un hört – läävt wur sowat in dat lüütji Dörp nich. Hör is ’n bäten striepelich tomood – Meike kummt foaken ähm up ’n Köpke Tee – un bi jeder Visit stekkt see Hannoa ’n lütt Stükk eegen Denken in d‘ Kopp. Emil is denn oaber nie in Huus. Annerletzt hett he all froacht, ov Hannoa anner Oogen krägen har – wiel see sük so’n bietji noa sük sülvst to dreit hett. De heele mörgen trillern hör de Knoaken – wenn see denkt, dat Emil vernoamiddach in d‘ Huus is, wenn Meike kummt. Liekers – ovsärgen will see Meike ok nich, dat wüür de sowieso nich annähm’n. Teetied is dor – Emil sitt all good tein Minüten in d‘ Köäken to gnaddern, wiel dat ’n spierke loater wuurd – de Dör flücht oapen – Meike steit as ’n Sünn’nblööm in d‘ Deel. So recht passt Emil dat nich, dat de beid Froolüü so good mitnanner köänt. Sein Hannoa faalt hüm rein ut d‘ Hand mit hör neeä Ideen. Un so wiest he sük van sien “ best Sied“ – üm Meike flink wäär to vergraueln. „Hannoa – nu doo furrs de Taasen up d‘ Disch – de Room fäält hier ok noch – sett di doch ähm doal, du moakst mi rein kribbelich“ – Hannoa kricht all ’n klörigen Kopp. See sett sük hen un gütt Tee in – man jüüst dat see hör Keerl bedeent hett, häävt de allwäär an: „Hoal mi man ähm mien Piepenstübber – kanns mi ok glieks de „Anzeiger“ mitbrengn. Licht buten up d‘ Bank.“ Dor lächt Meike hör maniküürt Fingers ganz licht up Emil sien Aarm – kikt hüm luurich in de Oogen – so as de ole Veedokter een süken Koo – un froacht hönnichsööt: „Oaber dien Hoar – Emil – dien Hoar, de wassen doch säker noch ganz van sülvst?“©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Hein, dat Halsgatt . . .

Hein wee een Kerl van Dörgrödte, dorbi oaber nich so stäbich as ’n Eekenboom – nä – he wee eder so as ’n dübbelmoatigen, knüttrigen Struukbessenstääl. Wenn he togang wee kunns hüm woll in d‘ Puul klöätern hörn. Pläächmann stunn in sien Papiern – he wee all Joahr un Dach bi us in d‘ Koloan – de grode Mischmaschin wat to futtern gäven – dat wee sien Paneer. Wi suusen mit särß Mannslüü van Dörp to Dörp, Huusen mit zementen Footdääln bestükkn. Good füfftein Joahr noa d‘ tweede Weltkriech schoten de Woahnkarteers joa as Pilzen ut de Grund – de Hüüs ween man jüüst to Papier brocht, trukken de Minschen ok all in. Över all’ns, wat wi beschikken, stunn AKKORD. Van de eerste Hoan’nkrei bit in schummerdüster rutter bi us de Maschin.

De Huut wee oabns van d‘ Waaschken noch gannich drööch, ween wi mörgens allwäär schedderich.

Foaken kunn man us gannich ut ’n anner holln – so gries un stofferk as wi utseegen. Anners Hein – Hein wee een Orchidee ünner Peerblööm’n, ov so’n richtigen schwaarten Füürpäper in een Pott mit Vanillisooß – wenn wi Hein mörgens vöör sien Moders Huusdör ovhoaldn – he wee woll all veertich, oaber he woahn jümmers noch in Huus – wee he antrukken as ’n ingelschen Lord – up sien Kopp ‘n stiefen Hoot, een düsterblau’n Mannel an – un över d‘ Aarm ‘n Krükkstokk-Rägendakk. Ik hebb hüm nie nich anners kenn’nliert – wenn he denn nich jüüst an sien Mischmaschin stunn.

