Schrievhuus- Poesie- Erzählungen 6

Bild von T Saka auf Pixabay

Novemberküst …

Griese Lücht un griesen Hääven –
griesed Woater, Stöörmbelääven,
dat schüümt un schakkert an de Kant –
ritt Stükken rut ut harstich Land.

Kikkt as een füünschen Woaterkeunich –
mit Wellens Kroon as Oogen gleunich,
blääkt as een Koppel dörgoahnd Ossen –
deit schnuuven ut sien Woatermuul –

is stark as hunnerddusend Vossen,
wenn he kummt ut sien Woaterkuul
un rekkt sükk hoch to Bargenhöächte –
spüttert rein de Wulken natt –

koam blods nich noa in siene Nöächte
un goa hum bäter man ut’d Padd.

© ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Een freesken Stern –

un een büld ümto . . .

Ov un to strieken wi so’n bietji över Land – mien Froo un ik. Sömmerdachs sünd de Doagen hier bi us joa man bannich lang – de Lächte rekkt joa meist um meist bit kört vöör de Middennacht.

Wiel wi nu joa all ’n bietji öller sünd, goahn wi in de Bäeden ok nich mehr so foaken upnanner doal – also kieken wi för d’ schloapengoahn noch hierhen un dorhen.

Dwarß dör d’ Jewerland krüdeln wi annerletzt mit us ole Koar. Van de Troan’n, de ik in d’ Oogen har, as wi so gemütlich dör de Dörpen jükelden, mach ik gannich schnakken.

Dat is noch nich so laang her, dor wee noch düchdich Lääven in de Kuntreien. Nu is dat mennichmoal dod un düster – ok wenn dat noch hellerlächten Dach is. Man find’t hoast keen Krooch mehr, ut de een Piependamp un Schnakkeree tomööt flücht – nargends sücht man mehr lüütji Kroamloadens, wor man mit de Minschen moal een Word wesseln kann.

Wi hebbt woll hier bi us in d’ Land keen Bargen – oaber barchdoal goahn is dat up de een ov anner Kant ganz gewaltich. Ik wor dat maal Gefööl nich los, de Politikers, de joa eelich dorför sörgen schöält, dat de heele Kroameree barchup geit – de sünd nich de richtigen Peer, üm de Frachtwoagen to luuken. Oaber dat blods so mit an d’ Kant – denn dat givt ok noch Stääen in us moie Land – dor blenkern een de Oogen vöör Freud. An so een Stää ween wi denn laand’t – mien Froo un ik – mit us ole Koar van Hüdschefüdel.

In mien Domoalsweeten stunn boaben de grode Schuuvdören an de Tichelsteenmüür „Molkerei Horum“.

De schwaart Bookstoavens hebb ik nu nich mehr funn’n – oaber dor moot ik särgen: dat hett mi nich leed doan.

Ut de ole Mulkeree is een Stern wordn – Freeslandstern steit dor nu boaben an de Müür – manken de frünnelken Fensters.

So as een Stern an de düsterblaue Nachthäven deit dat Huus ok lüchten.

Dor kunn’n wi denn joa nich an vöörbi – un dat sünnerboare wee – ik bruks mien ole Koar gannich Brrrr särgen un an d’ Lien trekken – de mook van sülvst hollstop. Dor kann man an sehn – ok so’n „Automobil“ spöärt wor dat moi is. Binn’n un buten schlooch dat Lääven grote Bulgen.

Binn’n vergnööchten sük de Minschen bi Schlukk un Beer, un buten üm dat Huus to danzden de freesken Peer. Ohgottinee – nu bün ik joa richtich poetisch wordn. Doran köänt ji sehn, dat mi dit Bild an d’ Haart goahn is.

Richtich plietsch un komodich wur mi dat in d’ Seel, as ik an de Achterskant vöör de Peerweid mien Steernteeken funn’ hebb – een Steenbukk stunn mi tomoal stuuv tägenöver. Nu kiikt nich so glubsch – Hannes Fleßner hett all sungn – wenn ik säch mien Schoap kann fleegen – na – denn mach’k woll ’n spierke leegen – oaber allns wat ik vertell is wüggelk woahr – un so is dat hier ok.

Mirdenmanken Kniens un Hööner keem een Zägenbukk up mi doal. Nä, nä – he wull mi nich up de Hörns näämn – he schnufel aal wat an mi rüm – he much mi woll good lieden.

Ziepsel hier een bäten – gnauel dor een bietji – un leet mi denn tofrää. Ik denk, wiel he mi kenn’nliert har – bit mien Froo heel vergnööcht to mi sächt: Nu mutts du de Zääch blods noch ähm Füür doon – de hett di näämich dien Zigaarn ut de Morstaasch klaut. Dor kanns moal sehn wat Deerten doch för klooke Minschen sünd – sülvst so’n Zägenbukk weet all, dat Schmöken vöör us Mannslüü ungesund is.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Kindergebet

Gott Voader in de Häävenswieden,
ikk weet Du machst mi düchdich lieden –

ok wenn ikk denn moal Undöäch moak
hollst Du Dien Hannen över mi –

bit dat de Wulken wäär vöörbi,
Allens dat, dat is Dien Soak –

un dorföör, leev Gott, dank ikk Di.

©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Een heelet Huus to lääsen . . .

Dat wee loat worden – güstern Oabend. Ji weeten joa säker wo dat is – man word hier noch uphollen – man schnakkt dor noch een Word mehr as man eelich vöör har – ikk hör nu mennich Mannsbild nikkoppen un denken, dat käen ikk van mien Froo. Oaber glöövt mi – us Mannslüü geböört dat netso foaken. Na – is joa ok liekers. Schmörgens wee ikk noch bi mien Schrieverkolleechin wäst – wi mussen wat bekoakeln. Wenn see nich to mi sächt har, ikk moot mi nödich hensetten un schrieven – har angoahn kunnt wi seeten nu noch tosoamen. Dat blods mit an de Kant.

Een Geschicht seet hör dwarß in d’ Böst – de wull un wull nich an d’ Lucht. See wull all de Schiet in d’ Ekk schmieten – so vergrellt wee see.

Buten ween ok noch de Handwaarkers togaang – een Sömmerhuus för de Winterdach to boon – un dat, wat see för hör Roadiosendung to Papier brengen muß, seet hör in d’ Nakk as een Seeülk vöör Wan-gerooch.

Bevöör dat denn anfung to dönnern hevv ikk mi gau verkrömmelt – wiel – vöör Gewitter hevv ikk jüm-mers noch bannich Manschetten.

Weeten wull ikk nu oaber doch, ov see d’ aal henkräägen har. Wiel – ikk bün joa nich nee-schierich – mi leech dor eenfach wat an. Ikk har mien Schluuren noch gannich an, hevv ikk all bi hör anpingelt. See wee ok furss an d’ Schnakkfatt – net as wenn see dor up sääten har. Mien eerste Froach – wat moakt dien Kind? Oohh – sächt see – dat is good worden – wi köänt dor vanoabend all in sitten. Nänä – ikk meen nich jo Sömmerhuus för de Winterdach – ikk meen dien Schrieveree. Oohh so – de is ok kloar – kreech ik to hörn. Un denn löpt dor noch achteran – de Geschicht to schrieven hett netso laang düürt, as dat Huus to boon. Kiek – un dat meen ikk mit: Een heelet Huus to lääsen.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Een is nix – un nümms is wat . . .

Us Frünndin is van Natur hoast so as ikk – hoast säch ikk – denn see is joa een Froominsch. Wenn ji weeten wat ikk dormit meen.

Steenbukken as wi sünd, rieten wi foaken an dat sülvich Tauennen. Drufelhaftichkeit möächt wi gan-nich – wi stoat an leevsten alleen in d‘ Köäken, un röört in de Potten – so as dat nödich deit.

Wat dor denn bi rutkummt, kanns meesttied good verknusen – ok wenn de een ov anner Stool-waarmholler dor een scheeven Achtersten bi trekkt.

Wi kieken mit us Pennholler dör de Welt, un loaten dat – wat wi seecht – to Papier lopen.

Sien Läävdach hevvt irgendwekke Minschen ver-söcht us in een Vereen ov so’n äänlichs Spillwaark fast to tüddern – dat geit nich, hevvt wie sächt – denn ritt us dat de Brägen utnanner – hevvt dat ok jümmers good wiet wächhollen kunnt.

Bit up een – tweemoal, de wi dat versöcht hevvt. Is meist ok so liekut in d‘ Büks goahn – as bi Minschen, de heel genau weeten, dat see to d‘ hieroaden nich döögen – liekers oaber jümmer wäär Joa särgen.

Een langen Tied har dat good goahn – un denn hett sükk us Frünndin wäär breetschloahn loaten – eder nich ut Övertüügung – woll mehr üm dat ewige nöögen een Ennen to moaken.

Wat hett dat Drufel van Vereensmeier sükk hööcht, dat see so een quekksülvriegen, weltlüftigen Min-schen towunnen harn.

Bi de eerste Versammlung wull us Frünndin man ähm mit de natte Finger in d‘ Lücht spöären, ut wekker Richt de Wind stunn – seet see ok all in d‘ Festutschuß.

See keem sükk vöör as so een Wicht, dat good to Wäech is – un bi d‘ Bäedenmoaken faststäelt, dat see wat Lütts kreegen hett.

Nu worhen mit d‘ Kind in d‘ Koal? Van Natur sörcht „Froo“ joa all dorför, dat dat Kind waarmhollen wurd.

See hett sükk düchdich inbrocht – hier Ideen hen schmäten – dor achterto besörgen – hier wat schrieven – dor wat in d‘ Richt buugen. See is bi dat foaken stuur Waark ok van nümms stört worden.

Blossich – wenn dat dör hör Doon allens licht un lieklang leep, keem see vöör Gekauel van de Experten gannich to Word. Dat gung een Tiedlang so – see schnakk heel nich mehr över hör Vereen. Un machs bi sowat froagen – keem man sükk joa rein neeschierich vöör.

Laang kunn dat oaber nich mehr goodgoahn – hör anners so moi Hoar wee nich mehr an gliemen – dat fiene Gesiächt kreech een geelschen Klöör, un an d‘ Lääven wor see kaarnmelksmoager.

Dat wee wüggelk nich mehr mit antokieken. Ikk har mi all een poarmoal van binnen een Stööt gääven – oaber so een stoafastet Minschenkind wat to särgen – dat faalt all düchdich stuur.

Kiek – as dat in d‘ Lääven foaken so is – hett sükk dat wäär van sülvst trechtlopen. An een Vöörjoahrs-oabend tikkert mien Froo mi an, un wiest in d‘ Noabertuun. Us Frünndin har eelich in d‘ Versamm-lung sitten mußt – oaber nä – see steit in Boadtüüchs up d‘ Hoff, un is düchdich mit Woater an kleien. See wee dorbi an singen un an tütern – dat geev rein keen kloared Bild. Mit een Been stunn ikk all up d‘ Sprung – ikk tööv blods dat mien Froo mi antikkern de, ikk schull hengoahn un hör froagen. Oaber nä – dor keem nix. Nu meen ikk all jümmers, ikk bün nich neeschierich – mien Froo is dat joa woll noch minner. Örnungshalwer bün ikk denn ut mien eegen Begeer röäverschuffelt – is mi stuur fallen, dat köänt ji mi glööven – un hevv so ganz unbedeelicht froacht: „Is di dat nich to kollt – un muß du nich eelich up d‘ Versammlung wääsen?“ See weih aal wat för mi hen un her – hoast so as Claudioa Schiffer up de Malediven – un denn kreech ikk to hörn – kollt is mi dat woll, un Versammlung is nix mehr – oaber dat Reinmoaken is nödich – dat stunn mi näämich bit an d‘ Halsgatt – mit disse Festutschiß!“©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Willem Sönndach . . .  

In elker Dörp givt dat joa woll een Menno Hundschiet – een Hans Porch ov een Helmuth Hüdel. Een Albert Bukk schall dat ok all gääven hemmen – elks noa sien Plesäär ov noa sien Boantje. Mit Ökelnoams is dat joa so een Soak – dat givt Minschen, de weeten hör Döepnoam mennichmoal sülvst gannich mehr. So wee dat ok woll mit Willem Sönndach. Wenn denn een sükk dat Waark tomooden dee, moal in de olen Kaarkenbööker to kieken, denn kreech he flink spütz, dat Willem Sönndach in d‘ Papiern Willem Reitgras heeten hett. Bit noa d‘ Ennen van sein Schooltied – un noch een bietji langer – wee he föör de Minschen in d‘ Dörp un ümto Willem Ruchfoor – de Jung van Heini Ruchfoor – un dat wee wäär de Jung van Siebelt Ruchfoor. So is dat up d‘ Land nu moal. Eerdfast un brandsäker. Noa de Schooltied muß Willem – as de annern Kinner ok – ut d‘ Huus. He muß Bott för de moaken, de dor noawussen weesen – sien Öllern, de ween joa noch fliedich bi de Kinnermoakeree togaang. Wat geev dat up d‘ Land oaber denn för Aarbeid föör Jungs un Deerns van Knechten un Maiden? He keem in een groten Buurderee as Lüttknecht. De Buur har sien Bedrief tohaupts up Peertüchten instäelt. Willem wee van schummerlächt bit schummerdüster in de Peerstallen togaang. Wägen sien Ökelnoam Ruchfoor reepen de Riederslüü foaken ok woll : “ Willem – woar die, dat di de Peer nich upfrääten.“ Dat funn he nu gannich so good. Sien Glükk wee, dat de Schmitt in d’ Dörp hüm noa een poar Joahr in d‘ Läär noamen hett. So een knustigen jungen Kierl, de kunn he in sein Bewennt good bruken. Een fiksen Schmitt is ut Willem worden. Un wiel he ok van een Büld anner Bedrüüs wat verstunn, leepen de Lüü ut d‘ Dörp hüm bold de Dören in. Un nich blods wenn d‘ üm gung, de Peer to beschloahn – ok bi d‘ Koien de Klauens kniepen – bi d‘ Birgen de Klööten schnieden, ov bi d‘ Hunnen de Steerten kupeern – Willem wee stilkens froacht. He kunn dor rein nich tägen an. Tomoal wee denn de Soak mit Sönndach in de Welt. He muß joa ünner de Wääke Dach för Dach – tein Stünn’ns un mehr – bi de Schmitt in de Schmää knoien. De Lüü, de denn bi irgendwat sien Hülps bruksen, de kreegen jümmers blods to hörn : „ Ikk koam Sönndach.“ Sowat mook Willem denn aal Sönndachs. Well wunnert sükk nu denn noch, dat he noa een Tied Willem Sönndach heet? Dor kunn he mit lääven – Sönndach, dat wee joa dusendmoal goaelker as Ruchfoor. Ünner sükk sääen de Lüü in d‘ Dörp ok woll moal Klötenbieter ov Steertenschnieder, wenneer see van Willem schnakken deen – hörn loaten hett hüm dat nie nich een. Un dat wee ok good so. Up sien Denkmoal up d‘ Kaarkhoff steit woll Willem Reitgras – oaber heel groot dor ünner : man nööm hüm Sönndach – un jedereen, de an d‘ Denkmoal vöörbi geit, trekkt vandoach noch sien Mütz – un sächt luut: Moin – Sönndach! ©ee 

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Een Kantorleiden . . .

In d‘ Olldach givt dat joa een büld to beschikken – man moot hierhen – man moot dorhen – un sass moot man ok moal up een Amt.

Up een Amt muß ikk de letzte Doagen ok. Wat ikk dor schull, dat wuß ikk eelich sülvst nicht so recht. Ikk har een Tiedlang vöördem een Andrach ov-gääven. Nu wee mi Bescheed in d‘ Huus fluttert – ikk schull mi dor sehn loaten!

Nä, nä – nich dat de Soak all ovhüdelt un genee-micht wee – so nich!

Wor lääven wi denn? Bi Preußens is dat all jümmers so wääsen, dat nich so flink schoaten word.

Also – in dat groode Huus ween woll an de dartich Amtsstuuven. Ikk hevv hör nich nipp un nau tellt. Nich dat nu de een ov anner meent, ikk kunn nich bit dartich tellen – so döäsich bün ikk doch woll nich.

In aal disse Kantors sitten Minschen, de irgendwat amtliches beschikken. Schull man meist üm meist annäämen. Denn worför sitten see anners dor – hevv ikk bit nu in mien kinnerhaftigen Verstand wenich-stens glöövt. Ikk wee disse Schrievdischsitters all so een bäten an beduuren.

Een ölleren Andrachsteller – de all säker een Stünn’n langer tööven de as ikk – un bi mi ween dat all twee Stünnens – hett mien Denken denn noaderhand rein ut d‘ Richt brocht.

Wi drufelden us dor woll noch mit Stükk ov wat tein Lüü vöör een Dör rüm. Aal mit dat sülvige – ov hoast dat sülvige Begeer. Een Minsch wee all de Onibus wächfoahrn, de kunn nu eers oabends wäär noa Huus andoal. Man kann sükk licht utmoalen, wu de Stimmung wee. Denn – de anner nägenuntwintich Dören ween schiens bloßich för de Angestellden dor.

Aal fiefmoal Oogenblenkern seech man de Kantor-minschen van een Dör in een annern wesseln. Meist ween dat Froolüü – as dat nu moal so is bi de Behörden. Un komisch is dat – de meesten lärgen een heel besünner Gangoart vöör. So een bietji is dat Bedenken in mien Kopp, dat de Minschen, wenner see in so een Amtsstuuv anfaangen willt – dat amtliche Lopen extroa bibrocht word.

Dorför mooten see denn de Frünnelkkeit tägenöver de Besöökers– dat glööv ikk hoast – intuuschken.

Noa so Stükk ov wat hunnerd bit tweehunnerd-szäßtich moal een amtlich Achterdeel vöörbischuf-feln sehn, sää doch dissen ölleren Kierl verrafftich to sien Noaber: Weets wat Hein – bi jeden tweeden breeden Froolüümors de di in dien Läven över d‘ Padd löpt, kanns wiers wääsen – dat is een Froominsch, de de heele Dach in Huus sitt, un Beerbuddels tellt – ov dat is een, de up irgendeen amtlich Kantorstool sükk dit Leiden wächhoalt hett. Kiek – un dat meen ik as ik sää – he hett mien Denken ut d‘ Richt brocht.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Een links, een rechts, twee fallen loaten …

Vandoach sücht man dat allwäär foaker – Froonslüü sitten tosoamen bi een Klöönschnakk ov vöör de Kist mit de lopend Billers un sünd an strikken. In mien Büksenschietertied seech man hoast keen Moder ov Deern, de mit Hannen in d‘ Schoot seet – överall klipper un klapper dat – strikken – häkeln – stoppen – neien – dat wee meist Huusmusik. Wenn de Köäkenoaben denn dorbi an knistern un knastern wee, un de Sprenkels van dat Füür leepen an de Dekk lang – kunn d‘ ok good angoahn, dat de Wichters – liekers ov jung ov olld – anfungen to singen. Een weeken Puustmusik ov een van de Mannslüü mit een Trekkbüdel mook dat Bild rund. Mien Kusin Metoa – wat mien Moders öllsten Süsters öllste Deern wee – de wee joa noch ut disse ollerwelsche Tied. Hör Ansichten ween tiedlööpich – nich dat nu een meent, see wuß nich wat een Köäkendreier ov een Huulbessen is. Nä, nä – well dat denkt, de hett Metoa nich kennenliert – de wee sowat van weltoapen – sogoar bi d‘ Schlukkdrinken kunn see dat so mennich Kerl hollen. Wenn Visit keem, wee see blied, in d‘ Röäkelstool sitten blieven to köänen. Wiel – see wee noch gannich in d‘ Wesseljoahren – kunn see all nich mehr bestich to Foot. De Knoaken, de een Froolüümors breet moaken, ween verschlääten. Bi Metoa Visit oahn Tee dat wee as een Froominsch oan Böst – oaber netso hör denn noa d‘ Teedrinken een lütten Sööpke dorto. Laang düür dat meist nich, bit de eerste Buddel güüst wee – denn laang Metoa so in sitten üm de Dörpoal in d‘ Schloapkoamer rin – un har een neän Buddel in d‘ Füüsten. De stunnen dor so up d‘ Grund – moi handwaarm. Well glubsch keek un de Nöäs kruus mook – vanwägen de Blööm van de waarme Genever – de kreech körtballerich to hörn: De keen waarmen Schlukk mach – de is een Lekkerbekk. Kiek – un nümms sää mehr wat! So is dat in d‘ Lääven – brukt blods een Respektsperson wat särgen, un stuuv is dat Gesetz – mach dat ok noch so klüterhaftichs Tüünkroam wääsen. Wenn ji dat so hört, seecht ji all dat Metoa good mit de Tied goahn is – blods dat noadelklappern har see van hör Deernstied an nich ovlächt. Geev nix, wat Metoa nich in Maschken kledd har. In d‘ Öller is dat denn in d‘ Kopp bi hör so’n bietji dörnanner lopen – nich dat see as Dwarßlöper över d‘ Footdeel kroop – nänä – well dat nich mit vöörtieds verglieken kunn – de keem dor heel nich achter. Blossich Sini – hör Dochter – de stunn dor mirdenmanken, wenn see sää: wor kriech ikk blods aal de eenbeenigen Kriechs-invaliden her – Moder strikkt in een Tuur linker Sokken.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Een lüütji Denkmoal …

Dat wee een Settji noa de groode Weltenbrand. Dat Füür wee woll ut, oaber dat buten ümto kunns noch good ansehn dat dat düchdich luntjiet har.

För eenfach Minschen – de nix in d’ Schapp ver-stoaken un dör de Tied brocht harn – wee dat man een bannich haart gnöösen.

Up us Noaberschkupp woahn een jung Famili. Jüüst dat see freet un son lütten Ovlärger tüücht harn.

See woahnden to ‚Untermiete’. Wenn vandoach jünger Lüü dornoa froachst, de weeten rein nich mehr wat dat heet. Mit een Koamer mussen see utkoamen – dor bi us Noabers ünner d’ Dakk.

See harn keen Boadstuuv för sükk, un Klosett geev dat blods een in d’ Huus – stuuv an de Buterdör.

Dor wee keen Schloapkoamer un keen Köäken up de twalf Veerkantmeter. Tüschen de Müüren, de disse twalf Veerkantmeter utmooken leep dat Lääven.

Dor wuur koakt – dor wuur äten – dor wuur wusch-ken – dor wuur schloapen – dor wuur sükk taacht un dor wuur Leevde moakt.

Wenner dor denn all soveel tüschen de Müüren wee – mach woll de een ov anner meenen, de sükk dat van rüggels bekikkt – denn wee dor doch heel keen Bott mehr för Freud.

Oaber goa man mit dien Denken een bietji nörder ran an dat ole Bild – denn spöörst du de Blied-schkupp, de domoals bi aarm Lüü to Huus wee.

‚Hein duk di’ nöömden see aal denn grooten moagern Keerl, de jeder Mörgen bi dat eerste Hoahnenkreien ut Huus gung. Schoon un schier, mit sien klöäterich Tüüchs an d’ Liev. To Foot de dartein Kilometers bit noa d’ Köälenhoaben lopen, üm de Waggons de ut Köälenpott keemen los-tomoaken – mit Schüpp un Förk. Elker Dach mook he twee groode Frachtwoagens leddich. Een Mark un twalf Pennings kreech he dorför in d’ Stünnen. Jeden Dach de he van düster bit düster scheppen – un denn wäär dartein Kilometers retuur noa de twalf Veerkantmeter in de sien Anni up hüm tööf. Sien lütten Jung kreech he blods in Schloap to sehn, Schloap de he sülvst foaken för Schmacht nich finnen kunn.

Nich dat ji nu meenen, dat is d’ denn wääsen. Nä nä – wenn us Moder schnaas an d’ Neimaschin seet to güddern, pulter schmoals wat an de Dör. ‚Hein duk di’ har noch een Striepen Hellerd dör de Ver-dunklung schummern sehn, un schmeet Moder een Sakk Köälen in d’ Deel. As bedankt för moal een Büx för de Jung – moal een Kleed för sien Anni, ov moal een reschkoapen Pott Äteree för see aal to-soamen. De Köälensakk har he de dartein Kilo-meters up d’ Nakk droagen. Tja – un de Waarmte, de us domoals de Köälen in d’ Huus brocht hevvt – de hett mi nu de Stoff gääven för dit lütji Denkmoal an ‚Hein Duk di’.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Een oapen Breef an Charly Arnecke …

Mien leeve Frünnd – ikk hevv vöörmörgens dien neeä Speegelploatje krägen. Ikk moot di glieks antern. Dat will ikk nu nich stilkens un saacht doon – ikk moot dat luut särgen, dat dat jedeneen hören un lääsen kann.

Villicht dreit sükk dordör dat een ov anner „Den-ken“ in us Plattdüütschland wäär in de richtige Richt.

Sied Hannes Flesners Ovlääven hett nümms dat Lokk stoppen kunnt, dat he domoals achterloaten hett.

Endlich – endlich – dat dröff ikk woll särgen – kann man wäär över disse Padd lopen. Un noch eens – mien Frünnd – hevv ikk glieks spöärt – de Wind weiht frischker dör de Musik as vöör twintich Joahr. As wenn see dör de Jungmöälen dreit worden is. Mien Booken „dwarß dör d’ Lääven“ hebbt hör Muskant funnen. Ikk dank Di mien Frünnd – un dit Bedankt dröffst Du so wiidergääven an Bernhard Ulferts – ov bäter, deel Di dat mit hum.

Dat muß ikk losworden – anners wee ikk dor an ovstikkt.

Haartlich Gröten stüür ikk van Freesland in d’ moie Brookmerland.

Charly – holl di munter un moak wiider so –

Dien Frünnd Ewald

Mien Frünnd Charly kann nich wiedermoaken – he is an Stillfreedach 2005 nich mehr upwoaakt …©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Een oapen Breef an Karin Evers-Meyer MdB …

Leeve Karin Evers-Meyer,

de „Delegiertenkonferenz“ van de Sozis in Jewer is joa nu all güstern. Ikk dröff dat so särgen, denk ikk – ikk bün näämich för good szästich Joahrn ok in so een Waarkerhushollen ringeboren. In een Waarker-hushollen, in de Paul Hug un annern ut disse Riech noch mit an d’ Disch hukelt hemmen.

Kiek – un doarüm leeve Karin Evers-Meyer – doarüm blödt mien Haart. Mien Haart blödt över jo Doon – jo Doon, dat ji as ‚Enkel’ as ji jo jümmers so moi beteekend, elker Dach wäär doot.

Un elker Dach poast ji de Minschen in d’ Mors, de ji eelich säker dör de Tied föörn schöält.

Ikk mach nu nich särgen, dat de ‚Annern’ – ikk meen Politikers van de anner Siet – bääter sünd as ji – as du un du un du dor in Berlin ov annerswons. Dat nich!

Utnannerhollen kann man jo so blods noch an de Klöör van jo Parteikleedoasch.

As du denn in dien Voaders Stappen rinstappt büst, hevv ikk dorcht – na ja de Deern van denn ollen Evers schall woll dorinwassen.

Dat denken har ikk mi spoaren kunnt. De Deern is nich dorinwussen. Dien Särgen in Jewer – nu jüüst vöör een poar Doach – hett mi dat wäär düdelk vöör Oogen föört. Wat du dor sächt häst över dat Verhältnis van de Ollen to de Jungen – dor haast du di ok glieks up d’ Schlöttploatz henstellen kunnt, un heel luut bölken, dat de Ollen nich mehr in de Gesellschkupp paasen.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Een Originoal . . .

De Welt verlüßt an Buntheit – nich de grode Woahnploatsen – de luuden Milljon’nmetropoln mit hör Köälnstofflucht un de dusend Fensters in een Riech – mit dat noakend Fleesch un de Colamoroal. De lütji Dörpen – dat wiede Land blödt ut. Söök man een Tant Emmoa-Loaden mit ’n Gurkenfatt un Schuufens för aal de Olldachsklüterkroam – kiek man ut noa hukelige Krööch, wor de Piependamp van hunnerd un mehr Joahr an d‘ Böän sitt – wor de Krööger Moin sächt un mit fief Wöör söben Biller moalt – wor noch een in d‘ Hörn sitt un mit sien Trekkbüdel Musik moakt van de di nich de Oorn van d‘ Kopp faalt. De Karakterkoppen mit binnerwen-dige Ekken un Kanten worden minner. De Lüü köänt vandoach bäter mit Kompjuter un Läptop ümgoahn as mit tohörn un denken. Is noch gannich so laang Tied her, dor geev dat noch Originoals – so as Fritz Buschker in Wiefels, de van sükk meen dat he bekennder wee as Jesus – ov Thedi Busker – de ole Hoabenkoptein up Hooksiel, de vöör Dörst stoadich Busten in d‘ Tuung har. Foahrmann Makki Bothe – för Generatschonen van Jewers Kinner de Sünner-kloas – un Adele Tiessler mit hör ‚Cafe Duk di’ an d’ Rüstersieler Stroat gehörn ok in disse Riech. Een heel besünnered Originoal seet up dat Eiland Nördernee – weeten ji noch, de ji dorbi wäst sünd? Glieks achter d‘ Denkmoal – Hinnerk Klausen – de ole Wattföörer – tweemeter hoch un eenmeter-sömszich an d‘ Siedelskanten. Wenn Dokter Stiekelwier moal weeten wull, wat Hinnerk so an Läävendgewicht up de Wacht broch, muß de Melkbuur mit sien Dreeradkuffi dorher un mit Hinnerk noa Spedi-Fischker sien Veewacht to.

Dreehunnerdfüfftich Pund wies de Wachtbalken meest an. Hinnerk har woll een Stüürmannspatent – oaber nich för een Landfoahrtüüch. Kutterkoptein wee he moal wäst. Up d‘ Drööchte dee dat för hüm een oled Doamenrad – dat wee Boojoahr nägen-teinhunnerdsöben. ‚Gritzner’ kunns dor noch an läsen. So een neemodsch Rad har woll noa d‘ eerst bestiegen van Hinnerk de Flöägels hangen loaten. Nich so Hinnerk sien Neimaschin – as he jümmer sää. Hinnerk we een Wattkünnigen up eegen Räkning – sien Kantor har he jümmers bi sükk bi. Twee Gewaltstaaschken hungen an beid Sieden bi d‘ Lenkstaang doal – un wenn dat in d‘ Watt gung har he de in d‘ Füüsten. „Dor sünd wichtich Papiern in“ – dröän he mit sien rüsterk Iisenstiäm – wenn moal een partuu weten wull, wat in de Reisekuffers wee. Schooster Holtenspieker har oaber ok een poar Glanzstükken van Läertaaschken moakt – dor kunn een Seemann dreemoal mit ovsupen – dat Läer wur blods bäter. Kiek – un wenn he denn mit so Stükk ov wat Boadgasten dör d‘ Watt stöäkel – he jümmer as een Oant vöörnwäch un de annern in een Drufel achter hüm an – to vertellen wuß he wiers genooch – drei he aal poar hunnerd Trää sien Nakk sinnich noa achtern – wies mit sien Ballerschküppen van Hannen in d‘ Lücht – un hier – un nääman – un sowat seltens – keem denn ut sien Schwienskopp mit de lütt Mütz dorup. Füfftich Koppen dreiden sükk netso noa achtern un pliesten in de Hääven. Jedeneen wull nix van dat verpassen, wat dat dor gannich to sehn geev. In een Klukk har Hinnerk achter d‘ Rüärch van de Kiekers een Buddel Beer ut sien Kantortaasch leddich moakt – un noa een Gewaltsbölk keem denn: Lüü – nu is d‘ to loat – nu is nix mehr to sehn – loat us man wiedergoahn.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Een richtigen Sömmer . . .

De Sömmer vöör d’ Joahr hett aal, wat so een Sömmer hemmen moot. Dat Quekksülver drifft sükk all länger Tied up Günntsied van de dartich rüm. In heel Europoa word dat Woater minn. De itoal-jeenisch Stoatssekretär hett dat woll vöörutsehn, as he sien Spröäk över de grootmuligen Düütschen losloaten hett. Sovöäl Düütsch Boadgasten as in de anner Joahrn kunnen see in dat Süüderland up Stünns gannich verknusen. He hett denn ähm up sien Oart dorför sörcht, dat een Deel in Huus blääven is. Moot man hüm doch verrafftich noch dankboar för wääsen. Wenn he sächt har – Lüü, koamt för d’ Joahr nich hierher – wi sünd an verdörsten, har he wiers sovöäl Kiekers in d’ Land hat – dat har woll en Katastrofe gääven. Up de een ov anner Oart marken wi dat mit de Waarmte bi us ok. In mennich Kopp is näämich towenich Fuchtichkeit – dat Denken löpt nich mehr so lieklang de Brägenwindungen. Man kummt dor sülvst foaken gannich so recht achter. So as Hanne vöörmörgens. Hanne dat is van mien Kusin – wat nu wäär de jüngst Dochter van mien Moders öllste Süster is – also Hanne dat is van mien Kusin de Dochter. See pingel mi vermiddach an. Heel dörnanner wee dat Maidje in d’ Kopp, as see anfung to röädeln. Ikk hevv hör eers wat hen un herlopen loaten, bit ikk hör froacht hevv, wat see mi eelich vertellen wull. Och joa – keem dat denn verbiestert – Ewald – ikk wor olld. Wat schull ikk anners särgen as: Mien Deern – dor vertellst du mi nix nees – dat maark ikk sülvst elker Dach – vöörmörgens muß ikk doch verrafftich eersmoal tokieken, ov ikk noch in d’ Nüst leech – wiel een mit mi an d’ Telefon schnakken wull. Oaber nä – dor wee see nich mit tofrää. Dat is bi di joa noormoal – du büst joa ok dääch Öller – sowat kreech ikk to hörn – ikk, wor ikk doch noch keen een gries Hoar up mien Köäsel hevv. Näman – kummt dat ok allwäär van hör dör de Droaht – wat mi nett ähm ünnerkoamen is – du glöövst dat nich – bi mi is dat reinwäch wat eernsthaftichs – ikk mach Dieter dat gannich vertellen. Dieter is dat Mannsbild wat bi hör bihört. Ganz näävenbi köänt ji doran moal sehn, wo hoch Hanne – wat mien Kusin hör Dochter is – mi inschätzen deit. Ikk wee in d’ Stadt, sächt see – wat för d’ Huushollen to besörgen. Bi disse Waarmte kanns sowat joa bäter all mörgens doon. Koam ikk doch jüüst körtpustich un schweeterk noa Huus – wat seech ikk all van wieden? Steit doch so een ollen blikkern Koar up mien Parkplatz. Junge – wat wee ikk binnerwendich an d’ schellen. Is sovöäl Bott de heele Stroat langs – nä – moot sükk een son Leulapp van Autofoahrer vöör mien Huusdör breetmoaken!!! Un wat schall ikk di särgen – as ikk stuv tägen dat Hüdschefüdel stillholl, üm to sehn well dor so unkloog is, maark ikk, dat ikk up d’ Foahrrad sitt – un dat moie Auto – wat dor up mien Parkplatz steit – mien eegens is.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Een ruugen Hund …

Soveel Minschen dat in de Welt givt, soveel verscheedens sünd dat ok woll. Oaber as dat so is – van de een kanns doagenlang vertellen, un de anner krist in de groote Faarvpott gannich to sehn.

So een ‚kanns wat van vertelln’ is een poar Joahr mit us dör de Tied lopen. He beteeken sükk sülvst jümmer as Indioaner. Ut een Woaterpool har de Störk hum in Wanne Eikkel trukken. He wee een ächten Köälenpottjung. Van buten wee he knustich as een Eekenboom un bruun as een Törfsood. Dööpt worden wee he mit Emscher-Woater. Dat is son lüütji lopend Woater dwarß dör d’ Köälenpott. Dat Woater rook, as wenn Avteeker Pillndreier in siene Mengselpotten togaang wee. Wenn dor een normoal Minsch sien Beenen inhull, ween dat noa fief Minüten blods noch Knoaken. Kiek – un in dat Woater gungen de Jungs boaden.

Well dor denn mit dör wee, de kunn in d’ Lääven nix mehr taargen.

Wi läävden ok son bäten as ‚Zigeuners’ up us Tuuren dör de Welt – un dat gefull ‚Texas Bill’ as wi hüm nöömden.

Een büld Ruuchwaark un een spierke Vergnöögen wee dat stilkens.

Us Morsen kunnen nargends Wuddeln schloahn, wiel wi joa up keen Stää laang genooch seeten. Dat trukk us van een Boostää noa d’ anner. Wi reisten van dor wor de Minschen flinker schnakken as een Gewehr scheeten deit, bit dorhen wor man an d’ heele Dach blods dree Wöär sächt. De dree Wöär Gägenden leegen us bäter – wat Oostfreesen wiers verstoahn köänt.

In disse Joahren hett Texas Bill us so mennich Spillwaark wiest, van dat een normoal Minschke ni wat to weeten kricht.

He kunn ton Bispill mit een Kluten in hunnerd Meter een Duuv van d’ Dakk scheeten. Disse siene ‚Fertichkeit’ hett us in dat rheinsche Köln moal aal Mann in d’ Büks miegen loaten.

Een Kolleechenbedrief de mit us reiste, keem ut dat saarlandsche Sankt Ingbert. De Handwaarkers harn in hör Tohuuskuntrei keen rechdet Utkoamen, un trukken – so as wi ok – van hier noa dor. Stilkens de Waarkeree achteran. De Familin schulln joa nich schmachten. Dat geev tüschen us blods een gewaltigen Ünnerscheed – us gefull dat Herumtrekken, un wi harn nümms boaben us. De Kolleechen ut dat Saarlandsche dreev de Nod, un see harn een klöötenbietrigen gnadderigen Keerl as Boas. Wenn he aal poar Doach up de Boostää updüüken de, meen he dries to us, wi schullen de Musik ovdrein. De Boostää wee keen Konzertsoal. Sien Lüü ween ton knoien dor, un nich üm Musik to hörn.

Häst allmoal een Oostfrees beläävt, de sükk de Teepott wächnäämen lett? Dormit kanns dat verglieken. So een Geböören giel joa noa Vergeltung. De hett ok nich laang up sükk luuren loaten. Villicht hett de leev Gott dor son Tikk mit an dreit. Well weet dat all so genau. Stuuv tägen us Boostää stunn näämich een katholschen Klosterschool.

Dat wee Moandachsmörgens jüüst noa d’ Frööstükk. De Deerns up d’ Günntsied harn nettegroad groode Paus, dor jocht de Seehund mit sien Krüdelkoar up d’ Waarft. Seehund hevvt wi hum nöömt, wiel he mit sien Boart utseech as een Woaterhund. De Koar kummt stuuv vöör d’ Dönnerbalk ton stoahn, un de Keerl flücht man so in d’ Schiethuus. He har dat anschiens düchdich drokk in d’ Büx. De Dönnerbalk wee noch so een sanitären Inrichtung as dat vöör een halv Joahrhunnerd so goaelk wee. Över een Lokk in d’ Grund stunn een Kist mit een Dör.

Up disse Boostää wee dat een Kist ut de Iisentied – de wee näämich ut krüselt Blikk.

Wi harn us noch gannich recht van us Sönndachs-brand verhoalt, un stunnen mit Stükk ov wat Keerls in de tweede Etoasch an d’ Finster to schmööken, un ok woll üm een bietji mit de Deerns ut de Kloster-school to jachtern.

Blitz up Schlach wuur de Seehund ‚Texas Bill’ siene Beute. Us Indioaner laang sükk een rotklöärigen Tichelsteen her – tell sinnich bit füfftein – un denn galler he mit de Spröäk: „Nu hett he sien Büx ünnern“ de haartbraant Tichelsteen up dat blikkern Schiethuusdakk. Een Kanonenschlach ut Krupps Berta wee nix dortägen. Wi kunnen dat dönnern noch hörn, dor flooch all de Schiethuusdör open, un us Seehund stoof mit de Büx up d’ Hakken un noakend Mors noa buten. Dat is denn sowat as de letzde Vöörhang in d’ Theoater wäst – de Seehund hevvt wi up disse Boostää ni nich mehr to Gesicht kräägen.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Een Sönndach in Jübberde . . .

Jübberde – hevvt de Minschen mi foaken froacht – wor licht dat denn? Nich dat ikk nu een besünners Klooken bün, oaber doarup kunn ikk antern. Jübberde is een lüütji Dörp in d’ – so heet dat woll up Hochdüütsch – „Landkreis Leer“. Van Jübberde kann man woll noa d’ Ammerland röverspeen – wiel, Westerstää licht man een handbreet noa d’ Süüderkant up Ollenborch to. De „Regeern“ in Leer is dortägen all een bietji wiider wäch. Liekers kummt ut alle Gemeenten in de politische Kring Stöähn för dat Deertenhuus in Jübberde. Un jüüst dissed Deertenhuus har de Minschen van ümto un wiiderher nööcht hertokoamen, un sükk moal antokieken, wor dat dor so togeit. Allens moal vöörtostellen – un villicht dat een ov anner Minschenkind antotikkern mittodoon. Mittodoon, dat Deerten in een stuure Loach so een bäten hulpen word. Mit dorbi wee ok de buntklöärige Koo ut Moormerland. Disse buntklöärige Koo is keen Läverant för Melk, Botter un Kees – disse buntklöärige Koo is een Kring van Lüü, de Deerten helpen, wenner see wüggelk in Nod sünd – in Läävensnod. Ikk hevv selten in soveel dankboare Oogen sehn as an disse Sönndach. Ikk hevv de Besöökers nich tellt, de sükk up de Padd noa Jübberde moakt harn. Loni Lenz ut Leer un Fritz Werner ut Ennepe bruksen an d’ Ennen van de Dach ok keen „Gage“ tellen – denn de beiden hevvt de heele Dach sungen oahn Doalers dorför to fördern. Äten un Drinken geev dat van schmörgens bit oabends in beste Utföörung – ikk hevv Minschen selten sükk so de Fingers schlikken sehn. De Kookentoafel de de Froolüü ut de Vereen bistüürt harn kunn mit de beste Bakkeree mithollen. Ikk moot särgen, wenn ikk mien Sönndachshoot uphat har – de har ikk wiers för sovöäl Bemööten trukken. Dat wiesen, wat Hunnen köänt – wenner see up de richtige Oart anläärt worden – mook dat Drieven up de grode Hoff rund. Ikk för mien Deel mach särgen: Dat wee een moien Dach in Jübberde.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Een Stükkji Haart . . .

Güstern wee ikk in Hannower – ikk hevv een Noabersch un hör Süster noa d‘ Fleeger brocht – de beiden wullen moal veertein Doach wat anners sehn, as blossich elker Dach de eegen Keerl un Kinners. Nich dat nu de een ov anner van jo in d‘ Kopp hett, de sünd uträten wiel Sönndach Woahl is – nä, nä – wenn dat ok een heel groodet Elend is mit us Politik – hör Krüüz hevvt see all in vöörn moakt. Good ovläävert hevv ikk de beiden in dat grode Deert van Fleegerhoaben. Hapach Lloydd hett mi dor sogoar een Beschienigung över utschrääven.

De Klapp faalt achter de beid Froolüü in d‘ Schlött, un ikk schuffel noa mien oal Koar van Dekawupptich, üm wäär noa Huus to jüdeln. Jüüst har dat blikkern Deert de Schnuut in Richtung Nörden dreit, as mi wat in d‘ Kopp. Hannower – Hannower – dor wee doch allmoal wat. Well mien Geschichten ut miene Bööker käent, de weet wat ikk meen. För good veertich Joahr stunn ikk ok in Hannower. Tüschen Hauptsboahnhoff un Kröpke. Domoals stüür mi dat Begää-ven up een annern Padd. Nienbörch wee in mien Kopp un Haart fastspiekert. Miene groode Leevde har dor hör To-huus. Dör irgendwat – wat ikk hier nich breetmoaken kann, wee dat up Schlach utnanner räten worden. Ikk glööv, de tweiräten utfusselt Ennens van dat Tau, mit de wi beid tosoamenbunnen ween, de hevvt veertich Joahr in de Tied rümschlakkert. Nu wee dat tomoal wäär dor – as wenner dat güstern eers geböört wee. Schall mi nümms särgen, veertich Joahr sünd een Ewichkeit – een Ewichkeit de düürt veel langer. Ikk kunn dat Auto nich up liek Padd noa Schörtens kriegen – de Koar wull mit Gewalt Nienbörch sehn. Mi wee tomoot – ikk glööv, wenn ikk nich noagäven har – ikk har ünnerwäägens stillhollen mußt, wiel aal ut mi rutfloagen wee, wat de Moach hergääven kunn. As de blikkern Noa-menstoafel mit Nienbörch dorup achter mi leech – gung mi dat tomoal bäter. Froacht ji mi, wat ikk denn dor wull, kann ikk blods antern – een Deel van mien Haart hung noa veertich Joahr jümmers noch irgendwons in dit Kuntrei an een Fensterkrüüz. Dit Fenster muß ikk finnen. Har sükk woll in de lange Joahren düchdich wat ännert in d’ Staddje – ikk kennden mi bold nich mehr ut- oaber wat schall ikk jo vertellen – dat Huus wor dat Fenster tohört – dat hevv ikk funnen. Un düchdich wat an Weeten dorto kräägen. Well mi stüürt hett, will ikk mi hier nich över utloaten – dat mach jedeneen sükk denken as he will. Mitnoahmen noa mien Tohuus hevv ikk dat Stükkji Haart woll noch nich – dat hett mien Leevde domoals mitnoahmen up hör Läävenspadd – oaber ikk weeet nu in mien Binnerst, dat Haart un Seel jümmers noch an de richtige Stää sünd.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Een stuur Waark …

ov wat een Hoarschnieder so ankummt.

Vandoach is een Hoarschnieder joa wat heel figelinsched.

Hoarstudio, Figaro ov Kofför steit denn hochdreit an de Huusmüür wor frööher eenfach Frisör stunn.

Dat Gedoo wat vandoach mit de Hoarkünsten moakt wurd, dat lett sükk joa ok nich mehr mit de eenfach Hoarschniederee verglieken.

Us Hoarschnieder har in sien ‚Salon’ een Stool vöör d’ Speegel stoahn. Ünner de Speegel hung een lüütji hollten Plank an d’ Müür.

Wat kunns dorup sehn? Raseerseep, Schuumbääker un –bössel, Hoarmest un Kamm un Scheer. Dat Hillichdoom wee de Zäägenhoarbessen üm de lüütji Hoarstükken dormit ut d’ Nakk to weihen. Oach joa – de Rull Krepp dröff ikk nich vergääten. Dor kreech man een Endji van in d’ Kroach stoppt, üm de Hemdkroach van Hoarfusseln freetohollen.

För een Komforbehandlung geev dat denn noch Hoarwoater un Pomade. Mit een son Buddel van dat Tüüchs keem us Hoarschnieder hoast een heelet Joahr hen.

De Ekk wor de Froolüü denn seeten, dor seech dat mehr son bietji noa Ruuchwaark un Timmermannswaarkstää ut. Wat kunns dor finnen? Krüllerhollten, Waarmpuuster, Liempotten, Bleekmiddel, Buntfarfen, een grooten un een lütten Brennscheer – as ikk all sächt hevv – een bäten Ruuchwaark un een bäten Timmermannswaarkstää.

De Hoarschnieders mussen noch düchdich wat in d’ Füüsten hemmen wenn see sükk över de Annerlüüdskoppen hermooken.

Dat wee noch Handwaark.

Bi de Mannslüü wee dat joa heel eenfach. De Scheermaschin ansett – een poar Rundum dormit över de Kopp krüdelt – mit Scheer een bäten noa-hulpen, mit d’ Mest de Nakk utkraabt un kloar wee de Kees.

Up de Doamensiet seech dat all anners ut. Dor wuur denn wuschken un faarft un indreit, dat dat man so stoof. Dat rook foaken as in een Läärfabrik. Wo hett Julius Cäsar in dat ole Rom all sächt? ‚Wer schön sein will muß leiden.’ He hett säker ok foaker in so een Hoarschniederee rinkääken.

In mien Kinnertied gungen de Mannslüü so good aal twee Moant hen üm sükk de Bössel scheeren to loaten. Froolüü seech man dor meist blods vöör hooge Fierdoagen, ov wenn dor een Baal ov een Hochtied in gröön, sülvern ov gülden anstunn.

Bi jung Deerns keem dor joa noch licht wat anfoathaftiges bi rut. In d’ Öller wee dat foaken man rein stuur, dat noaderhand anners utsehn to loaten as vöör dat Prozederee.

Moak man wat ut söben Hoar in dree Riegen – so as Christoas Oma jümmer sää, wenn Hinnerk Bössel-mann bi sien Olsch mit Scheer un Brenniisen togaang wee.

Bi de Mannslüü poleer he mit Stävelfett dat Kopp-dakk, dat dat ok moi gliemen de. Versöök dat man moal bi een Froominsch – mach see ok noch so stief in d’ Knoaken weesen. See kunn di woll so een gallern, dat du stuuv van d’ Been’n ovkeemst.

De Gefoahr bruk sükk een Hoarschnieder vandoach nich mehr utsetten. Wenn dat Struukwaark up d’ Kopp minner ward, denn kummt dor eenfach een Prüük över. Denn seegen de Minschen woll mennichmoal ut as een Richelpoahl mit een Gras-sood boaben up – oaber wat deit Minsch nich allens för de Eitelkeit.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Een Teegeschicht . . .

Een half Joahrhunnerd is all hoast dör de Tied lopen – na, woll nich heel – oaber söäbenunveertich moal dreehunnerdfiefunszäßtich Doagen lirgen doch all tüschen dit Belääven un vandoach.

Mien Jungmannstied up Nördernee wee jüüst anloo-pen.

Wi kreegen in us Läärtied joa nich de Welt an Pinunsen – tein Mark geev dat in d‘ eerste Joahr, twintich Mark in d‘ tweede, un tein Doaler ween dat denn in d‘ daarte Joahr. Dor kunn een Bukk nich wiet mit springen.

Also hevvt wi jung Lüü us noa Toaarbeid ümsehn. Wiel ik joa nich so ’n ganz Frömden up dat Eiland wee – mien jüngst Süster har een ächten Eilänner as Keerl an hör Sied – is mi dat Toaarbeid finnen nich allsto stuur falln.

Bi Melkbuur Meyer kreech ikk een Hüür. Dat wee vöör mien rejell Aarbeidstied mörgens – un in d‘ Freetied – wenn d‘ denn nödich de. Elker Mörgen üm dree Üür mook ik mi up de Padd.

Omoa Meyer hör oal Doamenrad greepen – an beid Sieden hung een Melkbumm – achter up d‘ Drachholler Stunn een Klüterkassen mit Kees un Botter – un denn suus ikk los.

Ikk hevv vöör Dach un Dau in de Tied mehr Nörderneer Kökens to sehn krägen, as mennicheen Keerl Hoar up d‘ Kopp hett.

Wiel de Minschen üm disse Tied joa noch Minsch sünd, is mi ok een büld hoarbösselich Kroam tomööt koamen. Da kanns utlärgen as dat wullt – dat is woll up jeder Oart recht.

Well dat noch nich sülven beleevt hett, de kann nich weeten, wo moi so ’n bietji Leevde vöör d‘ upstoahn is – ov wo lekker een heeten Grog Klokk veer schmekken deit.

In still Stünn’ns loat ikk dat ov un to moal aal an mien binnerst Ooch vöörbilopen – un denk: Harn wi doch noch so een Welt.

Överall, wor man in de Hüüs rinkeem – ok wenn dat man blods in d‘ Achterköken wee – stunn all een Taas Tee proat.

Nä nä – dat is vandoach liekers nich mehr komodich – Pingelwoater ut d‘ Fabrik, un villicht ok moal een Schlukk, word di anboaden. Oaber kanns dat mitnanner verglieken? Ikk meen van nich.

In disse Riech van Teehüüsen stunn denn een besünnered Huus. As een Hukeldääken hung dat Efeu över dat Huus.

Dor, bi Moder Dunkmann, kunn man rinkoamen wenner man wull – Trekkpott un Taasen stunnen stilkens up de Toafel. De keemen gannich van d‘ Disch ov.

Frömden verkeerden nich bi Omoa Dunkmann. See har keen Koamers to verhüüren, un Kinners har see ok nich vöörtowiesen.

De ween all aal dodblääven. Dat Mannsbild, wat see vöör langer Tied moal freet har, dat wee up See ovdrunken, un so wee see jedermoal blied, wenn Bekennden in de Döör rinkeeken.

De Visit wee noch gannich recht binnen, denn laang Stine all noa de Teepott, un kunkel een van de Taasen vull.

Dat eerste moal hevv ikk mi rein hööcht, So een moien Klöär van Teefaarf – dat wee rein wat seltens.

Noa de eerste Klukk wee ikk in mien Weeten denn tomoal twee Trää noa vöörn seilt: Omoa Dunkmann har keen Tee in d‘ Pott – bi Omoa Dunkmann geev dat Rotwiin ut Taasen.

Un wat sää see – as ikk noa de eerste Klukk een bäten plietsch ut troanich Oogen luur?

Drink man – mien Jung – dat is good för d‘ Blood – un ut d‘ Teepott is dat ok nich so schinant.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Een un een is dree …

Inkoopen – dat wee stoadich bi us ‘n grodet Räkenspill. Moder un ik seeten foaker een half Stünnen ov mehr över de Inkoopszädel – bit wi dat so vöörnanner harn, dat dat wat wi hemmen mussen, mit dat wat in Moders Knippke an Doalers in wee tosoamenpasen dee. Wat dor her muß, keem aal moi up een Zädel – so – nochmoal dörgoahn dat heele Waark – un denn fääl dit noch – un denn fääl dat noch. Wi schreeven een büld hen un her – hiervan een bäten minner – dat villich wächloaten – up een Oart kreegen wi dat jümmers togaang. Dordör hett man dat, wat man har, mit heel anner Oogen sehn. Äteree wächschmieten? Up so een Idee ween wi gannich koamen! Bit vandoach is dat in mi sittenbläven – wenner ikk seech, wat an Äteree wächschmäten word – irgendwat kruppt denn stilkens in mi hoch – denn Minschen, de dat noch een heel büld norder geit as us domoals – de givt dat joa woll genooch up de Eer. Up us Inkoopzädel stunn eelich över de Joahren stoadich dat sülvige – man kunn joa nich tüschen twintich Zsorten Soalt – ov tüschen hunnerd Zsorten Brot utsöken. Un dat wee ok man good so – as moal so ’n Berlinschen Börchmester sächt hett – noadem he wiest har, dat he van d‘ verkeert Kant is. As dat vandoach in een grooten Koopmannsloaden utsücht – so hevvt wi us domoals dat Paradies vöörstäelt – ov dat Schlaraffenland. Joa, joa – Schlaraffenland.

Schlaraffenland heet dat in us Bööker, wenn irgend-wat beliekteekend wuur, wat dat för normoal Minschen nich geev. Dat Word is hütigendoachs hoast nargens mehr to finnen. To een ächten oost-freesschken Huushollen hört Tee dorto – wiel Moders Knippke oaber joa de Paddwieser wee – un Tee gräsich düür – geev dat Tee jümmers blods in Moaten. Dat in de Teedöös nich stoadich so flink de hollten Böän to sehn wee, wee Tee för Kinners kien Gedränk. Wur woll jümmers sächt, Kinnergood kricht van Tee een schlappen Nöäs – man dat har woll eder mit de Düürheit to doon, as mit de schlappe Nöäsen. Koffji wee bi us nie nich in d‘ Huus. Wenn Moder wuss dat Visit keem de Koffji drunken, wurden de Pennings tohoop kraabt. Dormit muß ikk denn gau noa Fidi Folkers sien Melkbud rönnen un een blikkern Spitztuut „NESCAFE“ kopen. In een so’n blikkern Tuut wee Stoff för twee Taasen Koffji in – för fief Groschkes wee dat een düür Vergnöögen. Dat wee Visit, de nich so foaken koamen drüss. Moder hett dat woll nie nich sächt – oaber Kinnerhaarten spöärt sowat.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Een Wäär to Lammer kriegen

Wat wee dat een Nacht. De letzte Februoardoagen harn sükk so moi anloaten – de Lüü harn de Winter all ofschrääven. Överall rööch sükk dat in de Natur. Bunte Farfklecksen fullen in d‘ Ooch, wenn man över dat grööne Land keek. För de Schkoapen wee de Tied to lammen – un denn kunn Ostern koamen. Vandoach wee de darte Märtdach. Ähm vör Middach leech son bietji Schneegriesel in de Lücht. Kann joa vörkoamen üm disse Tied. Doarcht hett sükk nümms wat dorbi – iki ok nich. Ikk muß noch een Tuur moaken. Good füfftich Kilometers noa Fidi Schnieder to. Fidi Schnieder wee mien Vedder in Pfalzdörp. Wat is dat mit d‘ Auto. Een Schäät. Noamiddachs in Pfalzdörp – wi seeten jüst an Teedrinken – schnee dat all düchtich. Fidi Schnieder sien Tini sä to mi – man mehr so ut Spoaß – wenn dat so wiederschneet kanns d‘ vernacht man hierblieven. Schall mi recht wääsen, anter ik hör. Denn schloap ikk bi di. Hoho – so nu ok wär nich, keem Fidi Schnieder dortüschen. Spoaß hen un her – ikk muß noa Huus. Noch een Zirett schmökt, rin in de blikkern Kist, un los. Ut een knappen Stünnen Foahrt sünd denn good veer worden. De Schnee weih sükk an de Schlootskanten all to Dünen tosoamen. De letzde Kilometers seet ikk all een poarmoal fast. To Winachen har ikk van mien Fro Schneeketten kräägen. Beste Utföhrung – an sowat spoart man nich, kreech ikk as Togoav, as ikk hör noa de Pries froacht hevv. Disse beste Utföhrung hung natürlich good inschmeert in d‘ Autoschuppen. Dat schull mi een Läär wääsen. Een Stünnen bit Middernacht – wat wee ikk in Mors. Ganz Dach spitten wee nix tägen disse Autofoahreree. Ikk har dat Gedoh joa nu achter mi. Dat Foahrtüch stunn oahn Buulen up de Warf un kunn sükk in Ruh inschneen loaten. Us lütt schwaart Susihund gung as een Mallen in de Schneebülten tokehr. Bi d‘ Schoapen wee dat aal ruhich – de dreeven sükk noch wat in d‘ Land rüm. Dat Wär mook hör nix ut – see kunnen joa to jeder Tied in de waarme Schoapstall. Veertein Doach schull dat woll noch düürn, ehder dat de Lammers keemen . Man gau rin in d‘ Huus. Ut d‘ Köken dreef so sinnich de Rök van Grog dör de Deel. Mien goode Seel har all spitzkrägen dat ikk wär dor wee. So richtich to Pass keem mi dat heete Drinken – een Geföhl, as wenn di een Engel up d‘ Haart strullt. Vör de tweete Grog muß ikk eers wäär noa buten kieken. Ikk har so een Hen un Hergeföhl in mi – as wenn noch wat up mi tokeem. Dat wee een Schneedrieven – kunns keen twee Meter wiet kieken. Un de Störm de huul, as wenn hunnerd Koaters togaang ween. Ikk muß de Hannen achter d‘ Ohrn hollen – irgendwat anners wee tüschen de Kattenmusik. De Schoap bölken SOS – ikk kunn heel genau hören, dat wee keen normoal Schnakkeree tüschen us Deerten. Een Grääp noa d‘ Schienfatt, de Klott up, de Stalljakk över un noa buten. Junge di – ikk har mi bäter fastbunnen. Na joa, de Hund wee joa bi mi. Wat wee dat een Klauteree. Oh joa – dor wee de Schoapstall. Bün ik doch verafftich dor tägenanlopen. Fief Meter van d‘ Schoapstall of steiht us Mathilde un is an lammen. Good veerteindoach vör de Tied. Dat har see joa woll een poar Trää wieder in de waarme Schoapstall ovmoaken kunnt. Nä, dat wull see schiens nich. Dor leegen dree lüütji Lammers in d‘ Schnee un Moder nähm hör nich an. Een dorvan har see all dodmoakt. De beid Handvull Läven rin in d‘ Jack un denn in de Peerstall dat see in d‘ waarm Stree keemen. Man gau wäär noa buten, Mathilde rinhoalen. Hevvt ji all moal versöcht een veerkantigen Äsel dör een runnet Lokk to schuven? Netso stur wee dat mit Mathilde. As ikk hör endlich binnen har, wee ik ok kloar mit Jakk un Büks. Mien Fro meen, ikk har een Klör as dat neeä Füürwehrauto. So brannich wee mi ok to moot. Hevv ik wat täägen doan – noch dree Grog drunken, un denn rin in d‘ Nüst. Üm half fief stunn ikk wäär in d‘ Peerstall – dat leet mi keen Ruh. Har uns Mathilde dat tweete Öhlamm ok all dod moakt.See wull de Kinner nich. Dor kanns nix an doon – dat is de Natur. Nu stunn ikk dor mit mien kört Hemd. Wat nu? Dat lüütji Stück Lääven mitnähmen in d‘ Binnerennen – in een grooten Körf pakkt – un uns Gastenkoamer wee nu een Bebistuuv. Van Stünns an heet see Lisa. Lisa kreech een poarmoal an d‘ Dach Tittbuddel. See wor so munter un krägel – see hett mit us Susihund dat heele Huus up de Kopp stäelt. See wee gesund un munter – blossich grötter wur see nich. Man kunn meenen dat wee een lüütji Pudel. Wor wi ok hengungen – Lisa seet jümmer achteran. Mit us anner Schoapen kunn see rein gannix anfangen. Jüst harn wi hör noa buten brocht, noa hör Unkels un Tanten, dür dat man eemoal schnuven, un se stunn wäär vör de Huusdör. Togääven hett see dat nie – wi hevvt de Seils sträken. Lisa har wunnen – see bleev in d‘ Huus. Schloapen mit Susihund in een Nüst, fräten mit Susihund ut een Pott – kunns hoast nich utnannerhollen de beiden. Veel Spoaß hevvt wi aal mitnanner hat, un noch een langen Tied tosoamen läävt.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Een zoart Gefööl . . .