Boostäänwessel wee joa ok meest mit Kuntreiwessel verbunn’n. Wenn wi in dat Dörp denn noch nich aarbeid harn, kukolorn wi eers wor de Boahnhoff leech – so’n Boahnhoff domoals, dat wee joa noch een Boahnhoff. De har joa stilkens een Krooch. In disse Krööch kunns meist üm meist all schmörgens üm fief wat to drinken kriegn. Ji glövt gannich, wo goaelk dat wee. An de Doagen, an de wi schmörgens all wat tägen de Dörst doon mussen, mussen wi luurn, dat Hein nich mehr as een Beer kreech – dat tweede Beer to foat, kreech he de heele Dach niks mehr beschikkt. Ov un to meent man joa, man weet aal över sien Noaber – oaber denn wiest sükk, dat dat doch nich so is. So ok mi an een särßten September – ik weet dat Doatum, wiel dat mien Broers Geburtsdach wee.

Vöör Dach un Dau ween wi ünnerwäägns noa een groode Boostää. Veertich Kilometers mussen wi foahrn. Irgendeen wuß, dat mien Broer Geburtsdach har – een annern sää dat denn luut – un aal Mann graleerden veertich Kilometers wiet. Dat Graleern har us so utdrööcht – wi mussen eers in d‘ Krooch. Mien Broer geev elks , de all dor seeten, een Kunjakk ut – wiel Hein blods Beer drunk, kreech he ‘n Litermoat Beer – vanwägen de sülvige Priis. Jedeneen hett sien Glas in d‘ Hand – mien Broer deit Bescheed – ik loat de Kunjakk mit so’n bäten trillern noa ünn’n szakken – un mien Rechter mit dat lose Glas blivt in d‘ Lücht stoahn. Hein sien Litermoat Beerkrooch stunn allwäär up de Toafel – drööch un leddich, as wenn dor nie niks wat in west wee.

Ik hebb mien Lävdach keen Bessenstääl mit so’n groodet Halsgatt wäär sehn.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Hett sükk een büld ännerd . . .

Wat hevvt wi as Kinner nich aal tohoop droagen. Lüütji Schatzen, de eelich to niks mehr to gebruuken ween. Löss Teetuten, ovbraant Riezstikken, Boischiepapier – dat geev eelich niks, wat wi nich as weert ankeeken – weert, in us Büksentaaschke to verschwinden. Wat wee en Jung stollt, wenn he sien Sirettentuten – Schachteln sächt man vandoach joa woll – up een groode Toafel stellen kunn. Wat wee dat een buntklöärigen Welt. Wenn man dorvöör hukel, kunn man sükk in frömmde Lann’n drööm’n. Mit Kameeln dör Afrikoa töffeln – mit Woaterpiepen in d’ Mörgenland Damp moaken – mit Mannslüü up Peer kunn man dör dat wilde Westenland rieden – mit Dampers över dat groode Woater schkippern – vöörnääm Doams mit lüftige Hööd näämen een mit in d’ Waldorf Astoria – dat nääm keen Enn’n. Van disse bunt Tuten kreegen wi genooch – well domoals näämich schmöök, de hör ok to de Minschheit. Un well nich schmöök, de leet de Anner liekers gewäärn. So eenfach wee dat.

Dat hett sükk wiers ännerd – well vandoach schmöökt, word foaken leeger ankeeken, as een, de Kinner ov Froolüü Gewalt andeit. An mennich Stään dröfft man woll in d’ Ekk miegen – oabers nich schmööken. Dat is all een verdreiden Welt. Woarüm grode Minschen sükk so ov so verholln, dat weet man joa mittlerwiel – ik wull oaber moal weeten, woarüm Kinner keen Sirettentuten mehr sammeln. Ik hevv dat gewoahr kreegen – ik hevv aal de Szorten van Hüüt vöör mi upboot. Dor keem keen Gefööl mehr van groode Welt un Reisen – ik keem mi vöör as up een Kaarkhoff – mit aal de schwaart Balkens un Krüüzen up de Tuten – un wekker Kind speelt all geern up d’ Kaarkhoff?©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.