Sömmertied – Krüüsbeerntied. Us Frünndin ut Oes-tringfelde pingel bi mi an. Irgendwat heel wichtichs leech hör up d’ Haart, wat see losworden muß. Dat wee so unkomodich un schaarpkantich – so as dat bi hör up d’ Disch laand is – dat kunn see nich doalschluuken. Dor wee see woll an ovstikkt. See hett mi een Deel dorvan ovgääven, un mitnanner hevvt wi us dat dör d’ Halsgatt quält. Boabenup keem denn van hör een Inloadung – see nööch us to een Pott vull Düwelsspee. Ikk hevv Krüüsbeern plükkt, un sitt jüüst dorvöör de ovtostriepeln. Koamt man ähm bilang. Najoa – sowat lekkers – well kann dat all utschloan. Wi nix as hen. As us Oogen een poar Minüten loater bi hör dör de Köäkendör leepen, seet see vöör een grooden Hümpel Krüüsbeern. De lüchten us tomööt, as de rode Steern boabenmang de Kremlmüüren. Us Frünndin wee heel vöörsichtich mit hör noakend Hannen togaang. As een jung Wicht, de hör Leevsten wat goods doon will – schoot mi so dör d’ Sinn. Joa – un wiel Mannslüü van Natur praktisch veranloacht sünd, keem denn glieks van mi: Nääm doch een Goabel – dat geit doch vöäl flinker – un wull hör dat ok stuuv wiesen.

Oaber denn hevv ikk toweeten kräägen, dat Froolüü doch woll anner Minschen sünd. Wat sächt see mit een Lüchten in d’ Oogen to mi – Manntje – sächt see – Manntje, so een Goabel hett laang nich sovöäl Gefööl in d’ Fingerspützen as een Froominsch.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Eenmoal mooten wi blods noch betoahlen . . .

Moder wee in de Joahrn noa de tweede Weltkriech een Schenii in d’ Överlääven – een Zaratrusta ut de Streesandbüss. Wenner see blods för sükk sülvst to sörgen brukst har – see har säker sovöäl Pinunsen tosoamenbrocht as de hollandsch Keunigin hör eegen nöömt.

Un dat is een bäten wat!

Oaber nää – dat wee tägen hör Natur wäst – see wee denn woll eder so een Oart Moder Theresa.

Wenn see de heele Dach ok sülvst blods een kollen Kantüffel to bieten har – wi Kinners, un aal de, de stilkens bi us in d’ Huus keemen, wi kreegen jümmers satt to äten.

Wenn ji dat nu hörn kunnen – see sitt dor boaben in d’ Hääven, un sächt jüüst to mi: De Hilligenschien word mi rein to schwoar!

So is see jümmers wääsen.

Nu will ikk oaber eers ähm een Stükk van hör Schenii vertellen. Häst du vandoach gooch Schiens woar Geld upsteit – denn büst du een grooden Minsch. Domoals wee dat rein anners – de Geldschiens kunns di de Mors mit ovwischken – Geld wee rein gannix weert.

Tabakk – Schlukk – Tee un Fettichkeiten – dor kunn’s de Welt för kopen – dor kunn’s de Düwel för danzen loaten!

Un denn wee dor noch dat witte Gold – fien, rein, witt Melis. Geev dat för de Düütschen blossich up Koartens – füfftich Gramm in d’ Moand. Bi us stunn dorvan mennichmoal een grooten Sakk vull in d’ Huus.

„Des Herrn Wege sind unergründlich“ sä us Paster, wenn he Soaterdachs sien Buddel Gurgelwoater bi us ovhoal.

Kiek – un up disse Padd keem de Zukker van de Amerikoaners in Brämerhoaben bit in us Köäken.

Ut de Bibel kennen wi joa de Verwandlung van Woater in Wien – man – Moder, de kunn dat noch een Ennen bäter – de mook ut de witte Melis blanken, reinen Sprit – ut twee Pund Kristall dreevierdel Liters Alkohol – un de har gewaltich Kattuun – fiefunnäängzich Perzent – kunns Füür mit anmoaken. Moi rünnersett stunnen denn dorföör dree Buddels Schlukk för dörstich Mannslüü up de Toafel.

De Froonslüü keemen – wenn d’ denn wat to fiern geev, ok up hör Kösten. Us hett dat dücht, as wenn Moder de Buddels blods antofoaten bruks – un tomoal wee dat denn Pepermünt – Nöäten un Eierlakör.

Dat schull joa nich aal bi us in d’ Huus drunken wurden – also muß dat ünner dat Volk.

Jan Peters mit sien Klöäteronibus wee de Frachtfoahrer.

De Schwakkstää in de Transportlini wee van to Huus bit noa Jan Peters sien Haltestää. Dat mook jümmers een Mannsbild ut de Noaberschkupp – de wee heel figelinsch in sowat.

Wenner he denn moal nich kunn, muß een van de Froonslüü dormit los. Moder har denn jedermoal een mallen Mütz up.

De Dach wee wäär dor – de Schlukk muß up Tuur. De Krögers in Ossfreesland ween all luut an bölken – see seeten up d’ Drööchte.

Un keen Mannsbild wee to griepen.

Wat doon? Dat hulp nix – de Noabersch muß los. Moder gung mit. Twee Kuffers up d’ Rad, un de dree Kilometers ünner d’ Footen noahmen. See harn dat hoast schafft – de letzte Drei – un denn noch hunnerd Meter. Un denn har dor een Uul säten – üm Jan Peters sien Bus seech man blods gröön Tüüchs – de Toll wee an schnüffeln.

Mit de Fracht ümdrein? Nää – dat gung wiers in de Büx.

Gretel muß mit de beid Kuffers, un de heete Fracht, alleen wieder – Moder dat Rad noa de anner Kant schmeeten – un as so’n Oss, de dörgoahn is, noa Huus andoal – rärden wat to rärden wee – disse Fracht wee liekers wäch.

In Rönnen in Huus aal achtert Kaschott – nümms kunn noch wat sehn – un rüken kunn’ns bi us nix – wiel – Schlukk brennen ut Melis stinkt nich so, as wenn man dat ut Röven ov Tuffeln moakt.

Moder har sükk de Schweet noch gannich ovwischt, stunn’n de Uniformeerden all bi us in d’ Köäken.

Gredel har de Jungs up liek Padd jüüstemang noa de Branneree föört. Un wor see de Schlikkerkroam ovläävern schull, dat hett see ok glieks künnich moakt. Dat wee denn een lichded Spill för de anner Sied.

An us Kinner hevvt see sükk oaber de Tannen ut-bäten.

Jedereen, de us wat froach, kreech to weeten: dat weet ikk nich – dor mutts du mien Moder froagen.

Noaderhand hett moal een van d’ Toll sächt: wenn Gredel dat so moakt har as wi Kinners – denn harn see blods half soveel rutkrägen. Dat wee oaber joa nich mehr to ännern.

Un denn hett us Herrgott de Düwel noch een bäten free lopen loaten – upfloagen is de Schwaart-branneree noch in d’ Reichsmarktied – de Stroafbe-scheed dorför flutter de beiden Froonslüü een poar Doach noa d’ Währungsreform in Düütschmark in d’ Huus.

Elks dreehunnerd Mark mussen de beiden betoahlen – well de Tied mitbeläävt hett, weet dat dat een Vermöägen wee.

Fief Mark mussen jeden Eersten an d’ Gericht stüürt worden. Peng – dat har seeten.

Twee Wääk loater schmitt de Postbüdel mörgens een Breef in d’ Dör. Wat amtliches – van d’ Tollamt.

Wi Kinner ween alleen to Huus. Bit Moder middachs inleep, ween wi all duusendmoal stürben.

Dat wee een Vöörloadung – Moder muß üm de un de Tied in d’ Tollamt vöörspräken. Basta!

Wi Kinner harn mehr Sörch as Moder. Wenn see di nu insperrt, sä een van mien Süsters – un wee hoast an blaarn. Wenner de mi in d’ Schkapp brengen, anter Moder, denn näähm ikk jo aal mit.

So wee Moder!

Annern Dach mit Rad noa Rüstersiel pietscht – wi Kinner in een lang’n Riech achter an – dormit see to weeten kreegen, wat up hör to keem.

Kinners – blievt ji man ähm hier bi mi – sää de Dennstmann in de Wachstuuv. Jo Moder passeerd all nix.

Kunnen wi glöven – ov ok woll nich.

Na – Moder in een Koamer rin – de Dör achter sükk in d’ Schlött – un well seet dor achter d’ Schriev-disch?

Een van hör bestigen Schlukkööpers. He nääm de heele Papiernkroam wor Sofies Noam upstunn – reet dat aal kört – un dormit wee dat Verfoahren tägen Moder ut de Welt.

Vertellt hett see nümms wat dorvan – ok nich Gredel, dat Schnakkfatt.

Tweeunhalf Joahr loater – Gredel un hör Keerl seeten oabends bi us up Teevisit – sää Gredel tomoal to Moder – eenmoal mooten wi nu blods noch betoahlen, Gott wääs bedankt. Moder hett hör heel unverstännich ankäken. Wat meenst du dormit, Gredel? Na – du weets doch, Sofie – us Stroaf, keem van Gredel retuur

In disse Momang hett Moder woll noch moal de Düwel räden – dat muß see sükk sülvst woll günnen. See leet Gredel weeten, dat see nich een Penning betoahlen mußt har.

Noa disse Offenbarung wee denn dree Joahr Funk-stille tüschen de beiden Froonslüü. So kann man ok för Ruh sörgen!©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Eenmoal noch dorbiwääsen . . .

De Welt hett sükk dreit – noch vöör dartich Joahren geev dat aal poar hunnerd Träe een Postamt – un vöör hunnerddusend Minschen dree „Altersheime“.

Vandoach is dat jüüst annersrüm – aal poar hunnerd Träe find’t man een Pläächhuus, un vöör hunnerddusend Minschen givt dat blossich noch dree „Postfilialen“.

„Pflegeheim“ word dat vandoach nöömt – un wenn dat moal ganz düür is, un man een heel büld Doalers dormit scheffeln will, denn versticht de Bedriever sükk ok woll to de hochdreide Beteekning „Seniorenresidenz“.

Nich dat nu een up de Idee verfaalt, in een „Pflegeheim“ is dat billiger – üm Gottswillen nä – denn kunnen de Ollen joa woll noch een bietji van hör Renten överhollen. Wat schull dat denn gääven?

Wenn de man een bietji Schlikkergeld kriecht – dat is doch woll dääch genooch. De hevvt hör Lääven doch hat – wat willt de denn eelich noch hier up de Eerdengrund? De fräten de Jungen doch blossich dat Rentengeld wäch!

De Regerenden in d’ Land särgen dat woll nich so – dat troon see sükk denn doch noch nich.

Oaber denken un hanneln doon see so – aal mitnanner – de jungen Eliten.

Dat gung mi so dör de Kopp, as ikk vernoamiddach in so een Huus wat to beschikken har.

Dat düür een Settji dat ikk tööven muß, bevöör ikk mien Wark kloarmoaken kunn. Man ähm noa buten vöör de Dör up de Bank setten – een Zirett schmöken. Jüüst dat ikk sitt, hukelt sükk een öller Mannsbild to mi. Stääkt sükk ok een Zirett an – un schwicht.

Harrijeses – denk ikk – dat is doch Aukschonator S…. ut Hohnkarken. Wat moakt de denn hier?

Noa een halven Ekksteen in mi rintrekken kann ikk nich mehr an mi hollen – „sünd see nich….?“ „Joa, de bün ikk“ – faalt he mi all noa de eerste poar Book-stoavens Worden in d’ Word.

„Wat doon see denn hier?“ moot ikk nu doch weeten. „Is hier een Vergantung ansett?“ „Nä nä“ – antert he mi – „ikk verkoop niks mehr – ikk bün sülvst verköfft.“

Ikk hööf gannich to froagen – stükkenwies faangt he van alleen an to vertellen.

„Ikk kann nich mehr särgen to’n Eersden, to’n Tweeden un to’n Darden – dat moaken annern nu vöör mi.“ Een Settji kummt dor nix as Damp van sien Zirett – ikk dorch all, he wull nix mehr särgen. „As miene Fro stürven is, bün ikk dor nich so licht över wächkoamen. Tomoal muß ikk aal dat, wor ikk mi mien Lävdach nich an keeren bruks, alleen doon. Ikk wuß doch blossich, wo man Doalers in d’ Huus brengt. Dat hevv ikk alltieds good kunnt. Mien Famili hett nie nich Nod lääden – de kunnen sükk aal good helpen. Mit dat wat dor dör mien Doon rinkeem.“

„Un de Kinner ……“ – woach ikk saacht in dat Schwiegen intoschmieten.

„De Kinner …“ – he wischt mit sien beid Hannen dör de Lücht – „as ikk doröver süük worden bün, har ikk tomoal een amtlichen Betreuer an mien Siet. Ikk har mien Kinner in junge Joahren ok bääter een amtlichen Betreuer in de Fingers gääven schullt – un hör nich aal dat, wat see hemmen wullen, in d’ Mors stoaken. Villicht würn see denn vandoach noch weeten, dat see een Voader hevvt.“ Dat gleunich Ennen van sien Zirett hett sien Fingers to foat – schiens maarkt he dat gannich – as he wiiderschnakkt: „Och nee – wat weesen dat moie Tieden. Up jedet groode Fest in d’ Dörp wee ikk dorbi – aal ween see gern üm mi to, de Dörpslüüd …..!“

Joa, denk ikk so bi mi – du häst joa ok jümmers düchtich wat föör dat Volk utdoahn.

„Ikk hoap nur, dat ikk hier nich bit an mien Ennen blieven moot……“ As he dat sächt, word sien Stiäm heel saacht.

„Nu hevv ikk all laang nümms mehr ut de Tieden sehn. Up Stünds sünd see in d’ Dörp wäär an fieren – ikk much doch so gern eenmoal noch dorbi wääsen!“

Ikk kann nix mehr särgen – ikk kann blossich in siene natten Oogen kieken – un sien koole Hannen een bääten van miene Waarmte ovgääven.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Engelstroanen . . .

De Maimont stunn in d‘ Land. Half wee he all dör de Tied lopen, noa achtern to. De eerste veertein Doach ween vull Sömmerwarmte dorhen trukken.

Vandoach rägen dat so mennich Schuur. Över d‘ Gröönland seech dat so een bäten ut as Spinnwäben – de Stoom kunn sükk nich van dat Gras trennen.

Gesa seet up hör Schokkelpeerd bi Moder in de Köken. Am leevsten wüür see joa in buten speelen, oaber vernoamiddach wee see noch to een Geburts-dach nööcht. Moder har hör all hör Sönndachskleed antrukken, un wull nu nich, dat see sükk noch schidderk moaken dee.

Dat Schokkelpeerd stunn aal sied een half Stünn’n still. Moder keek hör all een poarmoal van de Sied an. Gesas Oogen hungen as fastspiekert an de Fens-terschieven. Man kunn sehn, wo dat in hör Kopp tokeer gung.

Mama – wor kummt de Rägen her? Stunn dor tomoal een Froach in d‘ Lücht.

Moder wee dat gannich wähnt, dat hör lütji Deern so laang schwiegen kunn, un har all up irgendwat tööft.

Man – disse Froach, de muß see eers bi sükk in d‘ Schoone schrieven.

Kiek moal – mien Lütten – dat sünd Engelstroanen.

Wenn de Hääven wulkendick un pickschwaart is, un dat Woater blods so andoal löpt, sünd de Engels truurich. Wiel een ov anner van uns Minschen wat leeges doahn hett. Bliksen un Grummeln dorbi is wat ganz noares, denn is us Herrgott düchtich an d‘ schellen.

Anners sücht dat ut, wenn dat so is as nu.

Witte Wulken un ov un to moal een Schuur – dat is een Teeken, denn hööcht sükk de Engels över irgendwat up de Eer.

Still wee dat in de Köken – de Sünn luur mit een Ooch dör een Wulkenlokk un nikkopp dorto. De Rägendroapen, de sinnich an de Schieven doal leepen, blenkern as Sterns. Moder streek mit beid Hannen saacht över Gesas hönnichfarben Hoar – un boaven in de Hääven wee groode Freud.

Dat kunn man an de waarme Schuur Engelstroanen sehn, de up de Eer doalfullen.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Plattdüütsch in Kinnermund . . .

Ji weeten joa – ikk bün in een Kuntrei upwussen, in dat Plattdüütsch heel nich belangriek wee. Dat Düütsche har dat man all stuur genooch, de Kopp boaben to hollen – wiel – so een Gemengsel van Herkoamers in een Staddje tohoop – dat wee all wat seltens. Ut aal Ekken un Hörns, wor dat Hoaken-krüüz dat wichtichste Teeken wee, har de Regeern de Minschen tosoamnkrüdelt, üm groode Kriechs-scheepen to boon. Mit de Scheepenboeree harn wi lütt Schietbüdels joa ok nix mit to kriegen – liekers worden de joa ok tomoal nich mehr brukt – wiel sükk de Gesellschkupp in Düütschland dreit har.

Bi us in de Stroaten un mang de Hüüs wuur bunt-klöärich bit Stiekelwierdüütsch schnakkt – dat geev hoast keen Oart van Wordenkliesteree, de nich to finnen wee. Wi Kinners hevvt denn us eegen Sproak tosoamenschoostert. Hollen hett sükk dat bi de Minschen, de ni nich wäch wääsen sünd, bit vandoach. Man nich mehr so up de eerste Oart – oaber doch. Wenn ikk moal wäär mit een van domoals in Schnakk koam, denk ikk mennichmoal, mi dreit een een Mest in d’ Ooren üm.

Na – liekers. Ikk bün woll all as Oostfrees up de Welt koamen – ikk kunn näämich eder platt-schnakken, as Papa särgen.

So een poar knustige oostfreesschke Sproakholler geev dat oaber joa ünner de Ölleren – so as us Melk-buur Fidi Folkers in sien lütten Klüterloaden.

Bi Fidi Folkers in sien Melkbuud kunn man aal dat kriegen, wat in d’ Huushollen so nödich wee an Äteree. Oaber noch mehr kunn man as lütji Büxenschieter mitkriegen, wat de Ollen sükk to vertellen harn. So een neeschierigen Höönermors hett joa groode Ooren. Nu stunn ikk moal wäär mirdenmaken een poar stäävige Mannslüübeenen – un wee an luustern. Fief Pund Schwaartbrod schull ikk hoalen. Well mi keänt, weet joa, dat ikk överhaupts nich neeschierich bün – oaber weeten much ikk d’ domoals ok all aal geern.

De Mannslüü schnakkden tüschen Piep un Priem över de Joageree – nä nä – nich över dat joagen achter de Froolüü an – sowat schinants denn doch nich – nä – dat gung över de Hoasenjacht. Ikk har mien Oorn bit an de achterskant oapen, dat mi ok jo nix dör de Nöäs gung.

Ikk har gannich spitzkräägen, dat ikk all an de Riich wee, Tomoal frooch Fidi Folkers mi, wat he mi denn gääven kunn. Wat keem ut mien Halsgatt schoaten, as ut een Jachtgewehr – fief Pund Hoasen schall ikk hoalen, Unkel Folkers.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Fidi vertellt . . .

Hier findst du een grooten „Supermarkt“ – dor een middelsten „Supermarkt“ – un tägenöver een lütten „Supermarkt“. Dor löpt sükk furss wat tosoamen in de heele Gemeente. Ekoa trekkt tomoal dorhen – Didl trekkt hierhen – Addi hett sükk een annern Stää utkäken – Zombi hett nee boot – Pluto wesselt de Loaden. Man kann hoast nich so flink kieken, as dat in d‘ Rundum geit. Ikk hevv dor Doagen un ok Nachtenlang överhersäten – dat will mi mit Gewalt nich in de Kopp, wo dat in disse Bedriifen woll mit de Pinunsen henhaut – bi dat Kloagen över to minn Ümsatz, dat man so stilkens hört. Denn – so’n ümtrekken – dat weet wiers jeden, de allmoal pflöstert hett – köst meist üm meist een Barch Geld. Wat hett us ole Mester Hedemann us in d‘ School nich all bibrocht? Wenner mehr Äter üm een Koken sitten, worden de Stükken minner. Disse iisenfaste Rägel – noch ut Adam Rieses Tieden – hett in de nju economii, as dat needüütsch nöömt word – woll keen Gültichkeit mehr. Kiek – un dorüm twiefel ik foaken an mien Rechenkünsten.

Hollt jo munter bit annermoal – wenn mi wäär wat upfallen is – – – jo Fidi . . .©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Fieroabend –

Frerk kummt noa Huus . . .

De Dach gries man ähm so’n bietji över de Kant – as wenn de Schloap hüm noch in d’ Oogen hung. Niks wee mit rotluchtich Häven vörmörgens. De Wieser van d‘ Klokk in d‘ Achterköäken kroopen up veer Üür to, as Cloas de Döör saacht in d‘ Schlött fallen leet. In d‘ Kalenner stunn Julimoant – un doch wee dat luurich kollt. Net as an so een vöörlöpigen Vöörjoahrsdach. De düster Wulken jachtern dör de Lücht – een busigen Stiem ut Südoost schoof hör hen un her. Good fasthollen muß Cloas sien Groanoat-schuwer, wenn de Störm togriepen de. Sien Watt-schlää har he güstern vöör Schloapenstied noch reschkoapen mit Spekkgliem inbösselt – de leep nu so licht, as een jung Wicht bi d‘ Maidanz. Wor he dit Bild in sien Kopp herhoalt, weet he ok nich. Dat is eenfach dor.

Mit ovlopend Woater moot he rut – de stoadige Südoost drifft de kabbelige See een heel Ennen wiider retuur as an de anner Doagen. Bi disse Loach kann Cloas bit an de buterste Groanoatkuulen schliddern – dat schall woll een gooden Partii worden – sowiet kummt he hoast dree – veermoal in d‘ Joahr.

De Lächte will gannich recht to Foot koamen – see stöäkelt aal so’n bietji halfmaal vöör sükk hen. Seekant un Hääven lopen noch innanner över. De Korben strieken man jüüst handbreet boaven de Fuchtichkeit. Hör Galpen trekkt hüm an dissen Mörgen dör aal Knoaken – as wenn see hüm woahrschoon willn, in Huus to blieven. He wee verdannt ok leever nochmoal in d‘ Nüst kroapen, as dat Wäär hüm tomööt leep – oaber dorvan keem keen Groanoat in d‘ Kädel – ünner de Grete nu säker all dat Füür togaang broch. Wenn sien Grete nich so fix bi d‘ Groanoatpuulen wee, wüür dat bietji Geld vöörn un achtern nich rekken. Noadem sien Kutter nich mehr van See trüchkoamen is, we dat mit de Butenfischkeree doan. He hett Glükk hat – säen de Lüü – dat he an de Dach mit een broaken Flunk in Huus säten hett.

Glükk – wat is dat? Stüürmann Frerk Clausen un de lüütji Dekksjung Hinnerk Bußmann sünd alleen rutfoahren – rutfoahren, un nich wedderkoamen.

De beid harn dat ok as Glükk ankäken, dat see nich in Huus blieven mussen – dat see mit sien Kutter up Seetung andoal kunnen.

Twee blikkern Tünnen mit Gasöl hett man van de Silbermöv ut de Noordsee hoalt – tein Minüten vöör Helgoland – anners nix. Dree Doach noa de Störm-nacht. An een Fatt hung Hinnerk Bußmann – mit een Reep fasttüddert. He wee tominnst noa Huus koamen.

Good een half Joahr is allwäär över d‘ Diek trukken – un jümmer noch is een Stää up d‘ Kaarkhoff leech – un jümmer noch weiht de schwaarte Foahn över d‘ Hoabentoorn.

Cloas sien Oogen trekken stiäl dorhen – wenn he rutgeit – un wenn he rinkummt. Fiefuntwintich Joahr is he mit Frerk Siet an Siet buten wäst – nu meent he hüm foaken wenken to sehn. He is nu sowiet buten in d’ Watt as nie nich vöördem – he kann hoast noa de Woaterskant henspeen. Dat glidderich-gröönsche Woater steit – de Floot schleit üm. Cloas moot tosehn, dat he mit sien vull Huukje noa d‘ Land to kummt.

Gott wääs bedankt, dat de Wind tägenan steit – so löpt de blengerige Hans nich so biersich achter hüm an. Mit sien Denkeree is he verrafftich so een bäten ut de Richt koamen – un hollt nu stuuv up de Füürtoorn van d‘ Noaberdörp to. Een Padd, de he anners nich geit – wiel dor Prielen sünd, de nich drööch fallen. He jumpt dör de letzde Priel – dat Woater geit hüm all bit an d‘ Liist – dor hoakt sien Schlää irgendwons achter.

Verdekkselt nochmoal – schellt he vöör sükk hen – nich noch dat Malör, dat ikk de Schlää achterloaten moot. Dat Woater gluumt hüm an – grippt woll noch nich to – oaber sitt all in d‘ Luur. Dat schüümt un schakkert – Cloas meent, dusend natte Düwels üm sükk to spiegöäken to hörn. He lukkt vergrellt an dat Tau – nochmoal un nochmoal – ha – de Schlää kummt sinnich free, un up hüm doal. Oaber nich alleen – an de Iisens haangt wat an – dükert so’n bietji ut dat Woater rut. He gript dornoa – un steit as een solten Steen in de flüchtige Nattichkeit. Frerk hett hüm funnen.

As he sükk wär röören kann, hett he keen Denken mehr as blossich dat een: Wi mooten noa Huus – nich ikk moot noa Huus – nä – wi mooten noa Huus. Wovöäl Tied dor wächlopen is weet he nich, as he mit sien Fracht – un mit Frerk – up drööch Kant is. Kiek – Broerke – dat hevvt wi schafft. He schnakk mit Frerk, as wenn de hüm antern kunn. Cloas is kladderich natt – nich blods van dat upgeräächte Woater – nä – de Schweet löpt hüm heet dör de Glieven.

Hett woll een an tikkert denkt he, wiel jüüst in disse Momang Glokkenlüüden van d‘ Kaarktoorn röver-kummt. Un as noa twee Doach Paster Südhoff up d‘ Kaarkhoff – an de leech Stää, de nu nich mehr leech is – dat Krüüz schleit – word van d‘ Hoabentoorn de schwaarte Foahn intrukken – as Teeken, dat Frerk nu endlich Fieroabend hett.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Gedankens …

Joa de Gedankens – wenn ikk denn de Gedankens man so denk. Up mien Moders Siet is dat in de Famili joa ok nich aal so wääsen, as dat in de hilligen Bööker schrääven steit.

Bibel – dat word givt mi denn glieks wäär een Uphanger. Mien Moders Broer Fidi hett över veertich Joahr mit dit Book to doon hat.

He wee in sien Gemeente Kaarkendeener un Kuulengroaver. Sien Hauptsupgoav in disset Amt wee woll Hillichdoon. Wiel oaber mien Unkel Fidi un sien Olsch de Düwel nörderstunnen as de Engels is dor de gröttste Schienhillichkeit bi rutkoamen, de Oostfreesland sied lange Tieden beläävt har.

Moder un ikk ween in Tee- un Genevergeschäften ünnerwäägens. Nu seeten wi Middachs bi mien Unkel un Tant in d’ Köäken. Moder wee dör Tant Dinoa jüüst üm twee Tuten Tee lichtermoakt worden, wiel Mama bi disse Ovtrekkers nich nä särgen kunn. Up jederfall – dat kloppt an de Döör van d’ Achterköäken. Mien Tant man so hen. Wenner see leep, denn seech see jümmers ut as een grooten schwaarten Vöägel, de jüüst wat griepen wull. Wi hörn in d’ Achterköäken wat tütern un grummeln. Dat düür een heelen Sett, bit see wäär rinkeem. Över d’ Aarms har see een moien schwaarten Jakk un de Büx dorto.

De Döör wee noch gannich in d’ Schlött fallen, dor läärch see ok all los. De Kleedoasch har see jüüst intuuscht – van een Keerl ut Westfoalen. Dat wee dat eenzige wat he noch to tuuschken har.

See hett hüm een Fäächselschüpp vull rötterk Tuf-fels dorför gääven.

See wee an schellen, dat de Bädellüü ut Stadt hör noch de Hoar van d’ Kopp fräten wüürn.

Wat see dor jüüst hoast schunken krägen har, wee een handmoakten schwaarten Antuch ut dat fienste ingelsch Dook. Moder seech dat, denn see har dat Schniedern joa läärt.

Klingelbüdel Fidi paas dat goode Stükk as an-määten. Joahrenlang hett he de Gemeente in d’ Kaark de noch wiest. Ikk hevv foaker dorcht, eelich har de leeve Gott hüm elker Sönndach mit dat groode Krüüz up de Kopp hauen mußt. Villicht hett us Heergott dat extra nich doahn – wiel dat nu de Düwel mit hüm ovräken deit. Dor ünnern in de Grund.

De ole Boas – dor boaven in d’ Hääven – kann näämich mennichmoal een heel füünschen Keerl wääsen.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Gediegen . . .

Mien Noaber Fidi is een heel plietschen – mennicheen sächt ok woll, he is een bäten stiekum un van achtern rüm. Dat hört man oaber meist van Minschen, de jümmers blossich hör Vöörkant wiesen – wiel see achtern rüm irgendwat in düstern hollen mooten. De drein sükk denn foaken so flink üm sükk sülvst to, dat man denkt, dat is een Hüüldopp. Up Stünns geit in us Noaberkuntrei Hogenkarken een Stükk över de Büün – wenn man sükk dat mit Verstand ankikkt moot man uppaasen dat een de Verstand nich wächflücht. De Buurmester hett wat ut sien Halsgatt noa buten loaten – dat kunn Fidi rein nich doal schluuken – dat seet hüm as so een Peerknoaken dwarß in d’ Schlund. Dat wee wat van Recht un Gerechtichkeit. Dit Bekennen har de Buurmester schiens ut de Tieden hoalt, as de ole Willem mit sien Boart noch hoch un drööch in Potsdam seet. Dat de Tied wiiderlopen – de Eer sükk all een poarmoal dreit hett – dat hett he schienboar nich mitkräägen, sächt Fidi to mi. In d’ Wangerland sitten oaber joa nich blods Minschen mit Denken van güstern – Gott wääs bedankt – de sünd denn upstoahn un hevvt dortägen räärt. So luut, dat kunn man up d’ Günntsied van de Kuntreigrenzen düddelk hörn. So moot dat ok wääsen – hööch sükk Fidi – un wull disse Tägenholler bi sükk in d’ Roadio schnakken loaten. Wiel – „Zivilcourage“ moot man Stöähn gääven is jümmers sien Devise. As dat oaber so is in d’ Lääven, keem ok dat wäär heel anners. Eers ween see Füür un Flaam wat to särgen – un tomoal har dor een Uul säten. Schweigen im Walde – nix wee mehr mit luut schnakken. Öv villicht is dat ok blossich so, as Fidi dat to mi sää: Gediegen, sächt he – in disse moie Sömmertied hett dat in Hogenkarken noch Nachtfröst gääven – dor hevvt näämich Stükk öv wat Lüü so up Schlach koal Footen kräägen.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Geerd Schlukk …

Dat wee in de utlopend füfftiger Joahren – ingangs de szäßtiger. De Bedrief för de wi so Dach för Dach togaang ween wee man lütjiet.

Veer Mannslüü ween wi blossich – oaber wi schoaben up Kneen elker Dach soveel tohoop – us Boas hett sükk ni nich Aarbeidstüüch antrekken brukt.

Geerd seech man blossich in Schleuf un Kroach rümrönnen. Dat leech ok woll son spierke doran, dat he glieks twee Gesangsbööker vöörwiesen kunn.

He nööm dat evangeelsch sien eegen, un sien Olsch un dat Kinnergood drogen dat grode katolsche vöör sükk her. Schiens hett dat joa ok hulpen. Dat Krüüz in twee Klöären hett hüm oaber doch nich vöör sien Schikksoal bewoahrt.

Geerd much geern een – ach wat säch ikk much geern een – dat klingt hoast so, as wenn ikk särgen wüür in Düütschland rägent dat ov un to ok woll moal. He soop – he soop as een Enter. Een utwussen Buddel Schlukk wee för hüm jüüst so, as wenn wi an een heeten Sömmerdach een Pott Brause dorachter-neiden. He keek dor gannich anners bi ut.

Tja, un net wägen dit Gedoo wuur he van sien Froo rein kört hollen.

Disse körte Lien hett hüm jümmers wäär antikkert, bi us wat lostoschloahn. Wenn he up d’ Boostää keem, har he stoadich sien Knipke ‚vergäten’ – un wi mussen hüm mit wat to schmöken ov ok woll mit Pinunsen för een lütten Söpke uthelpen. Dat kreegen wi joa ni nich wäär to sehn – oaber machst dien Boas denn Nää särgen?

Keem he denn in Sicht, hevvt wi us Drinkensbuddels all jümmers verstoaken. An vöörbi keemen wi dor oaber doch nich – he kreech sien Deel.

Oaber as dat Lääven so speelt – well de Hals nich vullkricht, de moot sükk nich wunnern wenn moal wat vöörbilöpt.

Mörgens bi d’ Boahntje indeelen kreegen wi to weeten, dat Geerd Middachs us Foahrtüüchs bruk – he muß wat utleevern. Dat kunn he blods mit de ole Firmenbully.

Wi mussen good veertich Kilometers in d’ Noaber-schkupp – he keem denn noa un tuusch de Foahr-tüügen. So tomoal schoot us in: Dat wee för us de Gelägenheit.

Wiel dat joa so goaelk wee, dat aal wat van us in Bully leech ok hüm togehör, hevvt wi dorup upboot. Een häntigen eenzügigen Brannwienbuddel wee dat Fundament. Mit gaaanz veel Leevde – un noch mehr Gefööl hevvt wi de halvige Sprit in de Buddel tägen Rizinus tuuscht.

Dat wee wiers gannich so eenfach. Eers bi de daarte Versöök is us dat henhauen. Dat Buddelwaark hevvt wi denn oogenfällich bi d’ Stüürrad in d’ Bully deponeert. Dor kunn he gannich an vöörbikieken.

Geerd wee denn joa ok up Tieds dor. Wi hevvt flink de Schlöädels tuuscht – un denn adschüß. As Fieroabend wee sünd wi mit sien Koar noa Huus jükelt

Anner Mörgen Klokk söäben wullen wi wäär up Tuur. Dat kunnen wi oaber nich, wiel us Lastenfoahrtüüchs noch nich wäär up de Warft stunn. Noa een gooden halven Stünnen pingelt in d’ Kantor dat Schnakkfatt. Geerd sien Olsch wee heel upgeräächt an d’ anner Ennen an schnöätern.

Wi schullen man all mit de Boas sien Privoatauto losfoahren. Geerd kunn noch nich ünnerwäägens goahn – irgend son Virus hull hum all sied Oabends up d’ Schiethuus fast.

As wi Middachs de Bully wäärkreegen, wee de Brannwienbuddel leddich – keen een Virus wee dor mehr in.

Us Boas hett ni nich wat dorvan sächt – oaber van Stünns an kunnen wi d’ aal open lirgen loaten. Geerd hett niks mehr anfoat, wat he nich mit eegens Hannen köfft har.

He hett ok wiers wiedersoapen – oaber nich mehr up us Kösten.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Gesellschkuppsfähich . . .

Katrin wee mit hör tachentich Joahr jümmer noch een Respektsperson. Groode Doam – wenn d‘ üm gung, in een erlaucht Rundum irgendwat to fiern. Keem hör oaber irgendwell tomööt, de över sien kladderich Karakter blods moi Tüüchs trukken har, wee see sükk nich to schoa, de Minsch – meest Tieds ween dat Mannslüü – vöör aal Oogen mit twee Wöör noakend uttotrekken. Dat Lääven har hör düchdich wat vertellt. Wat hör Boantje wee willt ji weeten? Wo schall man dat särgen? Wenn ji lütt Fidi froacht, de wüür särgen: Katrin hett mit Obst hanneld. He har näämich annerletzt hört, dat Opoa to Schooster Pikkdroaht – as de jüüst een Poar moi Schoo van Tini up d‘ Bukk har – sää: Wat Tini an een Dach an de Pluumen verdeent hett, kanns du in tein Joahr nich an Stäwels tosoamenspiekern. Tini har näämich een Huus hat, wor jümmer so Stükk ov wat Wichter een Schloapstää harn. Richtich schloapen deen de meisten in Huus – bi Tini, dat wee denn mehr so een Stää üm bitoschloapen – worbi, dat wuß Fidi noch nich so genau. Up jederfall moot dat ’n heel wichtich Huus wäst wääsen, denn över Dach keemen hooge Herrn van överall her mit groode Autos – de denn irgendwat in dat Huus to beschikken harn. De Honoren ut de Gemeend mussen dat oabends woll aal sorteern – denn jüüst wee dat schummerdüster, sett de Loop in. Kunns de Börchmester näben Schmitt Iisenboart – de Paster Hillichdoon näben Koopmann Woagenschmeer stokkstief un flink in dat Etablissemang ünnerdüken sehn. Ov un to stunn ok Schkandarm Kniepooch sien Dennstrad twee Stroaten wider an een Huusmüür. He muß dor in de Papiern kieken – kreech sien Olsch denn to hörn. As ikk all sächt hevv – dat is een Tiedlang her. Ut dat Spoaßhuus – as Opa dat nööm – har de Gemeente een Dörpgemeenschkuppshuus moakt. Up irgendeen Oart wee dat joa wat verwandts. Katrin har sükk de Joahren good hollen. Kunns hör dat Öller rein nich ansehn. Bi de Inweiung un de Schlödelövergoav van dat neeä Dörpgemeenschkuppshuus gung d‘ hoch her. Gemeendroat, Kaarkenroat, de Füürwehr, de Gesangsvereen – de Kägelklub – nümms fääl bi dat Spektoakel. Ditmoal harn de Mannslüü ok aal hör Froolüü mit dorbi. De harn sükk utstaffeert mit Kompotthööd un Satengkleedoasch – kunns meenen, de ole Kaiser Willem keem to Visit. Jedeneen har mit gleunigen Kopp wat to särgen. As de Bruus un dat Sabbelwoater updrunken – un de Dischen leechäten ween, wor de Fier uphoaben. De heele Gemeend un Kaarkenroat steuster in een Riech an Katrin vöörbi un wünsch hör dat allerbeste – wiel – Tini har düchdich Pinunsen bi de Ümboo dorbidoahn. As denn de letzte sien Bedankt anbrocht har, keem van Katrin een Schnakk, de in mennich Huusholln noch laang för Uprägung sörcht hett: Ikk dank jo – un wünsch jo för de tokoamen Tied ok dat allerbeste – oaber besörgen mooten ji jo dat van nu an sülvst.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Glükk . . .

To disse lüütji Geschicht moot ikk wat vöörrut-stüürn.

Wat ji nu to hörn kriecht, is nich dorto andoahn dat noatomoaken – wiers nich. De meest Minschen hemmen joa in hör Lääven säker allmoal wat beschikkt, wat nich so heel up de liek Padd wee. Ikk ok – natürlich – oaber wenn dat denn good ovlopen is, schull man us Herrgott danken un dat ok dorbi beloaten.

Oaber vertellen moot ikk dat doch ähm.

Mien Broer un ikk ween jümmers tosoamen ünner-wäägens.

Wi kropen van mörgens bit in de Nachten up d‘ Footdeel rüm – moie Footdeelen moaken. Dat wee noch in de Tied, as de Konjunktuur hoch över de Wulkens flooch. Aarbeitslosen kunns in Perzenten gannich utdrükken. De Ünnernäämers leepen achter us an – hars du vandoach irgendwons in d‘ Büdel hauen – kunns vöörgüstern all bi een annern Boas in Dennsten stoahn.

Wi ween all van Hoahnenkrein an de heele Dach düchdich an knoien west. Fieroabend harn wi bold to foaten – meenen wi. Twee Zirettlängten vöördem keem us Boas up d‘ Boostää. He wee rein ut de Puust, so har he jocht, dat he us noch bi d‘ Büx kreech. Wee hüm doch verrafftich wat ut d‘ Kopp floagen – un wi schullen dat noch ähm utbügeln. Een oal Minschke har he tosächt noch an disse Dach bi hör Footdeel antofangen. Na joa – wi ween jung Kierls – Geld muchen wi ok woll lieden – un so muß de Fieroabend noch up us töven.

Dat gung up Oabendsbrodtied to un wee all balkendüster, as wi bi dat öller Froominsch an de Döör pingelten.

See har woll de Köäken all utrüümt un laang tööft – liekers har see dat Waark för de Dach ovschräven.

Wat wee Oma blied, dat wi nu doch noch in de Dör stunnen. See wuß gannich so recht, wat see us aal doon schull. Wi kreegen to äten – un wat to drinken. Tja – un mit dat drinken – dor har denn een Uul säten. De ganze Batterie, de see in d‘ Schapp har keem an d’ Lucht.

Rinspeet, moot ikk eerlich särgen – hevvt wi domoals nich – wenn us wat to drinken anboaden wuur. Mien Broer kreech een Doornkoat inschunken un ikk har mi een Kaarsenlakör utkääken. Twee Stükk klukkern in de Glöäs, wiel – so as Omoa meen – up een Been kann man nich stoahn. Wormit see joa recht har. Oaber wi mussen eers wat doon – Omoa seech dat in. So een bietji tinkeln in us Oogen noa de Buddels henn har see doch woll mitkrägen. Ikk goa in d‘ Stuuv sää see. Helpen kann ikk jo joa doch nich. „Ikk stäel de Buddels up d‘ Köäkenschkapp“ – dormit wull see woll särgen, ikk seech woll dat ji noch een möächt. Recht so! Dorvan ov – wi kunn mit dat Tüüchs eelich good ümgoahn – man dat wi all van dat Lösungsmiddel in de Kläver, wor wi de heele Dach mit togaang ween, een sitten harn – dat harn wi nich up de Rääknung. So hevvt wi denn bi us Waark elks sien Buddel lössmoakt. Wenn ikk dor nu hör: Igitt – nä, nä – so is dat nich. Dat wee de Tied in een Kierl sien Lääven, in de een Buddel Schlukk wat för twee Mannslüü is – wenn een dorvan nix drinkt. So – dat harn wi hat!

De Huusdör achter us in d‘ Schlött trukken – mörgen kunn dat Spillwaark wiidergoahn.

Rin in de ole Klöäterkassen van Bully – un noa Huus andoal. Dat wee jo bold Middennacht. Hier in Ossfreesland harn wi dat Foahrtüüch joa noa Huus henschuven kunnt – dat gung oaber nich – wi woanden in een Gägend wor de Stroaten up un doal goaht. Mennichmoal up een Sied een Baarch un up anner Sied nix as Lücht. Een bäten ümto foahren sünd wi ok – figelinsch as wi ween – de Haupt-stroaten wullen wi denn doch nich ünner de Reifens näämen. Nich wiel mien Broer nich mehr foahren kunn – nä. Oaber Schkandarms geev dat domoals ok all.

Wo nöömt man so een Tuur ok woll? Richtich – up d‘ Spriitpadd noa Huus. Dat Foahrtüüchs stunn schnaas jümmers good hunnerd Meter van to Huus wäch, ünner een Stroatenlucht. Wi har een Latüch-tengaroasch. Dat Foahrtüüchs stunn so moi – kunns rein nich sehn, dat de Stüürmann een sitten har. Ikk bün an d‘ Bifoahrersiet utstäägen un loslopen. Tweemoal wee ikk all üm d‘ Drei, as ikk spitz kreech dat mien Broer nich bi mi wee. Ikk wäär retuur no d‘ Auto. Mien Broermann seet noch piedelliek achter d‘ Rüür. Särgen wull ikk hüm, dat he de Stünnens ok annern Dach upschrieven kunn. Ikk riet sien Dör oapen – un bamms – licht he mi to Footen. Wee de Keerl doch verrafftich an schloapen – ikk froach mi bit vandoach, well us woll noa Huus stüürt hett.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Goos moal anners

Dat gung moal wäär up Winachen doal. Up d’ günndsied van d’ Stroat – in dat Gröönland van Kobus Richelpoal wuur dat schnöätern all minner. Dat Koppel Goosen kunn man nu all tellen. Elker Dach keemen de Minschen ut de Nöächte – un ok van wiet her – Martensdach un Winachen – wat ween disse Doach oan een Goos up d’ Disch. Bi Kobus Richelpoal worden de Deerten oaber ok noch up de ollerwelsche Oart fettfuttert. Nich so stop-perich as bi de Schluurhakken van Pinunsen-schooster hier in Düütschland ov annerwons. Man weet joa, wo dat över de Oostergrens mennichmoal togeit mit de Deertenmästeree. Kobus sien Goosen – de kösten denn ok woll een poar Pennings mehr – oaber he bruks ni nich Sörch to hemmen – he har jümmers noch to minn to verkoopen. Hans in d’ Glükk woahn mit sien Annelisse nich wiet van de Goosweid wäch. Oh Gott – wo foaken har he Troanen in d’ Oogen – wenn he so noa de anner Kant van de Stroat keek, un an de Tieden trüchdoarch, in de sien Moder noch dat Winachsäten t’rechmook. Sien Annelisse kunn woll komodich Woater koaken – oaber denn hull dat ok all up. Speegeleier hett see sükk moal an versöcht – de keem’n hochkant in d’ Paan – dat har joa ok sien goods – up disse Oart paasen dor joa een büld mehr rin. Ganz so recht wee dat denn woll doch nich – de wullen näämich nich in de Paan stoan bliiven – un so kreech he jümmers Eierschmeer. Na – liekers – sien schmachtich Pans hull up to giilen – un dat is doch ok wat weert. De fiefuntwintich Joahr bit noa d’ sülvern Hochtied har he all mit dat Schmoal-spoaräten achter sükk brocht – he kunn sükk gannich mehr besinnen, wo een Minsch sükk noa so richtich oostfreesschk Äteree hööcht. Sien Annelisse har näämich in dat wiede Oostenland – dor in d’ Noaberschkupp van Sibirien – hör Kinner un Jungwichterstied tobrocht – dor wo man ut Stääkrövenschillen een Sönndachskoken mook. Mach joa woll wat lekkers wääsen. Dit Joahr schull nu wat besünners worden. De Noabersfroolüü harn all wääkenlang van een kröästerken Goos as Winachsbroaden tüünt – dit Joahr wull Annelisse hör Hans överraschen. See wull hum wiesen, dat see nich minner wee as de freeslandschen Köäkschken. Hans wee de heele vöörmiddach buten üm d’ Huus to an klütern, un wunner sükk över so’n komischen Röäk. Een poarmoal har he all noa d’ Jauchbakk luurt – he muß endlich de rötterk Dekkel neemoaken. Tägen middach röpt Annelisse – Hans, dat Äten steit up d’ Disch. Wat givt d’ denn vandoach – löpt as Froach van hüm trüch. Mehr as „Loat di överraschen“ hört he nich ut de Köäken. As he in de Koamerdör steit, faangt he vöör Freud hoast an to blaarn – hett sien Froo doch noa een halv Joahrhunnerd to’n eersten moal een broaden Goos up de Toafel. So een Belääven oaber ok. De Goos tweitoschnieden lett Hans sükk joa nich näämen – dat hett sien Voader ok stilkens doan. He sett dat groode Mest an – trekkt de Nöäs kruus – un denn krupt de füünsche Froach över de Disch: Wormit hest du de Goos denn füllt? Sien Annelisse kikkt hör Keerl an as Puus up Sönndach – wuso schull ikk de Goos füllen? Dor fääl doch binnerwendich nix an – de wee doch ganz vull.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Grööndönnerdach . . .

Full mi doch annerletzt wäär so een Spröäk in d‘ Hand – Christoa Arntz, de ok een büld to Paper brengt – hett dat in mi antikkert. Grööndönnerdach – still Freedach – Husenbusen Soaterdach – Hikken-bikken Sönndach – Eiertrüllern Moandach. So as dat vandoach goaelk is, an d‘ Olljoahrsoabend all Oster-kroams in d’ Geschäften to sehn – dat kennnden wi as Kinners nich. Winachen wee noch an Winachen – Ostern wee noch an Ostern – un dortüschen wee Winterstied – de heel normoale Olldach.

För us dübbeld moi – in d‘ Kaarkenbööker steit för Ostern woll wat anners schrääven – man för us wee Ostertied Eiertied. Ok wenn dat in mennich Huus-hollen mit de Äteree noch schroar wee – Ostern kunnen wi us Panspien anfräten – Panspien van tovöäl haartkoakt Eier. De een mehr – de anner minner. Dat har liekers nich so veel dormit to doon, wovöäl Eier Moder un Voader tohoop brocht harn – nä, nä – dat leech mehr doran, wo figelinsch wi ween. Ostersönndach mussen wi de Eier söken. Bi kladderich Wäär wee dat nich so stuur – denn ween de Eier irgendwons in d‘ Huus verstoaken. Well denn nu nich nettemang in een Bismarcksches Schlött woahn, kunn de joa licht utfinnich moaken. Oaber drööch Lücht un Vöörjoarsröäk in d‘ Tuun – denn wee dat foaker een heel stuur beginnen. De Ollen wussen woll, wovöäl Eier see faarft un verdeelt harn – vöörkoamen is oaber nich blods eenmoal, dat see sülvst nich mehr in d‘ Kopp harn, an wekker Stään. As ikk all sächt hevv – ok wenn wi moal dat een ov anner Ei nich funnen hevvt – Panspien is dor liekers bi rutkoamen. Denn – Moandachs gung dat an d‘ Eiertrüllern un Eier-tikkern. Eiertikkern – dat heet, de haartkoakt Eier mit de Spitz tägenanner tikkern. Well sien Ei denn toeers tweigung, de muß dat ovgääven. Har man dat kloarbrocht in Huus een Steenei to stibitzen – un dat ok noch faarft krägen har – man – dat wee so, as wenn du vandoach een Wertpapier köffst, un dat is mörgen teinmoal sovöäl wert. De meesten wussen, dat wi hör beschieten wullen mit us Steeneier – oaber bi jüngern un bi Neeinstiegers hett dat jümmers good henhauen. Ikk kann mi nu nich bi jeder enkelte ut de Tied mit Handschlach entschüldigen – oaber särgen much ikk an disse Stää doch moal: Wat wi as Kinners so up de Padd brocht hemmen, wee nich blods good. Un well dat nich ut sien Kopp strääken hett – de faalt Kinnerdummtüüchs verstoahn een büld lichter – glööv ikk.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Gülden Koorn?

Handwaark hett dat up Stünns stuur in Düütschland – hört man allerwons. Is woll wat mit an – denk ikk mi, wenn ikk denn so mennich Iisenschooster ov Holltwürmkraber sükk knoien seech. Een blikkern Göät ov een holten Bankje kanns joa ok keen Pannkoken van moaken – wenn dor keen Kööper för funnen hest – dat eenzich wat de schmachtich Ünnernäämers denn doon köänt – see köänt de Priisen düken. Dat is in leege Tieden all jümmers so wäst. Wat in leege Tieden oaber ok all jümmers wäst is – Schlachter un Bakker hevvt in noare Tieden meesttied een pläächten Pans. Dat bün ikk hör günnen – wiers – blods wat mi güstern ünnerkoamen is – dor sitt ikk nu noch düchdich an to knusen. Mien Froo har mi inkoopen stüürt. See har d’ aal moi up een Plakkzädel upschrääven. Un wiel wi nich up de Doalerbargen woahnt – man mehr in een bannich dröögen Ekk, wor in de Grund keen Geldböömen wassen, do ikk mien Körfke meest bi Puus ov Addi vullpakken. So ok güstern. Ikk har de Plakzädel goaelk ovhüdelt – de Schmacht kunn eers wäär buten de Dör blieven. Richtich stollt wee ikk, dat ikk een tweepunds Roarchbrot för een Mark dartich – fiefunszäßtich Cents moot ikk nu woll särgen – inköfft har. Dat wee een Priis, de mi tofallen is – brorch in mi son bietji dat Denken an mien Kinnertied hoch, as man dat, wat de Koopmann för sien Woaren hemmen wull, noch in een Fuust hollen kunn. Ikk wee blied – ikk wee so blied, dat ikk up noa Huus to verrafftich noch an een Bakkeree stillhollen hevv. Veer Brödchies wull ikk us günnen – moal een annern Schmoak up Frööstükksdisch brengen – son bietji wat van „Wohlstand“ dör de Köäken weihen loaten. Dat is mi denn oaber furss vergoahn – muß ikk doch bi de Bakker för veer Brödchies van tosoamn man nett tweehunnerd Gramm Deech dat dübbelde an Doalers henlärgen, as bi Puus in d’ Loaden för een dree Punds Roarchbrot. Ikk kunn mi nich verkniepen de Bakker to froagen, ov de Frücht wor he sien Määl ut moalen de, ut Gold wääsen.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Een richtigen Sömmer . . .

De Sömmer vöör d’ Joahr hett aal, wat so’n Sömmer hemmen moot. Dat Quekksülver drifft sükk all länger Tied up Günntsied van de dartich rüm. In heel Europoa word dat Woater minn. De itoaljeenisch Stoatssekretär hett dat woll vöörutsehn, as he sein Spröäk över de grootmulign Düütschen losloaten hett. Sovöäl Düütsch Boadgasten as in de anner Joahrn kunn’n see in dat Süüderland up Stünn’ns gannich verknusen. He hett denn ähm up sein Oart dorför sörcht, dat een Deel in Huus blääven is. Moot man hüm doch verrafftich noch dankboar för wäädn. Wenn he sächt har – Lüü, koamt för d’ Joahr nich hierher – wi sünd an verdörsten, har he wiers sovöäl Kiekers in d’ Land hat – dat har woll en Katastrofe gääven. Up de een ov anner Oart marken wi dat mit de Waarmte bi us ok. In mennich Kopp is näämich towenich Fuchtichkeit – dat Denken löpt nich mehr so lieklang de Brägenwindungn. Man kummt dor sülvst foaken gannich so recht achter. So as Hanne vöörmörgens – Hanne dat is van mien Kusin – wat nu wäär de jüngst Dochter van mien Moders öllste Süster is – also Hanne dat is van mien Kusin de Dochter. See pingel mi vermiddach an. Heel dörnanner wee dat Maidje in d’ Kopp, as see anfung to röädeln. Ik hebb hör eers wat hen un herlopen loaten, bit ik hör froacht hebb, wat see mi eelich vertelln wull. Och joa – keem dat denn verbiestert – Ewald – ik wor olld. Wat schull ik anners särgen as: Mien Deern – dor vertellst du mi niks nees – dat maark ik sülvst elker Dach – vöörmörgens muß ik doch verrafftich eersmoal tokieken, ov ik noch in d’ Nüst leech – wiel een mit mi an d’ Telefon schnakken wull. Oaber nä – dor wee see nich mit tofrää. Dat is bi di joa noormoal – du büst joa ok dääch Öller – sowat kreech ik to hörn – ik, wor ik doch noch keen een gries Hoar up mien Köäsel hebb. Näman – kummt dat ok allwäär van hör dör de Droaht – wat mi nett ähm ünnerkoamn is – du glöövst dat nich – bi mi is dat reinwäch wat eernshaftichs – ik mach Dieter dat gannich vertelln. Dieter is dat Mannsbild wat bi hör bihört. Ganz nääbenbi köänt ji doran moal sehn, wo hoch Hanne – wat mien Kusin hör Dochter is – mi inschätzen deit. Ik wee in d’ Stadt, sächt see – wat för d’ Huusholln besörgen. Bi disse Waarmte kanns sowat joa bäter all mörgens doon. Koam ik doch jüüst körtpustich un schweeterk noa Huus – wat seech ik all van wieden? Steit doch so’n ollen blikkern Koar up mien Parkplatz. Junge – wat wee ik binner-wendich an d’ schellen. Is sovöäl Bott de heele Stroat langs – nä – moot sükk een so’n Leulapp van Autofoahrer vöör mien Huusdör breetmoaken!!! Un wat schall ikk di särgen – as ikk stuv tägen dat Hüdschefüdel stillholl, üm to sehn well dor so unkloog is, maark ikk, dat ikk up d’ Foahrrad sitt – un dat moie Auto – wat dor up mien Parkplatz steit – mien eegens is.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Harrijeses nä . . .

Hannoa steit in d‘ Köäken an Tüffels ovdrein – joa, see steit dorbi – see kann bi d‘ Köäkenaarbeid nich sitten. Villicht is dat in hör Kopp so fast, wiel hör Voader jümmer sächt hett, Froolüü de bi d‘ Köäkenaarbeid sitten – de kriegen een breeden Mors. Liekers – Hannoa kann dat aal bäter in Stoahn ov. Wenn hör de Beenen schwoar worden, sett see sükk woll moal hen – nä – nich üm nix to doon – Strikktüüchs hett see denn in d‘ Hannen. Veertich Joahr un dree Kinners is see token Haarst verhieroad. Emil – wat hör Keerl is – de kann dat sitten good ov. Oaber stilkens denkt he woll jüüst so as hör Voader – denn nettegroad sitt see moal an d‘ Disch – geit dat ok all los: Hannoa, geev mi ähm mien Piep – Hannoa, wor is de Soaltpott – Hannoa, hoal mi doch mien Schluuren. Dat he sächt: Hannoa, goa man ähm vöör mi ut de Büks – dat is eenzich noch nich vöörkoamen. De Kinner harn dat van hör Voader bestich annoahmen – oaber de ween joa all een Sett ut d‘ Huus. Is hör de laang Joahrn nich ingoahn, dat see eelich blods een Deel van d‘ Huushollen is – as bi een Auto de Röä. Annerletzt hett Meike hör moal mitnoamen up een Vertelloabend – dat köst Meike düchdich Wöär, bit Hannoa Joa nikkoppt hett. De beiden – Hannoa un Meike – harn tosoamen in een Schoolbank hukelt – aacht lange Joahren. Hannoa hett so mennich Bööker bi Karsenlucht in sükk rinfreeten – de see van Meike kräägen har. Wiel – Meike woahn in d‘ Schlött – vöörn an d‘ Schossee – hör Voader wee Landroat. Hannoas Voader wee Pläächmann bi d‘ Moorverwaltung – mit Schküpp un Spoa. Dor wee för so unnütz Tüüchs as Bööker keen Geld över. Deerns ut d‘ Volk bruken so een Spiegöäkenkroam nich läären, sää Voader – wenn he dor achter keem, dat see in hör Koamer in d‘ Bööker an schnüstern wee. Deerns koamt noa d‘ Schooltied bi d‘ Buur – un wenn d‘ bi hör anfaangt to killern, denn worden see freet. Bi Meike wee dat wat anners – de hör joa ok to de Herrschaften. Hannoas Voader trook sogoar in Huus de Mütz – wenn he dat sää. Meike is as jung Wicht in d‘ Stadt up de hooge School goahn – see hett studeert, un noaderhand so een wietlüftigen Professor hieroat – de netso in Borneo, Brasilien ov Gröönland in Huus wee as in Düütschland. Aal veer Wäken keem Meike woll noa Huus – solaang as hör Öllern noch läävden – un jedermoal keek see bi Hannoa rin. Un jedermoal brorch see wat mit – moal ween dat Oorbüngsel – moal wee dat Rüükwoater – moal lüütji Buddels mit Faarf för de Fingernoagels – Meike keem nie oahn een bäten wat för de „Weiblichkeit“, as see sää. Hannoa hett sükk nie troot, dat för sükk intosetten – hör beid Deerns – de harn dat flink spitz, wenn Tant Meike wäär wat mitbrocht har. As de ole Landroat un sien Froo ovläävt harn, wuur dat seltener mit Meikes Visit – oaber nu wee see sied twee Joahren Wittfroo, un wee heel un dall in d‘ Schlött trüchkoamen. Sieddem weih so’n lichten annern Wind in d‘ Dörp. De Landroatsdochter wee in hör junge Joahren in d‘ Stadt anners torechtsett wordn – de Studenten-bewägung hett dat moakt – „Emanzipation“ nööm man dat domoals joa woll. Hannoa hett dor jümmers blods innen Kiekkassen van sehn un hört – läävt wuur sowat in dat lüütji Dörp nich. Hör is een bäten striepelich tomoot – Meike kummt foaken ähm up een Köpke Tee – un bi jeder Visit stekkt see Hannoa een lütt Stükk eegen Denken in d‘ Kopp. Emil is denn oaber nie in Huus. Annerletzt hett he all froacht, ov Hannoa anner Oogen krägen har – wiel see sükk son bietji noa sükk sülvst to dreit hett. De heele Mörgen trillern hör de Knoaken – wenn see denkt, dat Emil vernoamiddach in d‘ Huus is, wenn Meike kummt. Liekers – ovsärgen will see Meike ok nich, dat wüür de sowieso nich annähmen. Teetied is dor – Emil sitt all good tein Minüten in d‘ Köäken to gnaddern, wiel dat een spierke loater word – de Dör flücht oapen – Meike steit as een Sünnenblööm in d‘ Deel. So recht passt Emil dat nich, dat de beid Froolüü so good mitnanner köänt. Sien Hannoa faalt hüm rein ut d‘ Hand mit hör neeä Ideen. Un so wiest he sükk van sien “ best Sied“ – üm Meike flink wäär to vergraueln. „Hannoa – nu doo furrs de Taasen up d‘ Disch – de Room fäält hier ok noch – sett di doch ähm doal, du moakst mi rein kribbelich“ – Hannoa kricht all een klörigen Kopp. See sett sükk hen un gütt Tee in – man jüüst dat see hör Keerl bedeent hett, häävt de allwäär an: „Hoal mi man ähm mien Piepenstübber – kanns mi ok glieks de ‚Anzeiger’ mitbrengen. De licht buten up de Bank.“ Dor lächt Meike hör maniküürt Fingers ganz licht up Emil sien Aarm – kikkt hüm luurich in de Oogen – so as de ole Veedokter een süken Koo – un froacht hum hönnichsööt: „Oaber dien Hoar – Emil – dien Hoar, de wassen doch säker noch ganz van sülvst?“©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Hasso lehrt de Welt kennen . . .

Dat eerste Schlikken un de Röäk van sien Moder hett he in een waarmen Welt spöört. Noa een poar Doach – as he dat eerste moal so’n bietji ut sien Oogen luustern kunn – seech he disse waarme Welt. Dat wee een grooten Wilgenkörf – utpolstert mit een dikket wittet Schkoapfell. Sien Moder leech dor lang in. Fief anner lütt Hömels, de aal netso utseegen as he, tapsen dor ok noch rüm. Särß Kinner har sien Moder krägen.

Fief Geschwisters mit de man sükk verdroagen muß – wat schull dat noch gääven.

Na joa – Melktankstäen har Moder joa genooch.

Sien Tapphoahn wee de tweede an d’ rechter Kant. Dor gung nümms anners bi – jedereen har sien eegen Zitze.

Üm de Verpflägung geev dat denn joa eers moal keen Meut.

Dat anner wür sükk denn all finnen.

Ätenfoaten wee de eerste Doagen noch reschkoapen stuur. Wenneer see dat achter sükk harn, mussen see ok nödich wäär schloapen.

See har noch keen Tied sükk to taagen.

Noa good veertein Doach seech dat all heel anners ut. Jedereen wull weeten well de starkste wee – dor muß man sükk all behaupten.

Dat wee een trüllern un jiepsen in de groode Körf – wo Moder dat blods uthull.

Wenn hör dat toveel wuur, geev dat ok all moal een achter d’ Ohrn. Ov Moder leet wat hörn, wat gannich frünnelk klung.

Dat harn see aal mitnanner gau spitzkrägen.

Hör lütji Huus wee eens Mörgens nich mehr groot genooch.

Neeschierich as so’n lütten Hönermors mussen see kieken, wat dat anners noch geev as Wilgenkörf, Schoapfell un Moder.

Djiiiee…., buten vöör hör lütji Huus wee dat man bannich glatt. Dat gliem hör so bruun un blengerich an.

Noaderhand hett he to weeten kräägen, dat sien Minschen dor Parkett an särgen. Een komischen Noam vöör son Ding wat nich jaueln un bläken kunn. Keen bäten bewäägen de dat Parkett sükk – dor kunn mam joa nichmoal mit jachtern. Leech eenfach blank un stief up de Grund, un leet sükk van jedereen mit Footen begoahn.

Dat kunn hüm nich ankoahmen – meen he. Wo foaker hüm in sien Lääven noch Footen tomööt koamen würn, dat kunn us lütt Hasso to disse Tied noch nich weeten. Man good so – anners har he

säker keen Spoaß mehr an sien Kindheit hat. Dit belääven is joa man noch een Settji hen – he is joa man eers ankoamen in disse Welt.

Wat givt dat aal to schnüstern un ruttofinnen.

An de eerste Stäe steit up Stünns noch bi Moder Kraft hoalen un schloapen, oaber dat schall sükk dries ännern.

Een poar Wääken is he joa eers in d’ Paradies.

So kikkt he sien lütji Welt an – in de dat so moi schulich is. Un in de dat jümmers so moi pingelt un klöätert – wenn man irgendwons an lukkt.

Is dat to foast wääsen, kummt ok woll moal een langen Stäel mit fusselich Hoar an d’ ünnerst Ennen achter een to.

Oaber denn kann man moi in Moder rinkrupen un sükk verstääken – un nix passeert.

As ikk all sächt hevv – een poar Wääken.

Dat word lächt – de Nacht is vöörbi. De Sünn blenkert so moi över dat Parkett – an disse Noam hett he sükk nu all wäänt – dor is up Schlach een annern Stimmung in d’ Huus.

Doagenlang sünd fröäm Gesichten üm hör to – jachtern mit de een ov anner – tiern sükk komisch – un sünd wäär wäch.

Un jedetmoal fäält ok een van sien Broers ov Süsters.

Vörmörgens sünd wäär Jachtergesichter in d’ Huus. He luurt heel sinnich achter Moders Been vöör – un schwupps, is he in düstern.

Aal fiepen un kraben nützt nix – dat blivt düster.

Dat schlengert un schokkelt – wenn he wuß wat een Achterboahn is, denn kunn he dat woll doarmit verglieken.

Blossich – Achterboahnen sünd hüm in sien lütjiet Lääven noch nich över d’ Padd lopen. Un Hunde-transportkörwen sünd hüm ok noch nich tomööt koamen.

So weet he gannich wat los is – he weet nur, dat he Moder nich finnen kann.

Rüken deit dat so oarich – sien fiene Nöäs sächt hüm ok nix bekannts.

In sien Ohrn kruupen fröäm Stimmen. Een dunkeln, een kliängt een bäten wat hellerder – richtich melodisch – un een poar Jichterluuden. Üm sien düster Veerkant moot bannich wat loswääsen.

Harrijeses – he moot sien Oogen tokniepen.

Van düsterschwaart is dat so up een Schlach heller-lächten Dach. Dat Dakk van sien Schkapp is wäch. Sien Oogendeckels goaht son spierke noa boaben – dat he man jüüst een bääten lustern kann. Weeten wat dor los is will he nu doch. Een Been up d’ Kant – dat tweede – un schwupps is he buten.

Hhmm…, nich verkeert. Hier is joa ok so een moiet wittet Schoapfell.

Oaber groot is dat – een büld grötter as bi sien Moder. Sowiet as he kieken kann sücht he blods dikket wittet Schkoapfell.

He sücht keen Blankparkett, up dat man nich moal bremsen kunn, wenn d’ nödich de.

Dat wee good. Sien lüütji tapsich Footen sett he sinnich een vöör de anner. Mit rechter Oor genau henhörn – mit linker Oor genau henhörn – de Nöäs gung stilkens in aal Richtungen. He rook nix wat hüm bekannt vöörkeem – un dat grieselichste wee – he kunn Moder nich finn’n.

Up dat ganze groode dikke witte Schkoapfell nich.

Sien lüütji Kopp gung noa ünnern, un he kroop wäär in sien düster Veerkant rin. Hier binnen wee tominnst noch een bietji Röäk van sien Moder.

He keer sükk nich an de Stimmen un de Hannen de stiäl hen un hergungen. He wee eenfach trurich.

Över dat versööken, to begriepen wat he nich begriepen kunn, is he sinnich inschloapen. Wo laang he schloapen har, wuß he nich – sien Moach har hüm anstödt.

Hen mit de Schnuut noa Moders Zitzen – he kunn hör nich to foat kriegen. Tomoal gung hüm wäär up, dat dor keen Moder wee.

Wat anners stook hüm in de Nöäs. He luur mit d’ Kopp över d’ Kant – dor stunn’n twee Potten. Eers moal kieken wat dat wee. Moder kunn man denn jümmers noch söken.

Versichtich tweemoal üm de Potten to – man kunn joa nie nich weeten.

Dor keem nümms, de sä dat is mien – hau off!

Also kunn man dat woagen. Jungedi – dat wee joa rein wat lekkers.

Schmook hoast so good as dat in Huus.

Na denn – eers moal düchdich rinhaun. Quälen muß he sükk, dat he d’ aal upkreech. Mit vullen Pans wee de Welt ok all nich mehr so verkeert. Bevöör he wäär inschleep, seech he noch een Gesicht un twee lütji Hannen över sükk – un denn gung hüm dat good.

He wee in Droom mit sien Geschwisters an targen un klütern dat dat man son Oart har. Jedesmoal wenn he upwoaken de, wee sien Famili wäär wäch. Oaber jedermoal wee wat lekkers to fräten un de beid lütji Hannen dor – un noa een poar Doach wee dat sien Famili worden. Hei – wat kunn he dör dat groote witte Schkoapfell suusen – dör Tunnels un in groode Höhlen. Överall stunnen warme weeke Schoo – dor kunn man richtich moi in schnuufeln. In duusend Stücken flogen de foaken utnanner. Dat lüütji Jichterluudenminschke wee sien Beste wuurn. Wat flogen de beiden hen un her.

Ov un to muß sien Fräätpottminsch – de mit de hellerde, melodisch Stiäm – hör beid woarschoon. Wenn see dat denn wüggelk to foast dreeven. So heel lütji wee he nu nich mehr – un eenes Doachs muß he ümtrecken.

Wat wee dat een Schandoal.

De Schkoapfellwelt wee van Stünds an för hüm verboaden.

Wenn he doröver noadenken de, kunn he rein vertwiefeln.

He woahn nu in een Deel mit een steenschen Grund. Säker – he har een schnukeligen Körf mit aal Schikoanen. Oaber kunns dat mit füfftich veerkantmeter Schkoapfell verglieken? Wat een Glükk, dat hüm sien Jichterbüdel jeder Oabend in hör Bäed hoal – so laang, bit de dunkel Stiäm mit de Damp üm d’ Kopp dor achter koamen is. Dor wee dat vöörbi. Na joa – so verdreedelk wee dat denn ok nich.

Sien lütji Schooköttrieterwelt wee ünnergoan – een annern, een vööl gröttern Welt har he dorvöör intuuscht kräägen.

He kunn joagen üm Bööm un Strüüker – bit dat hüm de Tuung lang ut Hals hung, un he sükk in siene neeä Woahnung eers wäär verhoalen muß. Son lütten Spieker seet oaber nu in sien Doach – he muß elker Dach twee Stünnen noa d’ School.

Sien Mester wee de dunkel Stiäm mit Damp üm de Nöäs.

In de eerste Tieds kunn he sükk dor gannich rech mit anfrünnen – oaber tomoal fung dat an Spoaß to moaken.

Jeder Mörgen un jeder Oabend seet he all – un luur dat sien Boas keem.

De lütt Schlickerstükken de he kreech, wenn he wat good moakt har, dreeven hüm vöörtieds all dat Woater in d’ Muul tosoamen. He kunn de Tied foaken gannich ovtöven, un drippel mit sien laang Beenen hen un her.

Sien Schokoloastünnen wee jümmers tüschen Dach un Düster.

Wenneer dat anfung to schummern, rook dat in d’ Huus so richtich noa Gemütlichkeit. Up de Oaben wee de Teekädel an singen – in d’ Hörn knister un knaster dat Füür, un moal Sprenkels in de Stuuv – kunn dat eelich wat moiers gääven up d’ Welt? He leech ünner d’ Disch – sien Lüü seeten aal um hüm to un ween blied un tofrää.

Van aal Kanten keem wat lekkers ünner de Disch – moal een Kluntji, moal een Stück Kook. Jedereen meen woll luut, een Hund dröfft nich soveel Schlickerkroams – oaber stiekum deen see dat doch aal.

Wenn nix mehr ünner d’ Disch keem, denn wuß he: Nu düürt dat nich mehr laang un de Teetied is vöörbi – un richtich – tweemoal noch mit de Tuung üm dat Muul schlikken, un denn rööch sükk de heele Gesellschkupp.

Sien Boas trukk de Stävels an, schmeet sükk sien’n gröönen Jakk över, laang de Klodd van de Hoaken – ähm noch Füür ünner dat Rökerhollt holln – un denn gung dat mit Damp noa buten.

De eerste Dampwulk wee sien Teeken. He flooch as een Raket dör de oapen Achterdör. De Dör wee noch nich utwussen – sien Boas muß de Nakk jümmers son bäten dukeln wenn he dor dör wull. Güstern har he düchtich schullen – sien Brägen har Buulen-bekanntschupp mit de Dörbalken moakt. Man kunn dat vandoach noch good sehn. Henkieken drüss Hasso dor nich so foaken, anners meen sien Boas noch, he hööch sükk doröäver.

As son Strääk wee he dör de groode Tuun in d’ Buschk.

Wat geev dat dor aal to schnüstern un schnuuven. Glieks vöörn an de veerte Boom achter d’ Richel – dor kunn he nie nich an vöörbi. Wenn he doch de Voss, de hier jümmers sien Blööm setten de, eenmoal kriegen kunn. Blossich son bäten bi d’ Steert. He wull hüm woll ähm beliekteeken, well d’ hier to särgen har.

Ov de Hoas, de hüm stiäl vernarbruken de. Wenn he sükk bi de Verfolgung so richtich liekut inlopen har, schlooch de Hoas tomoal een Hoaken un leep de anner Kant an. He wee düchdich an d’ öven, de Hoas dat noatomoaken.

Manoman – bit nu gung he dorbi noch jümmers dreedübbelt över Kopp. Dat schull doch mit de Düwel togoahn, wenn he dat nich henkreech. Meen he.

Mit de Tieds geit ok son lütji Hunskopp dat in, dat dat wat givt woar man sükk mit ovfinnen muß. Bi Hasso hett dat ok nich allstolaang düürt.

Een Soak de gung hüm heel un dall tägen de Strääk – dat wee de Lien. Toeers krech man een Kroach üm – dor wuur denn een Tünzelband an fastmoakt – un denn wee dat ut mit de Joageree. Ok an sowat wäänt man sükk.

Sien Jichterbüdel har för hüm een besünners moiet Halsband utsöcht. Noa een körten Tied wee he stollt, wenn he dormit utgoahn kunn. As een Prinz de sien Kron utföört.

Eens gooden Sönndachsmörgens – he har gewaltich good schloapen – stoof he mit aal veer Beenen toglieks rut ut sien Nüst. He muß doch sehn wat dat so ton Frööhstück geev. He de sien Knoaken düchdich hen un her rekken – dat see ok aal vöörnanner seeten – un denn rin in de Köäken.

Stuuv in d’ Dör bleev he stoahn. Irgendwat leech in d’ Lücht.

Sien Lüü keeken hüm an – un deen ok woll so as nich.

Sien Fräetpott stunn dor. Good vull. Dat Woater wee man net ut de Pütt koamen – aalns so as anners ok – un doch wee dor irgendwat passeert. He spöör dat. Vörmörgens fääl dat Lachen un dat hen un herschmieten van Wöär. Keen Jichterluud – keen Brummelbass – eenfak nix.

As see noa d’ Äten aal upstunnen is he ünner d’ Disch lirgen blääven.

Dat leed hüm keen Ruh – he muß dor achterkoamen wat los wee. Glieks wee de Gelägenheit. Sien Lüü marscheerden jeder Sönndachmörgen Klokk tein noa d’ Kaark. He muß in Huus blieven. De Paster wull nich hemmen dat he mitkeem.

Wenn de een Oahnung har, wat in son Hundskopp vöör sükk geit – wo foaken he mit de leev Gott schnakken de – wenn he so in sien Körf leech. De Minschen kunnen sükk dat woll nich vöörstellen.

Oaber liekers. Vöörmörgens keem hüm dat rein to pass.

Dat gung hüm gannich flink genooch, dat de Buterdör in d’ Schlött full. He suus in de Köäken – rup up dat Sofoa – de Vöörderbeenen up de Disch, un denn in d’ Blattje kieken. Bit Middach bleev de Zeitung jümmers up d’ Disch lirgen. Dat he läsen kunn, wür hüm joa nümms glöven. He kunn dat joa ok nümms vertelln. Liekers har hüm dat all mennichmoal hulpen – he wuß wat in de Welt loswee.

Wat he denn ut d’ Sönndachsblatt to weeten kreech schlooch hüm up d’ Pans. Wenn he nich all so good fräten har – he har nix mehr rünnerkrägen.

Bookstoavens, groot as Balkens, stunnen över de heele Sied.

‚KAMPFHUNDEVERORDNUNG’

Dor hau doch de Mohr in de Mengselpott. Wat harn de Bürokroaten sükk dor wäär infallen loaten. Dor bruks man nich över strieden – ünner siene Mithunnen geev dat säker een heel büld schwierige Charakters.

Bi de Minschen wee dat oaber doch ok nich anners.

Wurn de denn ok glieks aal mit Handschellen un Knäbel versehn?

Dor stunn niks van in d’ Blatt – sovöäl he ok kieken de.

Nu wuß he ok üm de Stimmung in d’ Huus. Wuß wat sien Minschen dat Haart ovdrück.

Wiel Hunnen Pragmatikers sünd – een Seel up veer Beenen sotosärgen – düür dat man een halvigen Kaarkenbesöökslengte, un he wuß wat he doon muß.

He muß sien Famili verloaten – he gung up de Walz.

Van streunende Hunde har he woll allmoal wat in d’ Blatt lääst – man Erfoahrung har he dormit noch nich.

Bevöör sien Lüü wäär an d’ Huus keemen, mook he sükk up de Padd. Ähm noch gau ünner de Hoasel-struuk keeken – dor leech sien gröttste Reserveknoaken. Een bäten wat muß man joa mitnähmen – wenichstens för de eerste Dach – un denn gung dat los.

Üm de Middachstied stunn de Sünn in d’ Waarmte – un dor wull he hen.

Tweemoal wee he mit sien Lüü all in een Kuntrei wääsen, wor de Minschen heel flink schnakken.

Spoanien wur dat nöömt – sovöäl har he mitkrägen. De Landsträäk, wor dat Ferienhuus van sien Famili stunn heet Costa Brava. Dat har he so nipp un nau behollen, wiel Brav in sien Wordenbook stunn. Dat har he all foaken genooch to hörn krägen in sien Lääven.

De eerste Dach gung dat good vöörrut. Ov un to een bäten Woater schlikken an d’ Schlootskant – un wieder.

He har all een düchdich Endji achter sükk. De Sünn wee all boaben van d’ Häveen doalfallen, un hung jüüst över de Kant, achter de see sükk schnaas jümmer verstääken de. Also gung ok bold dat groode Lucht ut.

Hassos Gedankens gungen noa sien Fräetpott – oaber nich alleen de fääl hüm – nä, ok de waarm Hannen van sien Jichterluudenbüdel. Son spierke vermiß he dat achter de Ohrn kraueln all. In sien Moach wee dat sinnich an rummeln – dat wee oaber noch vulltoholln. Een bäten mehr Woater drinken – denn wee dat eers wäär wäch. An Stäen, wor Hüüs in Drufeln stunnen, leep he in groode Boagens ümto.

Sien Beenen wurn möh – wat Wunner ok, har he doch keen Middachstünnen hat. Düster wee dat ok all worden – un so kroop he in een groden Heubüld, de mirden in d’ Land stunn. Dat wee woll nich sien Körf – oaber week un waarm wee dat. He har noch jüst Tied sükk tosoamen to rullen – dor schleep he ok all. He drööm van Kluntji un Koken un suus mit sien Beste dör d’ Tuun.

Mmmuuuhhh Mmmuuhh … wat wee dat? De Dach rööch sükk allwär, un he har van twee schwaart-bunten Visit. De Keu ween bi sien Schloapstäe an luken.

Wenn he ok man so goaelk fröhstücken kunn. He kroop ut de Büld. Düchdich schküddeln noa aal Kanten – mit Heu in d’ Hoar seech man joa ut as een Landstrieker. Kunn man sükk joa nargens sehn loaten. Hen noa d’ Schlootskant – eers moal een bäten drinken. Dat dee richtich good. Noch wat Woater üm de Kopp haun – sien Speegelbild in d’ Woater ankieken – he wee tofrää mit sükk.

Blossich dat Rummeln in sien Buuk – dat wee van de „Morgentoilette“ ok nich minner worden. Irgendeen dor boaben har dat woll hört. Hunnen hevvt näämich – netso as Minschen – een Schutzengel.

De Keu ween an brammen – leepen een poar Trä – un dreiden hör Nack stiäl noa hüm to. As wenn see särgen wullen: Koam mit – du häst doch Schmacht. He sinnich – mit Tied tüschen de Keu un sükk – achteran. He wuß näämich ut siene Lehrtied, dat Koin meesttied up Hunnen nich good to schnakken sünd. Disse Koien harn dat woll vergäten. Vöör dat groode Hekk dreiden see off. Wat kreech he to sehn? Een veerkantigen holten Bakk. Sien Nöäs trook hüm mit Gewalt dorhen. Dor wee joa wat in to fräten. Seech hoast so ut as sien Moaltied in Huus, de he jümmer so tüschendör kreech.

Drööchfoor wur dat nöömt. De Schmoak wee woll son bietji ut siene Richtung – oaber irgendwons har he moal upschnappt: in de Nod frätt de Düwel Fleegen. Dor wee wat mit an. Un so schlecht wee disse Moahltied wüggelk nich. De Koien stunnen good tein Trää van hüm off, as wenn dat hüm gannich geev. Ov un to meen he, dat de linker hüm son bäten kniepoogen de. As wenn se särgen wull: Nu man to – du häst noch een wieden Wäch vöör di – nääm düchdich wat mit.

Tweemoal leet he sükk denn nich nöögen. Sovöäl as in sien Moach rin gung pakk he up. As he van achtern bit vörn aal vullstoppt har, hääv he eenmoal sien vörderst Been – nikkopp de Koien to – un wieder gung de Reis noa Spoanien.

An leevsten leep he dor, wor he keen fasten Stroat ünner de Footen har. Faste Stroaten – dat wuß he ut eegen Belääven – ween mennichmoal heel ge-faarlich. Wo flink har een son Auto tofoat. In disse Gefoahr wull he sükk eers gannich begääven.

De tweete Dach krüdel dör de Tied – un sien Famili bleev mit elker Trä wieder achter rut – un mit elker Trää wur sien Denken an to Huus grötter. Dit Denken dreev hüm jümmers een bietji nörder an bewoahnte Hüüs ran. Wor Minschen ween, dor geev dat ok wat för tüschen de Bakkschokken – wat anners har he joa nich lehrt. So wee dat ok woll – blossich, wenn he in de Nöäs kreech dat dor Hunnen in d’ Huus ween – denn ween de Fräetpotten jümmers achter faste Dören. Dat kunn een Problem worden.

De tweete Dach hett he nu all nix to bieten – bit up twee Müüs, de hüm güstern Oabend in de ole Feldschüür tomööt koamen sünd.

He har sükk in de Schüür verkroapen, wiel he nödich schloapen muß.

Bestich wee dat wiers nich. Keen Heu un keen Stroh – wor man sükk een Bäed van torechtschuven kunnt har.

In een Hörn leegen een poar möäre Tuffelsakken – un to sien Glükk ween de Müüs doarin.

Dat he good schloapen har kunn he nu rein nich särgen – he spöär jeder Knoaken in d’ Liev.

Vörmörgens hett he sükk denn eers twee Stünnen an d’ Schlootskant in de överjöhrigen Reiten utstreckt. Dat de Sünn hüm son bäten upwaarmen de. Wo wee dat ok noch bi sien Famili? Stunn dor nich een heel moien Wilgenkörf – un tööf up hüm?

He wull dor nich an denken – oaber mit jeder kniepen in d’ Buuk schoot hüm dat wäär in d’ Kopp.

Wiiderkoamen is he vandoach ok nich. De heele Dach is he üm dat Dörp rümschläken – jeder Minüt kieken un rüken un lustern ov irgendwons wat to fräeten is.

Mülltünnen har he all in d’ Ooch. Dreemoal har he versöcht an een rantokoamen – dreemoal hevvt se Steenen achter hüm anschmäten.

Een dorvan hett sien Schuller droapen – bi d’ upträden schoot hüm dat as Füür dör d’ Liev.

In sien Nod hett he Gras fräten. Dat is hüm nich good bekoamen. Dor muß he noa würgen – un nix wee in de Buuk wat he utspeen kunn.

In de Feldschüür har he sükk wäär verkroapen. Dor licht he nu manken dat koole Iisen van de olen Maschinen. Eenzich de rötterk Sakken gääven hüm son bääten Schuul.

In een Eck hett he een poar Maiskolben funnen, de de Müüs woll översehn harn. Up dat drööch Tüüchs gnauelt he nu all een Tiedlang rüm. He drömelt sükk so dör de Nacht. Pien hett he – Dörst hett he – Schmacht hett he.

Wat kann dor eelich noch koamen? Jüst is he een bääten inschloapen, dat he de Pien nich spöört, brengt hüm sien Pans – de vöör Schmacht utgielt – wäär to Verstand. De Tung steit stief in d’ Hals – keen Drüpje Fuchtichkeit hett he in d’ Schnuut.

He licht dor as een halven Dod. To geern wee he nu in Huus – an Spoanien denkt he nich mehr.

Dat upstoahn is villicht stuur. He röäkelt sükk mit sien dree Been’n hoch un strumpelt noa buten. Dat is ähm vöör Dach un Dau. De Häven word all son bääten schedderichgries.

De Koien lirgen verstreet ind’ Land un sünd noch in Schloap. Ov un to brummelt moal een vöör sükk hen, wenn he to wies an hör vöörbihumpelt. Woater sticht hüm in d’ Nöäs – glieks moot he an de Schlootskant wääsen.

He schlikkert mit sien drööge Tung dat Woater, as wenn dat nix bääters up de Welt givt.

Dat düürt een heel Settji bit he dat groode Lokk in sien Pans mit Woater vullschloahn hett. He is mit beid Vöörbeenen in d’ Woater gläden, un maarkt dat dat sien Pienpood good deit.

He lächt sükk hen un lett dat Been – wat hüm so säär deit – in dat köölich Woater hangen. Dat de Vöörmiddach wächlopen is, hett he gannich mitkrägen. Bit he tomoal sücht – de Sünn steit joa all hoch in Middach. He rappelt sükk hoch – harrijeses – de Pien is hoast wäch. Över de Richtung, de he inschleit, denkt he gannich mehr noa. Sien Nöäs un sien Gefööl stüüren hüm.

Noa Huus andoal. As son Indioaner löpt he – oahn to verpusten, oahn to schloapen – blossich een Bild vöör de Oogen.

He sücht nur de Achterdör – de noch nich utwussen is.

Dat Tempo word jümmers een bäten minner.

He löpt un löpt – un twee Trää bevöör hüm sien Kräfte verloaten licht he vöör sien Achterdör. Bläken kann he nich mehr – oaber sien Hiemen – dat hevvt see binnen in d’ Huus mitkrägen.

Sowat an Freud un Troanen un Lachen hett he noch nich beläävt. Särß Aarms hevvt hüm tofoat un knudeln un drücken un streicheln – he weet nich, wekker Gesicht he toeers schlikken schall.

He weet blossich eens – un dat heel säker – wenn nu moal in d’ Huus wat up de Stimmung drückt – he geit nich glieks wäär up de Reis noa Spoanien.

Un Zeitung läsen deit he ok nie nich mehr.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Hein, dat Halsgatt . . .

Hein wee een Kerl van Dörgrödte, dorbi oaber nich so stävich as een Eekenboom – nä – he wee eder so as een dübbelmoatigen, knüttrigen Struukbessen-stääl. Wenn he togang wee kunns hüm woll in d‘ Puul klöätern hörn. Pläächmann stunn in sien Papiern – he wee all Joahr un Dach bi us in d‘ Koloan – de groode Mischmaschin wat to futtern gääven – dat wee sien Paneer. Wi suusen mit särß Mannslüü van Dörp to Dörp, Huusen mit zementen Footdääln bestükken. Good füfftein Joahr noa d‘ tweede Weltkriech schooten de Woahnkarteers joa as Pilzen ut de Grund – de Hüüs ween man jüüst to Papier brocht, trukken de Minschen ok all in. Över allens, wat wi beschikkden, stunn AKKORD. Van de eerste Hoanenkrei bit in schummerdüster rutter bi us de Maschin.

De Huut wee oabends van d‘ Waaschken noch gannich drööch, dor ween wi mörgens allwäär schedderich.

Foaken kunn man us gannich ut ’n anner hollen – so gries un stofferk as wi utseegen. Anners Hein – Hein wee een Orchidee ünner Peerblöömen, ov son richtigen schwaarten Füürpäper in een Pott mit Vanillisooß – wenn wi Hein mörgens vöör sien Moders Huusdör ovhoalden – he wee woll all veertich, oaber he woahn jümmers noch in Huus – wee he antrukken as een ingelschen Lord – up sien Kopp seet een stiefen Hoot, een düsterblauen Mannel har he an – un över d‘ Aarm een Krükkstokk-Rägendakk. Ikk hevv hüm nie nich anners kennenliert – wenn he denn nich jüüst an sien Mischmaschin stunn.

Boostäänwessel wee joa ok meest mit Kuntreiwessel verbunnen. Wenn wi in dat Dörp denn noch nich aarbeid harn, kukoloren wi eers wor de Boahnhoff leech – so een Boahnhoff domoals, dat wee joa noch een Boahnhoff. De har joa stilkens een Krooch. In disse Krööch kunns meist üm meist all schmörgens üm fief wat to drinken kriegen. Ji glövt gannich, wo goaelk dat wee. An de Doagen, an de wi schmörgens all wat tägen de Dörst doon mussen, mussen wi luurn, dat Hein nich mehr as een Beer kreech. Har he eers dat tweede Beer to foat, kreech he de heele Dach niks mehr beschikkt. Ov un to meent man joa, man weet aal över sien Noaber – oaber denn wiest sükk, dat dat doch nich so is. So gung dat ok mi an een särßten September – ik weet dat Doatum, wiel dat mien Broers Geburtsdach wee.

Vöör Dach un Dau ween wi ünnerwäägns noa een groode Boostää. Veertich Kilometers mussen wi foahren. Irgendeen wuß, dat mien Broer an disse Dach Geburtsdach har – een annern sää dat denn luut – un aal Mann graleerden veertich Kilometers wiet. Dat Graleern har us so utdrööcht – wi mussen eers in d‘ Krooch. Mien Broer geev elks, de all dor seeten, een Kunjakk ut – wiel Hein blods Beer drunk, kreech he een Litermoat Beer – vanwägen de sülvige Priis. Jedeneen hett sien Glas in d‘ Hand – mien Broer deit Bescheed – ikk loat de Kunjakk mit son bäten trillern noa ünnern szakken – un mien Rechter mit dat lose Glas blivt in d‘ Lücht stoahn. Hein sien Litermoat Beerkrooch stunn allwäär up de Toafel – drööch un leddich, as wenn dor nie nix wat in wäst wee.

Ikk hevv mien Läävdach keen Bessenstääl mit so’n groodet Halsgatt wäär sehn.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Hett sükk een büld ännerd . . .

Wat hevvt wi as Kinner nich aal tohoop droagen. Lüütji Schatzen, de eelich to nix mehr to gebruuken ween. Van löss Teetuten över ovbraant Riezstikken bit hen noa Boischiepapier – dat geev eelich niks, wat wi nich as weert ankeeken – weert, in us Büksentaaschke to verschwinden. Wat wee en Jung stollt, wenn he sien Sirettentuten – Schachteln sächt man vandoach joa woll – up een groode Toafel stellen kunn. Wat wee dat een buntklöärigen Welt. Wenn man dorvöör hukel, kunn man sükk in frömmde Lannen dröömen. Mit Kameeln dör Afrikoa töffeln – mit Woaterpiepen in d’ Mörgen-land Damp moaken – mit Mannslüü up Peer kunn man dör dat wilde Westenland rieden – mit Dampers över dat groode Woater schkippern – vöörnääme Doams mit lüftige Hööd näämen een mit in d’ Waldorf Astoria – dat nääm keen Ennen. Van disse bunt Tuten kunnen wi genooch kriegen – well domoals näämich schmöök, de hör ok to de Minschheit. Un well nich schmöök, de leet de Anner liekers gewäären. So eenfach wee dat.

Dat hett sükk wiers ännerd – well vandoach schmöökt, word foaken leeger ankeeken, as een, de Kinner ov Froolüü Gewalt andeit. An mennich Stään dröfft man woll in d’ Ekk miegen – oabers nich schmööken. Dat is all een verdreiden Welt. Woarüm groode Minschen sükk so ov so verhollen, dat weet man joa mittlerwiel. Ikk wull oaber moal weeten, woarüm Kinner keen Sirettentuten mehr sammeln. Ikk hevv dat gewoahr kreegen – ikk hevv aal de Szorten van Hüüt vöör mi upboot. Dor keem keen Gefööl mehr van groode Welt un Reisen – ikk keem mi vöör as up een Kaarkhoff – mit aal de schwaart Balkens un Krüüzen up de Tuten – un wekker Kind speelt all geern up d’ Kaarkhoff?©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Hillichoabend . . .

De griese Dach klöömt sükk fuchtich dör de Stünnens. Dezember steit in d’ Kalenner – de veeruntwintichste. Wenn nich de gewaltige, grööne Winachsboom – binnen in de Boanhoffs-haal – mit duusend Luchten dör dat Glasdakk blenkern wür – Bernd wee nich in d’ Sinn koamen, dat Winachen is. Sied Twee Stünnen sitt he hier buten up de Bank – mirdenmanken de Gleisen – wor de Stroatenboahnen un de Onibussen ovfoahren. Sien Büdel – mit dat, wat he sien eegen nöömt – hett he tüschen de Footen up d’ Grund stoahn. Dat is aal meersnatt. Letzt Nacht hett dat düchdich rägend – un he har keen Dakk över d’ Kopp. Eenzich Fenna – sien trö Fenna har hüm een spierke Waarmte för Liev un Hannen gääven. See hukelt bi hüm an d’ Sied – hör Kopp licht up sien Knee – de bruunen Oogen krupen hüm rein in d’ Haart. He wull sükk doch in d’ Boahnhoff blossich een bietje upwaarmen – he un sien Hund. Üm disse Tied wee doch niks mehr los – in de groode Haal. De Minschen seeten doch aal all laang in Huus – tüschen Kersen un Winachsgeschenken – oaber nä – Penner – Penner hevvt see to hüm sächt – de beid schneidich Mannslüü in hör schwaart Uniformen mit de gliemigen Stäävels – in de sükk de Kersen speegelten – ov de beiden ok woll all Froo un dree Kinner up een Schlach verloren harn – wiel hör Oogen bi d’ Autofoahren moal twee Sekunnen nich an de richtige Stää ween? So as he dat beläävt hett – he, Dokter Bernd Krööger. Chemiker van d’ Beteeken her – Pharmazii wee sien Boantje in een grodet Waark. Domoals ween een heel büld Minschen dör een neäd Medikament verkrüppelt worden – dör sien Entwikklung. De Geldlüü in de Konzernspütz harn keen Tied ovtowachten – ovtowachten ov dat neä Medikament ok up langer Tied good wee. He hett domoals sien Teeken dorünner sett – wiel he sien waarmen Stool behollen wull.

As de ersten Kinners oahn Aarms an d’ Lucht keemen, hett de Herrgott hüm as eerste dat Leevste noamen – sien Froo un Kinners. Sien Huus, un aal wat he anners noch sien eegen nööm, is denn ok noch wächgoahn – vöör d’ Gericht, as Entschädigung – so hett de Richter dat nöömt He is mit sien Herrgott un de Welt nich düll doröver – he har dat joa verdeent. So sücht he dat – un läävt sieddem up d’ Stroat.

Penner harn in d’ Boahnhoff nix verloren – also ok nix to sööken. De Boahn kunn de Lüü mit Geld in d’ Knipke un een Dakk över d’ Kopp son Anblikk nich tomoden. He much woll weeten, wat ünner de roden Baretts in de Koppen seet. För de letzt Pennings, de he in d’ Büksentaasch tohoop söcht har, hett he bi Aldi een Ennen Görtwurst köfft – dat wee för Fenna un hüm man wat för een hoalen Kuus – oaber mehr geev d’ vandoach nich. Is noch gannich so laang her, dor geev dat noch een Boahnhoffsmisschoon – wor man eenmoal an d’ Dach een waarmen Szopp kreech – un moal een Stünnen schulich sitten kunn. De Dören hevvt see tospiekert, wiel de Boas van d’ Düütsch Boahn meen, dat wee een Schandflekk.

Dör dat buten sitten, un de Waarmte in de Boahnhoffshaal ankieken trekkt de Koal ok nich ut de Knoaken. Bernd pakkt sien Büdel up d’ Schuller – un trippelt los. Wenn hüm een froagen wüür, woneem he hen will, kunn he säker nix antern. Fenna is as een Schkaa an sien Siet – keen Handbreet is tüschen hör Kopp un sien linker Been. Eersmoal lopen, lopen, lopen – dat dat Blood wäär kreiselt. Wat toförderst kreiselt, is dat Schmachtgefööl in d’ Liev – wenn los Daarms gielen kunnen – up de Stroaten wee dat nich so ruhich. Wo laang he so mit Fenna an de Hüüsriegen vöörbi trippelt is weet he nich – een schulich Stää, wor he sükk mit Fenna henpakken kann, hett he noch nich utmoaken kunnt. Dat is joa ok liekers – denn is de Nacht nich mehr so lang.

Tomoal sünd de beiden nich mehr alleen – een lüütji witten Hund wuselt üm de beiden to. Van siedels kummt hör een öllern Mann tomööt – nä, he moakt keen Boach üm de Penner – he kummt liek up de beiden doal, un blivt twee Trää vöör Bernd un Fenna stoahn – krauelt Fenna de Kopp – un schnakkt mit Bernd. Vertellt hüm, dat he sied dree Joahr alleen is – dat sien Froo all up de groode Reis is – un dat sien Kinner keen Tied hevvt. Blods dat jüngste – een Contergankind – ümsörcht he sied dartich Joahr. Froacht, mit een Beevern in d’ Stiäm, ov see nich aal tosoamen Winachen fiern willt – un nööcht Bernd un Fenna in sien grodet Huus. Bernd kann nix särgen – he hett irgendwat in d’ Hals sitten – löpt hoast blind achter dat öller Minschke her. Bevöör de Huusdör achter hüm in d’ Schlött faalt, sücht Bernd dör een Wulkenlokk een eenzign Stern an d’ Häven blenken – un tomoal weet he wäär, woarüm Winachen is.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Hinnerk un de Wääkenloon

„Hinnerk …“ Cloas reep noa sien Patzmann, up de anner Kant van de Döschmaschin, röver. Hinnerk hör nix. De Joahren an de Döschmaschin har hüm düchdich ballhörich moakt – he wee all een spierke doov up beid Oorn. „Hiinnnnnneeerk ….“ Cloas bölk nu so luut as he kunn. Dat har seeten. Hinnerk drei de Nakk man twee fingerbreet. „Is wat?“ keem tägen sien Piepenstummel tüschen de Tann’n ut sien Halsgatt. Man seech Hinnerk ni nich oahn sien Piep in d’ Schnuut. An d’ Döschkmaschin drüff woll nümms schmöken – oaber Hinnerk gnauel de heele Dach up de koole Piepenstummel rüm.

„Nää, noch is nix – oaber in fofftein Minüten is Fieroabend. Geist d’ noch ähm mit bi Djuren rin? Een Lütten drinken?“

In fofftein Minüten geev dat Doalers – de Wääken-loon för de letzde särß Doach Knoideree an de Döschkmaschin. Dat wee Soaterdach, un de Wääk wee so stofferk wääsen, as all laang nich mehr. Sied Moandachmörgen Klokk fief stunn de Döschk-maschin bi Krallmanns up de Deel. Elker Dach veertein Stünnen döschken. Sovöäl Frücht as vöör d’ Joahr wee laang nich mehr van d’ Land ovkoamen. De Döschkers keeemen dor hoast nich täägenan. Jüüst hör Döschkmaschin muß dit Joahr allwär bi Krallmanns to stoahn koamen. Woarüm nich een van de annern? Krallmanns ween as grannich bekennt. See seeten woll up de gröttste Ploatz in d’ Kuntrei, un kapausterden elker Sönndach in de Kaark to bääden – oaber Gerd Krallmann har ok de gröttste Knieptaang in d’ Kuntrei in sien Büksen-taaschke. Nich moal Tee geev dat vöör de Loon-döschkers. See kunnen sükk joa wat van to Huus mitbrengen, har Riekoa Krallmann spitz sächt – un anners – buten up d’ Hoff wee joa de Pütt. Krallmanns Pütt har dat schlechst Woater wiet un breet. Dat wuß jedeneen in d’ Dörp. Hör Teewoater kreegen see tweemoal in d’ Wääk van d’ Sandland. Riekoa Krallmanns Broer har dor sien Ploatz. Sowat goods kunn d’ för d’ Lüü oaber nich lieden. Up keen een Hoff seech dat Volk so klöäterich ut as bi Krallmanns. Veertich Koien harn see to melken, dat beste Veetüchs stunn up d’ Staal, dreehunnerd Dimat Land wee hör eegens – un de Maiden un Knechten leepen vöör Schmacht in d’ rundum. Eenmoal in d’ Wääk wur in de Achterköäken koakt – een Schwienpott vull Karnmelksgörtbree. Dat geev d’ denn middachs un oabends för dat Volk tö äten – Dach för Dach. De Schimmel up de Bree wee mennichmoal so dikk as een Ossenhuut. Un denn schull sükk noch well wunnern, dat de Döschkers soaterdachsoabends in d’ Krooch gungen, üm hör stofferk Halsgatt fuchtich to moaken. De Klokk in d’ Kaarktoorn har man jüüst söäben bummert, dor hukelden de Mannslüü ok all bi Sini Djuren in d’ Gaststuuv. Sini wee dat man recht. Hör Pulterbeer leep ünner d’ Wääk man heel sinnich dör de Hoahn. De Foorlüü drunken woll moal een Klukk ov twee, wenn de Peer wat to suupen hemmen mussen – un de Buuren, up d’ Padd noa d’ Stadd, günnden sükk de een ov anner Genääver, dat wee oaber man minn genooch. De Döschker Soaterdachs – dat wee för de Kröögersch Botter ünner d’ Spekk. De Froolüü van de Döschkers funn’n dat liekers nich so good – oaber dat gung Sini man so an hör breeden Mors vöörbi. Wenn een Keerl noa hör Meenen mit bestellen moal nich flink genooch togaang keem, hulp see figelinsch een bietji noa. See look son spierke hör Kleedoasch trecht, un tomoal seeten de Mannslüü blossich noch hör Gewaltsbösten in d’ Kopp, un keen Denken mehr an to Huus. Bi Cloas un Hinnerk wee dat niks anners. Bi Cloas frooch dor nümms noa. He har ni nich freet – he wee een olen knüsterigen Junggeseäl, de bi sien Süster in d’ Huushollen lääv. Hinnerk oaber har mit sien Olsch söäben Kinner – as de Örgelpiepen stunnen see tägenanner. Dor wee de tein Mark, de he as Wäkenloon kreech, man nich de Welt. Up jederfall har Sini hüm binnerwendich moal wäär to foat – ov bäter hör Bösten, und dat wat he anners noch meen wat see vörtowiesen har. Mit elker moal henkieken wuur sien Dörst grötter un sien Loontuut leeger. Mit een gooden Brand is he denn tägen Middennacht noa Huus hensteustert. Dat eenzich wat hee van Sini kräägen har, wee de Räkning över Nägenmark-füfftich. As sien Froo denn mörgens Teetaasen herkriegen will, licht doch ünner een Taas in d’ Köäkenschkapp verraftich een Fiefgroschenstück. Manonman – wee dat een Glükk. Nu kunn see een neän Teepott koopen, de oal wee hör näämich annerletzd körtfallen – un up hör unglövich: Hinnerk, Hinnerk …. ikk hevv in d’ Köäkenschapp jüüst füfftich Penning funnen – wulaang de dor woll all lirgen möächt, keem van Hinnerk een gnuffeliged: Sied vernacht. Weets du denn nich, dat wi güstern Wääkenloon kräägen hevvt.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Holl ähm still

Güstern seeten wi in een Versammlung, dor drei sükk dat üm een Soak, de halfwussen Minschen angung.

De Lütten seeten aal in de eerste Riech un leeten dat Gekauel van de Grooten över sükk henlopen.

Wat schullen see ok anners doon, as ovtotöven. De Gemeente har dat Heft in de Hand. Dat Prozedere wee all good togaang, as de Dör nochmoal heel saacht upgung – een van de Jungen, üm de dat Spektoakel gung, har de Tied verpaßt. As so een Bottervoagel schweef he an de vullbesetten Riegen vöörbi.

Mien Noaber an d‘ linker Kant leet sükk hörn: „Dor kanns moal sehn – dat junge Volk. Nix van Pünktlichkeit in d‘ Kopp – dat wee bi us fröer anners.“ He puust düchdich för sükk henn. Bevöör he wäär loslärgen kunn, bün ikk upstoahn. Ikk de so, as wenn ikk för lütt Jungs muß.

Dorbi hevv ikk hüm mit mien Hakk reschkoapen up de Foot poast, un up Schlach hett he an de Jung, de toloat koamen is, nich mehr dorcht. Ikk bün hüm dries üm Entschüldigung angoahn – so een Mallör oaber ok – un is doch hoapenlich nix passeert?

Wenn he in disse Momang in mien Kopp kieken kunnt har, har he mien Beduurn woll nich so fiegelinsch annoahmen.

As he näämich anfung, över de Jung to schnötern, har ikk in de sülvige Oogenblikk een Belääven ut miene Jungstied vöör mi stoahn.

Ikk wee man jüüst veertein worden – de School leech net achter mi – de Konfirmatschonssönndach wee anbroaken.

Üm tein Üür sää de Paster in d‘ Kaark de Gemeente Moin – un denn schullen wi konfermeert worden. Sowiet so good. De Tiedploan har de Paster joa fastsett. Wenn nu well denkt, ikk bruks blods upstoahn – mi t’rechtmoaken un noa d‘ Kaark hengoahn – nä, nä – so eenfach wee dat nich. Ikk muß eers mien Part in Huus achter mi brengen.

Dat heet – een poar Dusend Höner, Junghennen un Kükens mit Woater versörgen. Un nich man blossich de Woaterkroahn updreien. Dat leep anners – Jükk up d‘ Nakk, twee grode Emmers vull Woater anhangen – un denn man los. Barchup – Barchdoal. Teinmoal – jeder Tuur tweehunnerd Meter – Woater hen – Eier wäär mit noa Huus. Mien Broer sien Geschäft gung vöör.

Üm nägen in Rönnen waschken, antrekken – un denn man los. Wi seeten in d‘ Auto – mien Broer wull sien Koar anschmieten – un denn har dor een Uul säten.

Dat Foahrtüch sprung nich an. De Motor jüdel un jauel – as de Autos dat fröer an koal Doagen so an sükk harn.

Nix gung mehr – anschuven gung ok nich – wiel, wi woanden in een Lokk. Noa aal Sieden gung dat barchup. Wat doon? Ikk, so moi utstaffeert as ikk wee, de Beenen in d‘ Hand – un noa de näächste Noaber, de een Auto har. Dat wee us Schlachter. De wee ton Glükk all in sien Wurstköäken togaang. De hett Moder un mi denn so in sien blöderk Aarbeids-tüüch noa d‘ Kark henbrocht. De Siedeldöören van d‘ Kark ween aal to – un wi mussen vöörn dör de groode Port.

Fiefuntwintich Karkenbanken stunnen dor an beid Sieden. Aal ween see vullbesett – un jeden sung, wat sien Halsgatt hergeev.

Schnöätern kunnen de Minschen joa jüüst nich mitnanner – oaber duusend Oogen hungen an mi, as ikk so in mien kört Hemd bit noa vöörn to – bit noa de Konfirmannenbanken leep. Moder is mit mi dör dat Spillwark van de dusend Oogen lopen – un see muß ok noch wäär retuur. As ikk mi endlich setten kunn, wee ikk schweetnatt. Kiek – un dorüm muß ikk mien Noaber in disse Versammlung düchdich up de Footen poasen.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Holl ähm up to schnakken . . .

Ov un to sitt ikk moal in d‘ Roadio, un bemööt mi de Minschen buten in d‘ Land wat in de Ooren to dreien. In Huus is dat oabends denn een Drokkwaark mit dat ovhören un rinlustern, wat man woll verkeert moakt hett – ov wat heel figeliensch wee. Kummt ok vöör, dat ikk van mi sülvst een Knuust in d‘ Sied bruk, wenner de Peer mit mi dörgoahn sünd. Ikk bün dor wiers up to, een honorigen Schnakker ovto-gääven. Foaken kriech ikk oaber wat to hörn – dat sitt mi veerkantich in d‘ Halsgatt. Un to sowat kann ikk denn eenfach mien Schnuut nich hollen. Bi mi in d’ Huus weet man dat, un lett mi gewäären – wenn ikk sitt to lustern un mi sülvst mit d‘ Pietsch begoah. In Natur hevvt dat fröer joa de Klosterbröers mit een Knüttentau up d‘ blood Pukkel moakt. So haart goa ikk denn doch nich mit mi in d‘ Gericht. Güstern Oabend wee dat ok so – ikk seet an schrieven un hör mi to. Dat is richtich goaelk – sitts an een Stää, un hörst to wat du an anner Stää schnakkst. Versöök dat man moal – sett di moi in d‘ Hörn an d‘ Füür – un luster, wat du sächst – wenn du an d‘ Dör steist. Schasst woll düchdich Schwierichkeiten hemmen. Na joa – bi mi is d‘ joa so. Mien Froo wee loater noa Huus koamen, un wee in d‘ Deel an rümtütern. Wi harn us noch nich sehn – oaber see hör mi joa – un wuss dat ik in d‘ Huus wee. Mit Hund un Katt wee see an schnakken – een poarmoal woll ok mit mi – un wee rein Füünsch, dat ikk – anstatt hör to antern – aal wiiderröädeln de. An de inwekkt Schnakkeree van mi hett see heel nich dorcht. „Du höörs mi joa gannich to – gääv mi doch moal een vernümftich antern“ – gnadderich keek see dorbi üm d‘ Dörpoal. Schweigen im Walde – so as Goethe dat moal sächt hett – dat kunns rein föölen. See muß eerst mit oapen Bekkschokken verknusen, dat see sükk mit us Roadio ünnerhollen har. Wenn ikk verdannt wat to hör säch, moot ikk hör eers kniepen – dat see wiers weet – dat is keen Konservendöös.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Hollten Been un Eierschmeer . . .

Wat wee dat een moien Fieroabend. Us Noaber Jann Krüssmann wee man ähm to mi röverkoamen. He wull een bäten hen un herschnakken, wat dat so an Neeichkeiten geev in d’ Dörp.

Mit Muul wee he ganz düchtich an vertellen wat de Wääk so brocht har. Mit sien linker Ooch keek he mi dorbi an, un mit dat rechter Ooch hung he all half in dat Lokk in de Grund, wor ikk Schlukk un Beer in har. Van wägen de Köölichkeit. Wiel dat up de anner Kant van sien Huus ok so moi Wäär wee, har he sien Noaber van dor glieks mit in d’ Schlääptau.

Dree Mannslüü köönt joa mehr vertellen – un man muß joa ok een hemmen de man Prost särgen kunn.

Een Stück ov wat Schlukken harn wi all dorachter neit – wiel, de eersten keemen joa gannich ünnern an. De dröögen all vöördem wäch. Meen Jann.

De Schlukkbuddel wee all heel moager worden, un een Riech Beerbuddels stunn ok all up leege Fööt.

Harm Wuddelbuuk – wat de Övernoaber wee – har jüüst dat Flintenploaster bi d’ Nakk, dat sied füfftich Joahr bi us up de Stroat leech. Annerletzt sünd hüm doch verafftich döör de Stöteree veer Beerbuddels in de Kist twei goahn, de he achtern up sien Droahtäsel har.

He rääch sükk net reschkoapen doröver up, dat hüm nümms de Schkoa utglieken wüür, as dat döör de Loon tüschen de Hüüs düchdich klöätern de.

Wi man so hen, nää – nich üm to neeschiern, denn harn wi joa Froolüü wääsen musst – nää nää – wi wullen kieken, well woll Hülps bruk.

Wat hevv ikk mi verfäärt över dat Drufel Minschen up de Stroat. Sovööl Hüüs stunnen hier doch gan-nich.

Wee dor upletzt noch een Onibus to Malör koamen?

Oaber nää ok – dat Deert har man woll sehn kunnt.

Jedeneen krei un bölk dörnanner – dat geev rein keen Bild.

Wat wee passeert? Mirden up dat Flintenploaster leech een Hüdschefüdel – een achunnänziger NSU. De Stüürmann leech dwars dorünner, mit een Been döör de Roahm. He reep blods jümmers: Mien düüre Eier, mien düüre Eier.

De Wittfruu van tägenöver har woll richtich Sörch, dat de aarm Kierl wat verlüstich gung. See wee aal an hen un herweihen un har am leevsten sülvst mit Hand anlächt.

Oh Gottinää – nähmt de Aarmste doch de Bukk tüschen sien Been’n wäch, dat dor nich noch mehr bi körtgeit. Siene aarme Fro – siene aarme Fro, keem dor jümmers wäär achteran. Wat schull dat woll heeten – de leech doch nich mit up de Stroat.

Wi harn endlich dat heele Wark utnanner plükkt. De Dokter wee ok ankoamen un wull hüm glieks bi sien Been.

Mien Been is nix mit – dat is ut Hollt, sä de Stüür-mann. Blossich mien dartich Eier, de ünner de Klukkhäen schullen – de sünd aal in dutten.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Hörerschrieven . . .

Mi is in mien Lääven joa all een büld ünnerkoamen. Dat köänt ji mi glööven. Ikk hevv all Schoapen fleegen un Hööner schnakken sehn. In mien Boantje as Roadioschnakker is nu oaber annerletzd wat bi mi up de Toafel fluttert – ikk wuß dor eers heel nix mit antofangen.

Mi schrieven de Minschen – de Hörers – foaken wat van dit un dat – un ok woll moal van annerswat. Över dat „annerswat“ will ikk mi nu jüüst nich utloaten. Dor kunn mennicheen verrafftich een roden Klöär kriegen. Ovwoll – verkeert wee dat villicht ok nich.

Üm de Schrievteekens van mien Hörers to ent-roatseln, hevv ikk tägen mien Kantordisch Stükk ov wat Wordenbooken to lirgen. De sünd nödich bi so een Waark.

Wiel – de een schrifft in latiensche Bookstoavens, de tweede in aroabisch ov kyrillisch – denn seech ikk ok moal Kreiulen – de sünd denn meesttied so een Oart Gemengsel tüschen Inkakiilteekens un japoansch. Dor koam ikk stilkens noa een büld hen un hergehuule doch noch mit kloar. Mien binner-wendich Gefööl hööcht sükk an meesten, wenn ikk Breefen in Düütsch ov Sütterlin kriech.

Eergüstern nu – eergüstern stunn ikk mit mien lüütji Verstannskassen vöör d’ Brett. Ikk kreech een grooden Breef. Dor muß de Post extroa een Frachtwoagen för herstüürn. Twee Mannslüü mit een iistern Sakk-Koar quäälden sükk de Trappen dormit hoch.

Een Stünnen hett alleen dat utpakken düürt. Wat keem vandach? Een – joa wüggelk – een Boach Breefpapier.

De Boach wee hoast so grood as Hinnerk Klumpen-jann sien Burseldöör. Un de Schrievteekens eers-moal. De enkelt Bookstoavens kunns verwesseln mit Iisboarstappen – un so seegen see ok ut.

Schrievgeleerden ut de hooge School hevvt mi denn hulpen, dor Sinn an to kriigen. Een lüütji Dakkel-doam mit Noam Ninoa ut Oestringfeld har mi schrääven, har mi schrääven, dat see aal mien Roadiosendungn höört. Woarüm vertell ikk jo dat eelich aal? Oach so – ikk wull blossich dormit särgen, dat wi Minschen jümmer wäär wat nees to weeten kriegen.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Ikk hevv mien Kinnertied söcht . . .

Dat Dörp hevv ikk funnen – de Stroat ok. De Huusen stoaht ok noch dor – blossich dat Lääven – dat is schiens wons anners hentrukken.

De Krooch steit an een Krüüzung – mirden in d’ Dörp. Dwarß tägenöver – up de anner Ekk steit de groote School. Dor is ok all laang dat helle Füür utgoahn – so een bietji spüttern de Sprikkels nu dor noch vöör sükk hen. Een handvull Schietbüdels sitten noch in de Banken, un argern de Mesters. To mien Kinnertied – vöör een Riich van Joahren, galler bi Dach dat Lääven noch dör dat Huus – un Oabends funn sükk dat buten wäär – de Krüzung wee so’n bäten dat Haart van d’ Dörp. Up jeder Ekk tinkeln de Luchten – in een Huus geev dat Iis un Koffi – up d’ günntsied Broatwurst un Kreivöägels van d’ Füür – in d’ Krooch kunn dat Jungvolk danzen, un de Ollen mit hör loame Knoaken kunnen sükk bi Schlukk un Beer höögen. Schnakken kunnen de Minschen dor – un scheeten – well d’ denn much. Dat is ruhich worden in de Stroat. Dat Huus mit Iis un Koffi is dod – de letzde Broatwurst un de letzde Kreivöägel sünd all laang dör d’ Halsgatt goahn. De Minschen in de Hüüs dor ümto hevvt sükk dübbeld Schieven in Fensters un Dören setten loaten – wiel see binnen nich hörn willt, wat buten all laang nich mehr sächt word. Up Schlach fief Minüten vöör Klokk aacht geit denn een Rummeln över de pläächt Kaarkhoff – as de dat Dörp nu so een bietji lett. Denn ruttern de Rulloadens – Jalusien sächt man joa woll up needüütsch to disse Kiekstoppers – noa ünnern. Man will säker mit de Kiekkassen – de neemodsche Tellewischen – alleen in siene Koamer wääsen. Dat steit een joa to. Eenzich de Krooch stüürt oabends noch Lucht in de Nacht. Ok dat Lucht is ruhiger worden. Ikk hevv mi van de Ekk furs een Bild moalt – wiel – bi d’ näächst Moal söken is villicht van mien Kinnertied ganniks mehr to finnen.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Ikk mach dat nich . . .

Mit de Äteree wee dat joa vöör över een half Joahrhunnerd noch ’n bäten anners as vandoach. Up d‘ Disch keem, wat de eegen Tuun so hergeev. In d‘ Vöörjoahr, Sömmer un Haarst frischk – un in Winterdach ut Glöäs un ut Steenpotten. Hoast eenmoal in d‘ Wääk geev dat Suurkohl mit een örnlichen Remmel Spekk. Un stampt Tuffels. Moder gung bi d‘ Tuffelstampen mit ’n leddigen Buddel in d‘ Pott tokeer – as wenn hör dat Spoaß mook. Dat wee eelich so richtich noa mien Möäch. Mien Broer de kreech oaber an disse Doagen jümmer wat anners.

He kunn keen Suurkohl verdroagen. In mien Oogen wee dat joa blossich Tierderee, wiel he leever Hönerzopp much. Oaber us Moder meen – bevöör de Jung dat aal wäär boaben rutflücht, kricht he wat anners to äten.

Wat een ungerechten Welt. Man moot blossich weeten, wo man dat angeit. As ikk mi dat laang genooch mit ankeeken har, meen ikk joa to weeten, wat ikk doon muß. De Middachstied wee dor. Mama, wat givt d‘ to äten, reär ikk dör de Köäken. Suurkohl, mien Jung, keem van Moder retuur. Dat mach ikk nich – dat kummt mi stilkens wäär hoch. Ho, dat is joa ganns wat nees – oaver ikk will dor woll een Ooch up hemmen – vandoach givt dat up jederfall Suurkohl.

Ikk kann dat nich verdroagen . . . – un dorbi bleev ikk. Mit de Globen, wat anners to kriegen, har ikk mi düchdich anschäten. Mien Broer kreech sien Hönerzopp – de annern haun aal as Mallen in Suurkohl un Tuffelstamp rin – un ikk seet dor in d‘ Sofoa to pruulen. Wat blaar mi dat Haart – de Röäk van de Bottertuffels trukk mi in de Nöäs – oaber nä – ikk mach dat nich! De een kreech wat anners – nu wull ikk dat ok. Schietendiedel – nix van dat – dor steit de Suurkohl.

Mach ikk nich. Ok good. De annern ween aal kloar mit äten – de Disch wuur ovrüümt – un ikk steuster oan Äten noa buten. Ikk wuß joa nich, dat mi de Pans een poar Stünns loater bit in d‘ Kneebuchten hangen wüür – ikk har joa noch keen Schmacht kennenliert.

De Noamiddach trukk sükk in de Längte – dat wull rein keen Oabendbrotstied worden. Mien Gedankens kunn ikk heel nich bi d‘ speelen hollen – stiäl trukken see noa Suurkohl un Tuffelstamp hen. Een half Stünnen vöörtieds kunn ikk dat nich mehr vullhollen. Mit een Ziers suus ikk noa Huus to – buten vöör de Köäken fung ikk all an to bölken – Mama, Mama – geev mi gau sowat van Vermiddach. As Moder in de Köäken keem, seet ikk all mirden up d‘ Disch. Up Kneen vöör de Pott mit Suurkohl – un wee mit de groode hollten Läpel an scheppen, wat dor man rin gung. ‚Ikk mach dat nich’ to särgen – dat hevv ikk mi van de Tied an verknääpen. Leever sükk moal een bietji schküddeln bi d‘ äten – as een heelen Noamiddach to schmachten.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Ikk much jeden woahrschoon . .

Autos hevvt mi eelich ni so richtich wat sächt – as jungen Keerl nich, un as ikk all utwussen wee, un överall wor see hengehörden Hoar an d’ Liev har, ok noch nich. Ikk hevv de blikkern Hüdschefüdels jümmer as wat ankeeken, wat man bruks, wenn man een Bedriif har – ov so äänlich. Dat hett sükk liekers so een bäten ännerd in mien Denken – sied ikk een Patent för sükkse Deerten hevv. Nich dat ikk nu – jüüst as Gerd Neeriek – ji weeten joa woll, dat is de Keerl mit de Elefantenpedd in d’ Autodöör – mit mien Bensinfräter sogoar noa d’ Schiethuus foahr – dat man nich. Denn muß ikk mi joa hooger dünken as een Kaiser – denn sülvst de geit joa noch to Foot up d’ Dönnerbalken. Hevv ikk mi wenichstens särgen loaten – van een Minsch, de dat weeten moot. Dat is een Noaber van us – de knoid ok bi de Hambörch – Mannheimer – wenn ji weeten, wat ikk meen. Dat wull ikk oaber joa gannich vertellen – dat schoot mi blossich jüüst so in. Also – ikk hevv denn in rägelfaste Joahren – dat heet, mi dreef dat nich mehr so dwarß dör de Welt – mien Stüürmanns-patent moakt. Für selbstfahrende Motorwagen – as dat bi de eerste Kutschen oahn Peer so moi heeten hett. So een Koar muß denn joa ok dorher. Reell to een Waarksverkööper to steustern un een hoagel-neeäd Auto to koopen – dat mook mien Knipke nich mit. Dat wee net in de Tied düchdich verkollen – son bietji schwakk up de Bost. Wat hevv ikk doan – ikk hevv in d’ Bladdje keeken. „Automarkt“ stunn in groode Bookstoavens över de Sieden. Een poar Dörpen wiider sää mi dat, wat mi anboaden wuur, to. Dat Foahrtüüchs wat dor up d’ Warft stunn seech ut, as ut een Rekloametoafel sprungen. Een bietji noaloaten bi d’ Priis hett he denn ok noch – wiel de Verkööper mi so good lieden kunn. Wat hevv ikk mi hööcht, un wat wee ikk blied över de goode Hannel – joa – bit ikk in mien Bliedheit dree Wääk loater mit mien Stüürmannsbank up de Grund seet. Ünner mi flogen de Funken ut de Grund, as wenn een bi d’ Iiserboahn de Nodbreäms trekken deit. Har de frünnelke Verkööper de Ünnerkant van dat Foahr-tüüchs verrafftich mit Melkdöösenblikk torecht-schoostert – un mit Pikk aal moi schwaart tokliistert. Wenichstens bi d’ Utwoahl van de Dösenmelk hett he Karakter wiest – dat wee näämich Blikk van Glükkskleedöösen. Ov ikk dor woll een goodet Geschäft moakt har?©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Ik säch Moin noa Auerk,

moin leeve Johannes Diekhoff –

ik moot luut särgen, hör Schrieven hett mi düchdich hööcht. De Worden hevvt mi wiest, dat Ossfreesland doch dat rechte to Huus is – sünners dat noch Minschen givt, de dat wat bedüüden deit. So as Johannes Diekhoff. De moie Teestünnen, de wi beid hoapenlich in de näächste Tied mit Schnakken „üm de Ekk brengen“ kiek ik so’n bietji as Füürtoorn in düster Nacht un ruuge See an. Dor boaben up much ikk Johannes Diekhoff geern moal in een van us Plattdüütsch Sendungen bi Roadio Joade vöör d’ Schnakkfatt an mien Sied sitten hemmen. Dat wee för mi as so’n lüütji Winachen, wenn ikk ut Auerk as Antern kreech: Dat moak ikk!

In d’ „Diesel“ dröfft ji van mi rinsetten wat ji willt – ikk hevv nix dortägen. Annersrüm kiek ikk dat as Stäävel an – us Modersproak hett dat mit jeder Oogenpoar – dat sükk mit us Schrieveree ovgivt – lichter.

Haartlich Gröten un munterholln sächt Ewald Eden

©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Is dat noch Ossfreesland . . .

Is dat noch Oostfreesland? Joa dat is Oostfreesland – dat is us Oostfreesland – man dat van vandoach! Jümmers wenn ikk över de Grens – liekers van wekke Sied – in Oostfreesland rinfoahr, scheeten mi disse Worden van Hannes Flesner dör de Kopp. Un ikk moot dat ingestoahn – so’n heel bietji anners word mi dat stilkens tomoot – oaber dat licht woll in d’ Natur van us Minschen. Dat düürt meesttied schmoals nich laang, denn bün ikk wäär blied – bün eenfach blied, wäär in Huus to wääsen. Ikk spöär mien Haartblood up mi doahl lopen, wenner mi dat eerste Moin tomööt kummt. Huusen schoon un schier – nargens up d’ Welt is dat so woar as in Oostfreesland – un so freedelk is dat hier. Stäelt jo moal vöör, de Oostfreesen ween sükkse Hittköppen as de Minschen dor ünnern in dat hillige Land – ov wi bruksen heel nich so wiet to kieken – up dat Stükkji Grund – dor an de Westenkant van dat ingelsche Eiland, dor wiest man de Welt joa vandoach ok noch hoast elker Dach, wo dat so geit mit Haun un Stääken. Wi – de wi in de ollenborg-sche Kolonie in d’ Oostdeel van Oostfreesland us Huusen hevvt – mooten eelich elker Dach up Kneen us Herrgott danken, dat de Noabers in Oostfreesland Minschen sünd, för de een Köpke Tee een hoogern Weert hett, as de gröttste Kanon. Liekers givt dat oaber ok in Ossfreesland Ossenkoppen genooch.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Jan brukt ’n neeän Büks . . .

Dat givt joa woll Minschen, de aal veer Wääk nee Kleedoasch bruken – meenen see denn tominnst. Jan wee dor wat anners. Aarbeidstüüch wuur joa woll mehr verschläten – oaber de Sönndachsstoat hull doch meist üm meist een halfet Lääven. Tini keek dor mennichmoal all rein füünsch tägen an – un nu wee hör de Gaal överlopen. „To us sülvern Hochtied köffst du di ’n neeän Antuch – ikk hevv all bi Hein Jöäd käken. He hett dor moi wat hangen, wat ok nich so düür is. Dor sünd denn ok wiers noch twee Schlipsen bi över. Dien oal Schlips de kanns denn joa as Kopptau nähm’n.“ So as see dat sää – Hein kraab sükk an sien griesen Köäsel – dat kunn woll eernshaftich wääsen. „Och Tini – mien schwaart Jakk un Büx …“ Wieder keem he nich. „Dien schwaart Jakk un Büx“ – Tini keem rein in d‘ Hoosten, so upgerächt wee see – „dor hest du all dat halve Dörp mit bediekt – mien sülvern Hochtied is doch keen Beerdigung. Nä, nä – Hein Jöäd weet all Bescheed – mörgen geist du hen – glieks noa d‘ Melken.“ As een Dönnerschlach har dat klungen, un Jan troo sükk nich noch wat to särgen. De heele Nacht kreech he keen Schloap – vöör een Ooch seech he dat neeä Tüüchs, un vöör dat anner de Riegen Schlukkbuddels – de he dorför kopen kunn. Een Jammer oaber ok. Dat hulp nix – de anner Mögen jooch Tini hüm stuuv van d‘ Melken in d‘ Dörp. Dat wee man jüüst söäben, stunn he all bi Hein Jöäd in sien Klüterloaden. Manken aal de Plünnen kunn he Hein Jöäd hoast nich sehn. Wat de Minschen oaber ok aal so kopen kunnen. De Hemden un Jakken un Büxen seegen ut as tätoweert – aal mit so bunt Kreiulen – igittigitt – wo kunn man sowat antrekken. He wull all wäär ümdrein – oaber Hein Jöäd wee flinker un har hüm all an d‘ Kanthoaken. „Tini hett mi all Bescheed gääven – ikk hevv di all wat rutsöcht.“ Figelinsch greep he in dat Tüüchwaark – „hier, kiek di dat moal an – rein ingelsch – Prinz Phillipp sien Schnieder hett dor sülvst Hand an lächt“ – sää he mit so een hollten Gesiächt – dor muß denn joa wat mit an wääsen. „Dat is wat för Generatschon’n – so een düür Stükk – vöör de Pries is dat schunken“ – Hein Jöäd keek mit een Ooch so een bäten noa binnen – mit dat anner gluum he as een löpschen Koo.“ Dor is blossich een lüütjien Fääler an – dorüm is dat so billich.“

Bi sien Schnakkeree weih he mit de Büx vöör Jan sien Nöäs hen un her, as wenn he dat ingelsch Keunichspoar towenken wüür. „De Knopen van d’ Peerstall sitten achtern.“ „Och“ – keem dor van Jan, as he de Pries to sehn kreech – „dat moakt doch nix – „wenn ikk miegen moot, drei ikk mi sowieso noa achtern.“©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Junge, Junge . . .

Wenn Mannslüü an so’n wittschüürden Kroochdisch tohoop sitten, kummt mennichmoal allerhand Belää-ven up de Toafel – dor dürsen denn keen Jungfroon mit in d‘ Runnen sitten. In fiefunveertich Joahr tohörn is een heelen Riech Vertellen an mien Oohrn vöörbilopen. Stükk ov wat sünd in mien Besinnen hangen blääven. Mach nu de een ov anner denken, dat meest is loagen – dorup kann ikk blods antern: Oostfreesen brengen nix in d‘ Welt wat nich woahr is – ov so äänlich. So as Hein Köäkenfrünnd – hüm hett moal een Virus – een heel gefaarlichen – in d‘ Füüsten kräägen. Hein Köäkenfrünnd stunn – so as de Noam all sächt – Dach för Dach an d‘ Füür to koaken. Wiel dat bi Köäkschken joa man bannich figelinsch mit de Ünnersökeree is, büst du – wenn sowat dien Boantji is – eelich de gesunnste Minsch van d‘ Welt. Geit di dat ok foaken stuur ov, aal halwich Joahr een häntigen Teeläpel vull van dien Stoolgang in so een lütten Tittbuddel to schuven – oaber wat wääsen moot, dat moot wääsen. Kiek – un so harn an een heeten Sömmerdach de Süüken-schkandarms in Hein sien Stoolproof Sardellen – ov wo de lüütji Deerten heeten – funnen. Sien Köäkenboas wee futerich, dat Hein veer Wäken nich in d‘ Köäken drüff, un wull hüm een rein schlecht Geweeten anschüünen. Dor leech he bi Hein oaber an d‘ verkeert Kant – denn wat kreech Jan Boas to hörn: Mien leeve Jan – woarüm schall ikk vergrellt wääsen? Wor kricht man denn anners för so een Teeläpel vull Schiet mit Sardellen – ov wo de Deerten heeten – veer Wäken Urlaub boaden? Dor kunnen de Mannslüü an d‘ Kroochdisch blods nikkoppen – un Thedi Spekkfatt hoal as näächste ut, wat to vertellen. Wat Thedi in d‘ Kopp seet, dat leech noch’n bietji langer retuur – seet oaber ümso faster, wiel dat in sien eegen Famili ovgoahn wee. Dat dreit sükk üm de To – un Ümstännen bi de Iiserboahn. Net vöör de Kroochdör kliester an een grooten Toafel een Plakoat. Twee Bookstoavens bölken di reinwäch an, wenn dor an vöörbi leepst. DB stunn dor up – richtich veerkantich un hoast annerdhalf Meter hoch – dat lüütji Schrieven dor ünner verkloar denn in gleunich Hönnichwöär, wo goaelk dat doch is mit ’n Zuch to foahren. Joa – un jedermoal wenn Thedi dat seech, keem hüm kladderich gröön de Gaal noa boaben.

Wenn he an denk – sien jüngst Deern, ov wee dat de tweedjüngste? Liekers – up jederfall wull een van de Deerns de Verwandschkupp visiten. De Iisenboahn-züüch in de Tied ween jümmers so vull – dor har’n de Kieler Sprotten in hör hollten Kisten dübbelt sovöäl Bott – un de kunnen ok noch lirgen.

Stünn’nslang muß dat Maidji in een Drufel Minschen stoahn. Ümfallen gung nich, wiel de Zuch joa so vull wee. Oaber dat leechste dorbi wee – see is as Jungfroo instägen, un bi d‘ Utstiegen wee see all hoch in Hoapnung. Sovöäl to de Pünktlichkeit van d‘ Boahn. As Theo dat to weeten krägen hett, is he bold stuuv an d‘ Böän suust. Na joa – de Broa seet joa nu moal in d‘ Bakkschapp. Kunns nix mehr an röören. Noa good veertein Doach knuseree har Theo dat fräten. Bi Lisoa – wat sien Olsch wee – düür dat nich half so laang, dormit kloar tokoamen – wiel see meen: dissen lütten Büksenschieter säkert doch ok us Renten. Oaber Omoa dat bipuulen – dat muß de Deern sülvst moaken – dorför har Theo för sien Moder jümmers noch tovöäl Manschetten.

Sönndachsnoamiddachs – Teetied stunn in d‘ Stuuv – Omoa kricht dat denn joa to weeten – un wat sächt see to hör Enkeldochter? Dat maak di mien Deern -un dorbi kikkt see Theo so figelinsch as een Ülk an – schüür di nie wedder an een Äsel, een poar Hoar bliewen jümmers hangen.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Kauelee …

Wi sünd so een lüütji Kring, för de schnakken un tohören een heel wichtigen Soak is. För mi ok – hör ikk Hinnerk Olldachsmaal nu all luut bölken. Joa man – dat glööv ikk geern! Schnakken un tohörn, wenner dat an d’ Stammdisch in d’ Krooch üm Schwienägelee geit, dat is nu wiers nix besünners. Dat meen ikk oaber jüüst nich. De Goav liekut-toschnakken – mit wenich Wöär Biller to moalen, de een anfoaten kann. Schnakken, dat de Tohörers sükk nich vöörkoamt as een Oap in d’ Klauterboom – dat is de Künst. Nu hukelden wi moal wäär vöör d’ Roadio – een Mannsbild dor in d’ Studio vertell wat van dit un dat. Noa fief Minüten ween wi aal an joahnen, as wenn wi veer Wääken keen Schloap kräägen harn. Harm sien Footen ween ok all indusselt. Oaber tomoal wuur dat anners – een Froominsch keem in d’ Spill – wee an de Riech, wat to vertellen. Us Oorn kreegen Rüggelswind – de Schloapichkeit wee wäch – sogoar Harm sien Footen kunns wäär rüüken. Kiek – sächt us Frünndin Christoa dor – dat is doch wat anners!!! Dor höört man doch glieks mit heel anner Oogen hen.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Kauelmorsen . . .

Ov un to wor ik joa woll moal nööcht, irgndwons hentokoamen. Dat sächt jo wiers nix – ikk meen, dat ikk inloaden wee, irgendwons irgendwat ut mien Belääven vöörtolääsen. De heele Soal wee besett – keen Stool wee mehr to sehn – up de nich een Mors seet. An de Vöörsitterdisch de ooldbekennt Koppen. Jedeneen schull joa nu wat vertelln – jeden een noa sien Möäch un sien Verstand. Natürlich up Platt – wiel dat joa us Modersproak is. De wull man in disse Rundum plägen. Mien Frünndin Christoa – wat een utwussen un utschloapen Frominsch is – dat dröff ikk so särgen – hett een Bemööten sükk to eegen moakt – dor kann ikk blossich de Hoot vöör ovsetten – see röänt bi Wind un Wäär dör us Plattdüütschland – froacht de Minschen, ov see för us Modersproak sünd un ov noa Meenen van de Minschen dat Wäkenblatt dor genooch för deit. Hör Handteeken setten de Lüü up de List, de nich tofrää sünd mit de twee Wöär plattdüütsch in d’ Wääk – de man so in de Zeitung to läsen kricht. In disse Kring, in de wi nööcht ween wat to vertellen, gung dat joa nu üm us Modersproak. Christoa hööch sükk all up een büld Ünnerschriften – oaber nä – wat sächt de Boas an d’ Vöörsitterdisch to hör: „Diesen Kreis möchte er nicht mißbrauchen lassen zur Stimmungsmache gegen die Heimatzeitung!“ Und dat sää he ok noch in spitzdreit Hochdüütsch. Mien Frünndin Christoa wee mehr as een bäten füünsch – besünners, as dissen Vöörsitter denn ok noch in hochdüütsch anfung to röädeln – Geschichten vorlesen – as he dat nööm. Un dat in een plattdüütschen Kring. Wat dor anners noch keem, kunns hoast bi inschloapen – kiek – un dat meen ikk mit Kauelmorsen.©ee

Keerlke – wat doot see di . . .

De Keerlke-Pries word wäär utdoahn – so stunn dat in de Breef schreeven.

De Keerlke-Pries is een Utteeknung för Minschen ov „Institutionen“ – kreech ikk to weeten – de wat sünner Goods för us Modersproak doahn hevvt.

Mien binnerwendich Hannen hevvt Bifall klatscht. Recht so – wee mien Denken.

Ikk hevv mi up de Padd in de Krummhörn moakt. Dor schull dat geböören – in de lütji School in d’ Gulfhuus. Alleen disse School – hevv ikk so dorcht – is all de Reis weert.

Dat dit Denken nu mien Weeten is, dat givt mi denn doch wäär up een annern Oart to denken!

Noa dree Stünn’ns sitten un tolustern kunn ikk up Cornelia Nahts Froach wo mi dat gefallen har, blods antern: Good – man verstoahn hevv ik nix!

So as de leeve Cornelia mi ankeek, so keeken us Kalwers, wenner see dat eerste Moal noa buten keemen.

Över de Worden, de dor dör de Soal flutterden, mach ikk nich vöäl särgen, denn – wat ikk verstoahn kunn – dat leet mi as een Szopp oahn Soalt – un dat anner – na joa – dat de mi in d’ Kopp blods säär.

Eenzich de Musik de van d’ Siedelskant keem – de hett mi hööcht. Wee dat villicht dat frömmd-lännische, wat dor mitschweef ?

Noa Huus mitnoamen hevv ikk een Bild, up dat Mesters in een Kring tohoop sitten – sükk mit hör Rechter up d’ linker Schuller kloppen – un heel tofrää särgen: Dat häst du good moakt. Mi wüür dat bäter goahn, wenn ikk dat van eenfach Minschen hört har.

Wat ikk noch särgen much – de fliedich Hannen dor ümto un dor mirdenmanken een haartlich bedankt an disse Stää – an jo Teetoafel much ikk woll foaker sitten.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Kinner . . .

Wenn een utwussen Minsch mit een Drufel Kinner ut de Noaberschupp nich good steiht, mutt he uppas-sen dat he mit d’ Kopp över d’ Woater blivt.

Dat is sied aal Tieden so wääsen, un dat schall ok woll jümmer so blieven.

Dorüm woahr di – du groote Minsch – dat du to de rechte Tied ok dat richtige deist.

Wi hevvt dat as Kinner foaken genooch dörtrekken mußt.

De Siedlung, wor wi us Kinnertied läävt hevvt, leech glieks achter d’ Diek. Up Teekenbrett fief Sträken langs de Woaterkant – fief Sträken hochkant dordör – dat ween de Huusriegen. In dat Karree ween up disse Oart good twintich Hüüsen de stuv an d’ Diek stunnen.

Dor woahnden ok meist Lüü de keen Kinner harn.

Wat een Mallör.

Tüschen Siedlung un Binnendiekskant leech een breeden Schloot – de wee boaben woll an de veer Meter breet.

Wat ut de achthunnerd Jauchbakken överlopen de muß joa irgendwons henn. An dree Stäen gung een kennteekend Padd över de Schloot.

Dat wee föör us Kinner – de wi joa de heele Tied achter d’ Diek to rieten ween – meist üm meist een grooten Ümwäch.

Blossich de twee Hannen vull Minschen de an d’ Diek hör Grund harn, de bruksen dat nich. De harn sükk aal so’n Luukbrett – een Klamp mit’n Band dor an – boot.

Bevöör wi nu de laang Stroat noa d’ Diek henschuf-felten, susen wi joa leever bi de Begünstichten över de Klamp.

Dat ween vöör us füfftein Minüten de wi spoart harn – hen un her dartich Minüten. Wat kunnen wi in dartich Minüten aal beschikken.

Bi us in d’ Stroat harn wi ok so’n Huus mit Dieks-anschluß. Dat Poar wat dor woan, har een Toafel upsett – rot un witt un schwaart – Durchgang verboten!

Well van us Kinner kunn den sowat läsen. Wenn dor upstoahn har: Nu koamt man aal her – hier drövt ji dör! – joa man, dat har de dösichste van us bookstabeern kunnt.

Tant’ Elli leech stiäl up Luur, dat se us woll kriegen kunn.

Man – so flink as wi ween – hör Hannen greepen jümmers in d’ Lücht. Liekers – kunn e us up disse Oart nich kriegen, kreech see us up een annern Oart.

Us Öllern kreegen denn aal poar Doach van hör Visit.

Wiel Tant’ Elli bi nümms good lääden wee, gung dat vöör us meist figelinsch ov. Dat geev in Huus een lütten Standpauke mit Musik – un dorbi bleev dat.

För us Kinnervolk ween Tant’ Elli un hör Keerl dat feindliche Heer. Nu wullen wi in de groote Schlacht.

Oabends in schummerdüster wur de Klamp bi Tant Elli un Unkel Arnold van ünnern ansoacht.

Annern Dach hett de Mester us wägen de Waarmte all üm elben van d’ School noa Huus henstüürt.

Wat harn wi een Glück.

Bi Tant’ Elli achter d’ Huus hullen wi boaben up d’ Diek groot Palaver. Hör Kopp gung van een Fenster noa d’ anner. See spöör säker, dat irgendwat in d’ Lücht leech – een Riemsel kunn see sükk dor oaber nich up moaken.

Tomoal suus een van lütten Schmidt sien Kinner bi hör an de Nöäs vörbi un över de Klamp.

Een Giel un Tant’ Elli wee achter hüm to.

De säßtich Pund van Cloas hett de Klamp noch uthollen – de hunnerdsäßtichs Pund Dampmaschin de dor achter ankeem – dat wee toveel.

Net as in Nis Randers sien Vertell – splittern un krachen mit berstender Macht – un Tant’ Elli wee in de Gubel kracht.

Dor stunn see nu bit an d’ Bösten in de moie gröne stinkende Jauche – un boben up d’ Diek seeten woll twintich Indioaners as in Steen haun. Över anner Minschen hör Unglück kann man sükk nich höögen – un us Franzos har joa nu de Kriech verloren.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Kinnersärgen . . .

Riekje un Ommo ween sied füfftein Joahr een Poar. Dat de oal Minschen ok in füfftich Joahr noch Renten kreegen – dor harn see genooch för doan. Söäben Kinner hevvt de beiden in disse Tied torechttimmert. As Örgelpiepen, de dör de Stroaten leepen, leet dat, wenn see Sönndachs mit aal Mann noa d‘ Kaark trukken. Riekje un Ommo keeken dat so’n bietji as genooch an. Nu wullen see ok moal Spoaß hemmen, oahn dat dor noa nägen Moant wat Lütts bi rutkeem. Ommo har sükk all vöör een Joahr ov wat van sien Früchtboarkeit ovhelpen loaten – wiel – Riekje kunn de Täägenpillkers nich verknuu-sen. See har dat wiers versöcht, doch noa een good half Joahr bruks see mehr Raseerseep as hör Keerl. Een Boart wull bi hör wassen. Dat wee denn doch toveel. Na joa – dat Problem wee ut de Welt. Ommo har sükk sien Leitungs dörkniepen loaten – un nu kunnen de e jüdeln wat dat Tüüchs hull. Blossich dat Meubelmang in de Schloapstuuw wull so mennich Rönnen nich mehr mitmoaken, un giel bi jeder Drei, dat dat heele Huus hochkant in de Küssens seet. De Noaber har allmoal so achternrüm froacht, ov Hinnerk elker Nacht schwaartschlachten dee. Dat Lääven – ov bäter de Dod keem hör to Hülp – as dat nu moal so is. Oma wee ovlävt, un har een spierke wat achterloaten. Weets wat – sää Riejke noa een poar Wääk to Ommo – Oma har dor säker nix tägen, wenner wi us van hör Geld een neä Schloopkoamer kopen. Dat glöv ikk wiers ok nich, sää Ommo – wiel – sien Moder Tallje har bit in hör hoch Öller ok noch geern een bietje Leevde hat. Dree Wääk gung dat noch wat hen un her – wiel – sowat moot joa good överlächt worden. Oaber as lüütji Hinnerk – wat de jüngst van dat Drufel wee – schnaas mirden in dat Spill trillernd ankeem, wiel he wat van d‘ Kattenjaueln dröömt har – dor stunn dat fast. Annerndachs los noa Dischler Holtenspieker. De kennden de beiden good – dor wee Omas Sarch ok her. Sowat schafft joa Vertroon. Lütt Hinnerk muß mit. De Verkööper, de blods noch een spierke Hoar up d‘ Kopp har, trukk all een half Stünnen mit de dree an een büld Schloapstäen vöörbi. Kiek sächt de Bödel tomoal, dor steit Grodmoders Beäd. Bi dat Denken an sien Oma is denn lütten Köäsel denn ok noch wat anners infallen. He krei tomoal: Papa, Papa – wi harn man Höönerschiet mitbrengen schullt för de Unkel sien Hoar. Omoa Tallje har näämich – wenn een wenich Hoar har – jümmers sächt, dor moots di Höönerschiet updoon – denn wasst dat wäär.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Klören . . .

Wat wee de Welt oan Klören – wo seech d‘ woll ut, wenn dat keen Himmelsboach geev? Man kann sükk dat nich utmoalen – denn oahn Faarf givt dat keen Bild. Wo kunn man sükk gröön argern – ov vöör Wüterichkeit rod anlopen – ha, mit dat rode – dat is sowieso wat besünners. Hevv ikk moal in een hochdüütschen Romoanvertelleree een Riech lääst : „Die Genierlichkeit trieb ihr das Schamrot ins Gesicht“ – stell di dat moal oahn Faarf vöör. Un wu schull man de Anner nich dat Schwaarte ünner d‘ Noagels günnen? Nümms kunn mehr blitzblau elektrisch worden – ov geel vöör Ovgünstichkeit. Dat Lääven wee een heel büld armer – nich moal mit schwaart un witt kunns dat glieksetten – dat sünd joa ok Klören. Aal de Footballverrükkten – wat ween de in Nod. Sönndach för Sönndach flücht dat dör de Lücht: die Königsblauen – die Weißblauen – die roten Teufel – die grünen Reiter – die weißen Böcke – wat schullen de Käklers denn bölken oahn Klören – un överhaupts – oahn Klören – de Singeree van dat blaue Meer – van de grööne Mai – van de rode Leevde. Un wo schull man de Klör van Chinesen, Indioaners un Negers benöömen? Ikk glööv, dat Themoa kunn man studeern – dor wüürn de Hoar up de Koppen anfangen to schmullern – liekers ov see schwaart, bruun, rod ov witt utseegen. Wat harn wi een aarmen Deertenwelt – bi de Peer geev dat keen Schimmels, keen Rappen un keen Vossen – bi de Keuen keen schwaart ov rodbunten – keen griesen Wulf un keen witten Boar. Bi d‘ drinken mussen wi us düchdich inschränken, denn bläkk end weit geev dat nich mehr – so mennich gülden Droapen leep nich ut d‘ Fatt – kunns keen schwatten Kruusen mehr schmöken un keen goolden Virjinia. Eenzich Ossfreesen – de de harn dat good – blanken Schlukk brukt keen Klör – un de Deerns harn noch netso blanke Oogen as tovöör. Eers wat de politisch Partein angeit – woneem schull keen denn noch weeten, wor he hengehör. Vandoach – in de Klörentied – is dat joa heel eenfach. Kikkst an de Riegen vöörbi – denn süchst du: dat is een Gröönen – dat is een Roden – dat is een Schwaarten – dat is een blaugäälen – dat is een bruunen. Worbi – mit dat, dat is een bruunen mutts versichtich wääsen – bruun, dat hett licht so’n origen Röäk. Fiene Ünnerscheede in de Klören – dor mutt man denn in öven üm de kennen to köänen. Dat geit van lichtfarbich över üni bit noa „in d‘ Wull faarft.“ Een Frünndin van us Frünndin Christoa de hett körtens de Voagel ovschoaten in dat Bewerten van de Echt-heitsgroaden. Dor har een Parteiminsch sien Steetment hollen – ji köänt dat woll bäter verstoahn, wenn ikk säch: he har een Stünn’n kauelt – dor sää de Frünndin van us Frünndin: man is de schwaart – de schmitt joa woll sülvst in d‘ Köälenkeller noch een düstern Schkaa.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Klöätern in d‘ Puul . . .

Dat wee Fischkerssönndach – ji weeten nich wat Fischkerssönndach is? Dat is, wenn de Fischkers up d‘ Drööchte blieven mooten – wiel hör Fangquote hoast vull is. Dat is een Tall, de irgendso verknüüs-terte Bürokroaten in Brüssel ansächt hevvt. De hollandsch Fischkerslüü keert sükk dor meist üm meist een Schäät an – oaber hier bi us an d‘ Küst läävt man dormit – wiel man joa Gesetzeströö is. (Hett allmoal een sächt, de Düütschen sünd to döäsich, üm to marken wenn hör Regeern hör beschitt) Harm un Hinnerk ween denn vöörmiddachs in d‘ Kaark west – nä, nä – nich in de, wor dat Krüüz boaben de Döör haangt – nä, nä – in de Kaark, wor de Gesangbööker Henkels hevvt. In Emil Egts sien Krooch harn de beiden sükk dree Stünns de Mors breet sääten. Veel Duunichkeit is dor nich bi rutkoamen – dat kunn hör Knipke nich lieden – oaber so een bäten antüütert weens denn doch – de beid Mannslüü, as see ähm vöör Middach noch ’n Settji in d‘ Woater keeken. Mit schnakken wee dat nor-moalerwies joa so een Soak – tweeunhalf Wöär tüschen jeder Gloasen – dat reich. Un över annern hertrekken – as mennich Froonslüü dat bestich kunnen wee so keen Mannslüüsoak. Vermiddach har de Sprit dat Bekk woll so een bietji schmeert – denn de Fingers van beid ereichen nich, üm de Wöär to tellen. Dat wee oaber joa ok to verdreedelk – Diederk – wat moal Harm sien Pattsmann wääsen is – wee wäär in d‘ Dörp trukken. Dat har hüm in de Bargen nich hollen. Een Olsch har he mitbrocht – van dor, wor de Minschen so geern Voagels äten – Spätzle ween dat woll – ut Schwoaben. Wuur joa een büld vertellt över disse Minschenschlach – ok dat see grannich weesen. Harm un Hinnerk wussen dat nich so nipp un nau – sowiet noa d‘ Equator rünner ween see noch nich koamen in hör Lääven. Dat wietste wee up een Utfluch mit de Füürweer moal noa Rechtsupwäch – dor is Hinnerk denn links in d‘ Schloot koamen – wiel de dor so een gräsigen Schlukk harn. Oaber dat blods so mit an d‘ Kant – Hinnerk wull dor gannich geern wat van hörn. Dat mit de Grannichkeit van de Süüdlänners – dor muß wat mit an wääsen. Diederk wee as een Gewalts-bräker ut hör Dörp wächgoahn – een Krüüz as een Kleeärschkapp har he hatt – un nu – noa nich moal fief Joahr wee he man jüüst noch Huut un Bunk. He klöäter man so in d‘ Puul. Tein Minüten bevöör man hüm to sehn kreech kunns hüm all ankoamen hörn.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Kloogheit …

Ikk weet nich so genau wo dat vandoach aal nöömt word – de Beteekningen ännern sükk joa aal poar Doach. See dreien sük jüüst so, as de överkan-didelten Medienminschen dat in de Welt setten doot. Bi d‘ läsen, hörn un sehn dreit sükk mien Begriepen – dor kanns rein brägenklöterich van worden. Solaang as wie in de School gungen ween wi Deerns un Jungs – bit noa good twintich hen heet dat domoals Wichters un Lüttmanntje, un denn ween wi endlich Froolüü un Kerls. Bit dorhen mussen wi överall pareern – moal mehr moal minner. Wi hevvt us stilkens dornoa gääven. Nu glöv oaber nümms, dat wi reine Engel west sünd. Wi kunnen ok anners – oaber foaker hevvt wi dat glieks wäär torüch krägen. Ikk moot ähm een Stükkji ut miene Jungmannstied vertellen. Ikk wee in d‘ Läär – ut mi schull een Müürmann wurden. Hett de Boas up Ennen denn ok woll henkrägen. Meesttied stunn wi mit in de laang Riech, un mussen müüren – mit de Gesellen mitholln. Dat wee ok good – man schull us joa wat bibrengen. Geev oaber ok Doagen, an de wi wat doon mussen, wat us nich so hööch. „Lehrjahre sind keine Herrenjahre“ – dat sää mien Opa all. Wi hevvt dat woll höört – oaber ingoahn is us dat domoals nich so rech. Wi ween mit dree Lehrjungs up d‘ Boostää. Dat Huus wee all veer Trappen hoch – bruks blossich noch de Spitz upmüürt wurden. Un de dree Schösteens de letzt poar Meters. Boaben wee för us Lütten keen Bott mehr – dat kunnen de Gesellen dääch alleen rieten. Wi Jungs mussen de Kellers upkloaren. Dat wi för Freud in d‘ Lücht sprungen sünd, kann ikk jüüst nich särgen – oaber wat nütz dat? Ünnern in de düster Keller – bi us Stroafaarbeit – so hevvt wi dat een bäten ankääken – wat joa Tüünkroam wee – oaber so hevvt wi dat sehn – kunnen wi dör de Schösteens de Groten boaben jakkern hörn. Een van us har een grandiosen Idee – wi wullen de dor boaben ähm een bietji inbööten. Zementtuten harn wi joa genooch. Rin dormit in de Schösteens – un anstoaken. Hei – wat wee dat een Vergnöögen. De stunnen dor boaben an de Schösteenkoppen an müüren – un tomoal keem dor so een schwaarten Wulk van ünnern. De Biller in us Kopp wullen wi joa ok so een bäten fastmoaken – un wat dör de Schösteentüüch futern hörn. Jeden furs mit sien Kopp för een Lokk – dat harn wi bäter nich doan – wi hukeln man net dorför to lustern, har us ok all de Vergeltung droapen. Boaben harn see in elker Zuch een Schüpp vull Kallik rinschmäten. Man hett us denn an d‘ Beenen ut dat Woaterbakk rutloaken – wor wi aal dree Koppöver rinstoaben ween.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Knüppelschmieters un Teppichwächluukers

Vöör een langen Riech van Joahren – ikk weet heel nich mehr, wulaang dat all her is – leep tomoal een neeäd Word dör dat Land: MOBBING ! Well kunn dor van Klara un Otto Normoal wat mit anfangen? Bi mi wee de eerste Reakschoon: Wat een grääsich Word. Dat Gefööl is in mien Kopp ok blääven – ovwoll ikk eelich fiks hen un herdenken kann. Een grääsich Word is dat för mi vandoach ok noch – blods dat, wat dormit beteekend word – dat is noch een heel Ennen grääsiger. Ikk hevv dat denn so mien Lävenspadd lang in d‘ Ooch hollen – bin wiet dör de Welt lopen – hevv foaken Hollstopp moakt un Biller van de Leidensgeschichten – de disse Düwel, de mit Dööpnoamen Ovgünstich heet – so anröört hett. Stünnenslang hevv ik Minschen tohört, de mirden in dat Füür stunnen – utbraant an Liev un Seel. De Troanen, de mi mennichmoal in d‘ Oogen stunnen kunnen de Brannichkeit ok nich utlöschen. Villicht – ov wat säch ikk – säker käent de een ov anner van jo dat Gefööl, he will barchup – un sien Beenen trääden de Grund unner sien Footen jümmers wäär wäch. Wenner di dat moal so geit – kiek di moal üm – dat is nich de Grund – de is meest fast un stäbich. Achter di steit een, de lukkt an de Teppich – up de du steist – un hööcht sükk, dat du an fluttern büst. Ikk mach di blods toroaden – faang nich an to balangseeren – dat moakt di krank – bliev stoan – un wenn disse lüütji Düwel di an sükk ranloaken hett – denn galler hüm in sien jachternd Muul ’n dikken Körken. Tomoal hest du Ruh! Ov noch een anner Bild – van dat ikk överall wor ikk henkoamen bün een hangen sehn hevv – een Minsch hett een langen Padd vöör sükk – an d‘ Ennen steit een un wenkt un röpt stilkens: Hier mutts du her. So een lütten Armin Harry word in di woak – un du bösselst los as een Mallen. Nägen komma nägen hest du in dien Kopp – wiel – du wullt joa noch ’n bäten flinker wääsen as disset Loopwunner. Hest de eersten Trää good achter di brocht – fleegen di tomoal Knüppels in d‘ Wäch – de lütji Düwel mit Dööpnoam Ovgünstich hett näämich duusend Süsters un Broers – as so een Springbukk mutts du dor över wäch. Wiel du oaber joa bi di in ’n Kopp keen Martin Lauer sondern Armin Harry büst – geit dien Loperee heel un dall in d‘ Büks. Wenner du denn nich över di brengst een van de Knüppels to griepen un trüchtohaun – wiel moal een wat van de rechter un de linker Waang schrääven hett – goa eenfach bi d‘ Sied un nääm een anner Padd – denn ankoamen deist up disser Wäch nii nich – un Minschen de ut Buulen un kört Stäen bestoan – de will so nümms sehn.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Krischoan

Krischoan is van Natur ut een Koater. Sien Pelz-mannel de he anhett, kunn he sükk woll van Mullen leent hemmen – so glatt un dikk un warm is de. Blods dat witte ünner d‘ Buuk sächt, dat dat nich so is. Denn well hett allmoal een schwaart-witten Mull sehn.

He is eelich mit sük un de Welt heel tofrää – eenzich Rötten – dor is he nich good up to schnakken. Wenn hüm een Rött över d‘ Padd löpt – de kricht he bi d‘ Schlafittchen, un lächt de in d‘ Achterköäken vöör de Deelendör.

De Achterköäken – dat is sien Kuntrei. Dor steit een grooten iisern Kassen – un boaben up is Krischoan sien Beäd. De Kassen grummelt woll jümmers so sinnich vöör sükk hen, oaber dor hett he sükk an wäänt. Wichtich is de Waarmte de dor stoadich van binnen kummt. Disse Stäe moakt hüm ok nümms striedich. Wenn he denn van sien Butentuuren kummt, un düchdich rinhaun hett, kann he sükk moi in sien Körf tosoamen rulln un schloapen.

Man kunn denn meenen, dor licht een Stiekelschwien – as ikk all sächt hevv – wenner dat denn schwaart-witt Stiekelschwienen givt. Sieddem hüm moal in so ’n gräsigen natten Haarst dat Wäär up d‘ Pans schloahn is, hett he dat up d‘ Stiäm. Mannoman – dat wee een stuuren Tied. Wenn sien Huushöllersch hüm nich up d‘ Süükenstatschon noahmen har – hüm jümmers reschkoapen de Nöäs un de Oogen reinmoakt har – he har dat woll nich överstoahn. Waarm Botter un Melk hett see hüm mit een Läpel intüütert – bit he wäär richtich up Stikken wee. Good, dat dat sükkse Hannen givt.

Dat is woll Föögung – hett he dornoa moal to mi sächt. Bi jo Minschen givt dat joa ok wekker mit een schwaart Kostüm un vöörn een bäten witt – de van hör Huushollerschen ümsörcht worden. Joa, joa – ji hevvt dat good verstoahn – ov un to lett he sükk andoal – un schnakkt to mi.

Richtich Schandoal moaken kann he nich mehr – dat kliiängt mehr so noa rüsterk Iisen – oaber för een Schnakkeree in d‘ Tuun reicht dat dääch. Besünners in disse Tied, in de dat buten aal haart as Steen froren is. Dor moakt dat rüscheln dör de Natur joa keen Spoaß. So sitt he denn middachs – wenn de Süän so een bietji de Schloapichkeit ut de Oogen krägen hett – achterd Huus up d‘ Hoff, un schnakkt mit Kreien, Fasoanen un Häksters. Ov un to kann man ok moal een frünnelk Moin hörn – wenn de Hoas mit sien Famili tokikkt, ov noch wat to fräten dor is. Mit Spreen, Meiskes un Amseln schnakkt he nich – de verkeern woll in anner Gesellschkupp. Eenzich wenn de Wacholderdrosseln infaalt – dor wesselt he woll moal een poar Wöär mit. De koamt joa ok van wiet her – ut Sibirien – un köänt wat vertellen. Un överhaupts – Wacholder is doch wat för haarte Kerls.

Solaang as dat so striepelich kollt is, givt dat up d‘ Hoff keen taagen un achternanner ansitten. Dat geit eers wäär los, wenn de Süän hooger steit, un dat Land un de Strüüker gröön worden. Krischoan hett mi moal in een besinnelken Minüt sächt: In Nodtieden mooten de Deerten tosoamenholln – dor givt dat keen Hauen un Stääken. Wenn ji Minschen jo dor ok man an hollen kunnen. Oaber töövt man – dat geit jo in een anner Lääven up – wenn ji as Hund ov Katt ov Uul wäär up de Welt koamt.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Krööger Willem . . .

Krööger Willem un sien plietsche Oart – ov wenn een över sien eegen Beenen strumpelt

Willem wee Krööger – lang as een Tollstokk un stäbich as een Eekenboom. Wenn he achter d’ Tresen stunn, wee sülvst de duunste Kopp noch nöächtern genooch, keen Spiegökenkroam to moaken. De Schkandarms kennden Willem sien Krooch blods van binnen, wenn see Sönndachs noa de Kaark de Paster sien drööch Schnakkeree fuch-tich mooken.

Willem har nich blossich de Krooch mit Soal un Kägelboan – nä, he har in d Rüech noch een groden Bakkeree – he har een Hannel mit Schlipsen un Schluur’n – he har een duusendböömigen Appelhoff mit Mosteree – oaber to vöörderst har he een katoolsch Gesangbook. Wiel sowat bi de Geschäften förderlich is. An d’ günndsied van d’ Stroat stunn de Kaark. Dat wee fröer een Mönchskloster wääsen. De Mannslüü dor binnen – de joa nix mit Froolüü hemmen drüffen – ween mit de Tied utstürben. Wat Wunner oaber ok – denn een Oss alleen kann joa ok keen Kalwer moaken. Willem wee van Natur ut Mitmoaker in d’ Kaarkengesangsvereen – säker nich wiel he so good singen kunn – nä – de Honoren in de Gemeente, de elker Dönnerdachoabend dat Halleluja övten, mussen joa noa de schweetdrievend Quäleree hör Stimmbannen öölen un de Fuchtichkeitsspeegel utglieken. Dat wee doch goaelk – fief Trää ut de Kaark, un man seet all in d’ Krooch. Us Minschen-frünnd Willem kunn so een Drufel Koiin doch nich an sükk vöörbi trekken loaten oan hör to melken. Een heel groodet Schlitzoohr wee Willem nävenbi ok noch. Dat Schappwark achter d’ Tresen stunn bit an d’ Kant vull mit Sprit ut alle Winden – de moal mehr, moal minner gau leddich wurden. Well denn meen, de Buddels gungen up de lange Padd noa d’ Spritbranneree – nää, sükkse Strapoazen kunn Willem hör gannich tomooden. Een leegen Buddel bruks blossich mit Willem in d’ Keller goahn – denn düür dat schmoals ‘eepoar Minüten un see wee wäär vull. In d’ Keller stunnen van jeder Szort häntige fiefuntwintich Liters Demions.

Dor geev dat Buddels in d’ Büffee, de harn all de golden Hochtied achter sükk – wenn d’ denn för Schlukkbuddels sowat geev.

In een schuligen Märtmoant keem denn de denk-würdige Dönnerdachoabend. Dat hüm sowat tofallen wüür, dat wuß disse Dönnerdach Middewääks ok noch nich. As dat so is in d’ Läven – nich mit räkend kummt foaken.

Noa de Singeree in d’ Kaark seeten so Stükk ov wat döstich Halsgatten an d’ Stammdisch. Nägen Beer stunnen all up de Toafel. „Willem – do us man även aacht Kunnjakk un een Appelmost dorbi“ krei de Wordholler. So, denn man Prost – un denn wee een tiedlang bit up heel saacht Gekauel ut de Ekk nix to hörn. De tweede Runnen steegens aal up Appelmost üm. Willem keek rein ‘n bäten gnierich – wiel – een Krooch Appelmost köss aacht Gröschkes, un een Dübbelmoat Kunjakk een Doaler – wullen de hüm pleite moaken?

Bi de näächste Foor Appelmost har Willem all spitzkrägen wo de Hoas leep. He har sükk in de düster Keller in de Körfbuddels verdoan, un de groode Appelmostkrooch mit Kunjakk upfüllt. He wee oaber joa nich döäsich, un so döäsich, sükk wat marken to loaten all gannich. Tweemoal muß he noch in d’ Keller klautern un de Appelmostkrooch mit Kunjakk vullmoaken. De honorich Keerls leegen noa Middennacht woll aal ünner d’ Disch – oaber see harn jedermoal för aacht Gröschkes fief Doalers kräägen. So een Dübbelmoat Kunjakk paßt joa fiefmoal in so ‘n Appelmostkrooch. De Gesangslüü harn annern mörgen aal een veerkantigen Brägen – un bi Willem in d’ Keller wee üm söäben all de Elektriker togaang – een dusendkersich Lucht to moaken.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Laang Nachten . . .

He pliest noa d’ Klokk – glieks half twee. Wo foaken hett he in disse Nacht all de Klokk ankäken.

Nich blods in disse Nacht – nä, in een büld Nachten, de he up d’ Welt is. De Nachten drüppeln meist as soalten Droapens van vöörbilopen Tied.

De Doagen sünd dor anners – Doagen sünd as bunte Döker, de sükk över de Tied lärgen – moal schwoar as Filz, moal licht as Sieden – moal glatt, moal kruus.

Doagen sünd luut un blau, sünd besinnelk un gülden – Doagen sünd heesterk un schwaart – so as dat net kummt.

Doagen verfleegen – Nachten sünd een annern Welt.

In de Doagen word man ringeborn – dat Lucht van disse Doagen lächt fast, wäkke Oart van Nachten us up de Padd dör de Tieden achteran lopen. De Dach, de hüm Moin sächt hett up disse Welt, de wee heesterk un schwaart. Heel schlecht Lucht för goode Nachten. Wenn he so noa achtern föölt, kann he blods wenich Nachten griepen, de hellerder un waarm sünd.

Bit ganz an de Anfang kann he nich kieken – oaber dor, wor sien Besinnen een Gesicht kricht, sücht he all de drüppelnden Nachten. In een Ekk van sien Haart föölt he sükk schüllich. Schüllich vöör sien Geburt. He weet, dat dat drüselich is – oaber inbraant is inbraant. Süsters, Broers un Voader hevvt hüm dat Brandteeken sett. Wenn Moder nich dor wee, foarn see van aal Kanten tägen hüm an – he wee de Prallbukk. De Stoa in d‘ Wäch, van de nümms wat har as blods Verdrüüs. Dat kunn man so een lütji Minsch doch woll bibrengen. Sien Asthmoa keem hör dorbi tomööt. Wenner sien Gesicht blau wuur, kunn man dat sehn. De Angst schnöör hüm dat Halsgatt to – nääm hüm de Lücht to oamen. De blau anlopen Seel – de kunn nümms sehn. Spoaß hett hör dat moakt – tofrää ween see, wenn he sükk in d’ Ekk verkroapen har.

As Stiekelwier dücht hüm dat Band, wat sien Voader üm Moder dreit har. Joahren loater hett he Moder moal froacht, wo hör tomood wee, in so een düstern Tied noch een Kind to kriegen. So een langen Sett noa dat letzde – un denn ok noch van een Mannsbild, dat hör stiäl säär de – dat hör mit jeder Wiewermors, de he in d‘ Fingers kriegen kunn, bedrooch. Un hör ok noch weeten leet, dat anner Froolüü bäter in d‘ Bäed ween.

Hör antern hett hüm Welten wiest. In de Hoapnungstied wee see vertwiefelt – de hett hör in disse letzte, gräsige Kriechswinter hoast dat Lääven köäst. Oaber noa de Entbinnung – een Oogenschlach vöör d‘ letzt Kriechswinacht – is hör dat as een Herrgottsteeken ankoamen.

See har nu wat för sükk – för sükk heel alleen.

Dormit hett see villicht dat Fundament för sien Angsten lächt – woneem schull see dat in hör Vertwieflung oaber woll weeten.

See har een Minsch, de see d’ aal vertellen kunn – oahn Angst to hemmen, dat de dat Stiekelwier noch faster anlook.

See hett woll keen Antern van hüm kräägen – wenichstens nich in de eerste Tied – oaber he hör to.

Dit tohörn hett sien Seel woll de Förm gääven – hett sien Seel oapenhollen för de Sörgen van anner Minschen.

Mennichmoal is dat woll een Last – mennichmoal sünd dat woll de drüppelnd Nachten.

Sien Geschwister hevvt sükk mehr de Voader todreit – seegen in hum de groode, starke Keerl. Dorbi wee he so wenich stark un heldenhaft as een U-Boot fleegen kann.

He wuß dat woll sülvst – un dorneem muß he Minschen, de binnen starker ween as he, düken. De Stünnens un Doagen, wenn Moder nich in d‘ Huus wee, sücht he vandoach noch as Düwelswaark. De koolen Hannen, de sükk in de düster Schloapkoamer üm sien lütji Footen dreiden – ov bi Gewitter, wenn he sükk an leevsten verkroapen har, üm nix to sehn un nix to hörn. Oaber nä – sien Geschwister e hüm fast – un he muß Blixen un Dönnern in d‘ Ooch kieken. Haartmoaken nöhmen see dat. Netso verhollen see sükk vandoach noch.

In een düster Nacht is de Voader, de för hüm nie Voader wäst is, stürven. Up sien eegen Oart un Wies. He is utneit ut sien Verantworden – hett de Moder van siene Kinner mit Schüldgeföölen achter loaten. Dat verstunn he – bit up d‘ letzt.

Een van de Jungs hett denn ok glieks Voaders Stäe innoamen. Mit Spoaß un mit de sülvich Charakter.

In disse Tied ween nich blossich de Nachten vull mit Angst – nä, ok de Doagen.

De Spoaßen wurn jümmer handfaster – dat schull joa ok een Lävdach hollen.

Robinson – wenn he dat Word Robinson hör, hett he noch lange Joahren trillert. Bit noaderhand dat Book „Robinson Cruse“ siene leevste Lektüre worden is.

Bi sien Kinnertied Robinson leeten de Grooten hüm as lütten Büdel – de joa noch nich schwemmen kunn, up een Sandbank torüch, de bi Hochwoater een Eiland wee. Nu weet he, dat hüm dor nix passeern kunnt har – oaber domoals wee dat de Höäl för hüm – de hunnerd Veerkantmeter Sandhümpel in d‘ mirden van dat kabbelich Noordseewoater.

Ov de Radtuuren mit sien grooten Broer – füfftich Kilometers un mehr an een Stükk.

Nich up d‘ Soadel ov up d‘ Drachholler – nä, vöörn up de Staang muß he sitten.. Un dat oahn füfftein to moaken – nichmoal strullern drüss he. Strullern mooten wur hüm as Schwakkheit utlächt – un Schwakkheit, de kunn man so een lütt Minschke doch woll utdrieven. He hett bit in de Schooltied dorünner läden – he much laang Joahren nich froagen, wenner he moal ut d‘ Büks muß. Dat hett een heelen Sett düürt, bit he dor achter koamen is, dat dat niks schenierlichs is.

Mit dartein – sien Schooltied wee all hoast to Ennen – hevvt sien beid Broers hüm noch moal tosoamen vöörnoamen.

See hevvt hüm sien moi Hoar ovschnääden – de Kopp mit Schermaschin glattschoaren. See wullen de Jung ertrekken – hevvt see sächt. In Düütschland wee jüüst de Elvis Presley Tied anlopen. Well denken kann, de weet wat he in d‘ School mitmoakt hett.

Wenn dat mit de School moal up Tuur gung – he wee nie nich dorbi. Keen Doalers – heet dat denn jümmers van de Broers. Dat Moder keen Geld har, dat wuß he wiers – oaber e wee he doch to geern – wenn d‘ ok blods eenmoal wäst wee.

Dat kunnen de Broers oaber nich toloaten – denn har he joa spört, dat he dortohör. Sien Konfirmaatschon moot he an denken. So een Dach schall för junge Minschen joa wat besünners wääsen – sien Konfirmatschon wee wat besünners – sien öllsten Broer hett dorför sörcht, dat he to loat in de Kaark keem. De Sideldörn ween to – füfftein Minüten wee de Gottsdeenst all togaang. Wat bleev hüm? Dör de groode Dör – un veertich Meter an aal de Minschen vöörbi. Dusend Oogen hevvt hüm visiteert – dusend Oogen säen: Kiek, de kummt to sien eegen Konfirmatschon to loat – woneem mach he woll noch to loat koamen. Dat wee moi. Schweetnatt seet he in d‘ Kaark – in Schneemärtmoant. De Paster – sien Paster – hett dat aal wäär utbügelt. He hett hüm as de Beste van de heele Joahrgang rutstäelt. Dat wee so een bietji Ölich up sien upgewööldet Seelenwoater. Noa de Kaark mit Moder to Foot in Schietwäär noa Huus – tein Kilometers.

Fierdachstüch ut – Aarbeidstüch an – nix mit een bäten Festlichkeit – de Hööner mussen Woater hemmen, dat dat in sien Broers Büdel pingeln de.

He hett jümmers doarcht, in sien Lääven is een büld dörnanner – dat is gannich – dat is in sien Kinnertied blods so kruus strikkt worden – un wenn man liek henkikkt, sücht man , dat dat aal up Muster licht. Wenn jo in d‘ Lääven moal wat dörnanner vöörkummt – kiekt tweemoal hen – bevöör ji wat verkeerdes särgen.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Latiensch up Jägeroart . . .

In dat groode Lazarett bi us up de Noaberschkupp sücht dat man gannich so heel good ut – mit dat bestoanblieven. Dör de wiede Deelen weihen mennichmoal mehr Dokterkiddels as Patschenten in de Beärden lirgen. Dor helpt ok nix, dat de büpperste Boas dat „Entree“ as man dat nöömt, noch groodoardich för Milljonen utboot hett – bevöör he mit Kattuun utneit is. Anners is dat up de Statschon, wor de „Sportler“ hör Buulen un Bröäken utkureern – dor is de Pinunsenloop van de Versääkerungs noch netso krägel, as de witte Riin achter d’ Boddensee. Un so geit dat dor ok ov un to tokeer. Penningschoat un Bikkbeerknobeln is dorbi noch dat leechste. Jedeneen van de Mannslüü, de up disse Elitestatschon wäär tosoamenschoostert worden, will denn joa ok up de gediegenste Oart to Malöör koamen wääsen. Dat is man sien „Reputatschon“ as Sportler joa schüllich. In de Koamer dreehunnerd-dreeuntachentich leegen een poar besünner Utgoa-ven van Vöörwiesmannsbiller.

De een har sükk bi d’ Langtied Nöäspuulen de Duumen veermoal broaken – een annern bi d’ Froolüünoafleuten sien Miniskus uthoakt. Jan Spüttermann kunn nu wat heel besünners vöör-wiesen – söbenundartich Bröäken harn de Dokters bi hum wäär tosoamenkliistert. Wo he dat denn kloarkräägen har – wull de Nöäspuulweltmester van Jan weeten. Jan Spüttermann wee up Groodwildjacht wäst – in de Karpaten. Een Boar wull he mit Gewalt scheeten. Dorför har he bi de Reisveranstalter een Hopen Pinunsen henblöädert. Noa doagenlang Safareern in de Wildnis sücht he de eerste Hööl – oaber de Boar in disse Hööl wee hüm rein to lütt – de har noch gannich recht Hoar up d’ Böst. De tweede Hööl, de he funnen hett, de wee all wat grötter – oaber dor keem een Moderdeert mit twee Jungen rut. De wull he nu ok nich dodscheeten – wenn man een düütschen Jachtschien hett, weet man joa wat sükk gehört. Oaber de daarde Hööl – dat wee een gewaltstrumm van Lokk – de Boar de dor sien Karteer har – de muß dran glööven. He töövt de heele Dach vöör dat Lokk in de Barch, dat dor wat kummt – un as he anlächt hett, un jüüst scheeten will – wiel he hört hett dat dor wat kummt– dor kummt de Orientexpress.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Lifting Anno söäbenunveertich . . .

Kleedoasch wee knapp in disse Tied – so as Äten un Drinken ok. Een schmachtigen Pans kunn’s nich glieks sehn – een tweiräten Büx woll. Moder wee mit Neimaschien verwussen, so geev dat bi us eelich nich, dat wi mit kladderich Tüüchs rümleepen. Oabers wo heet dat all sied ole Tieden? Oahn Utnoahm weet man nich wat normoal is!

Een van mien Süsters – een fixe Deern, wenn man us Noabersfroolüü so hör. Wenn dat näämich um Hülp gung – bi annern in d‘ Huushollen – denn heet dat jümmers: Stüür mi man de Deern her. Man – blods in Huus har de Foon nie Lüst wat to doon. Bi annern glänzen un gliemen, un in d‘ eegen Huus nich sehn wat ünnern ov boaben is. Bit vandoach is dat so blääven.

Disse mien Süster – de dee, wenn hör Strümpen an d‘ Hakken Lokken harn, de Stää mit Niks eenfach noa ünnern luken. Wat vöörn to veel wee, keem dübbelt ünner d‘ Foot. Boaben wee jedermoal mehr Been to sehn, un ünnern worden de Schoo to eng. Figelinsch as see wee – een langern Rokk un grötter Schoo antrukken – un denn hulp sükk dat eers wäär een Settji. Moder hett wiers versöcht, hör dat uttodrieven – henkrägen hett see dat nie nich. Wenn ikk vandoach Froolüü seech, dee een Kosmetikschooster mit Mest un Strekkbrett wäär up d‘ liek Padd brocht hett – denk ikk mennichmoal luut – in Ossfreesland is dat nix nees.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Luntjien . . .

Füür hett us as Kinner to jeder Tied begeistert. Jeden van us kreech woll elker Dach tominnst eenmoal to hörn: Messer, Gabel, Schere, Licht dürfen kleine Kinder nicht!

Goabel un Scheer kunnen wi Jungs oahn to – oaber Mesten un Rietzstikken trukken us magisch an. Well een Taschenmest in d‘ Büx har, wee all een lütten Grooten – un denn noch Luntjiholten „tofällich“ irgendwons funnen – denn weest du de Boas.

Tominnst een Tied lang.

Der Besitz von Streichhölzern ist mit der Todes-strafe belegt – nä, nä – so hart wee dat nu nich. Oaber een düchdigen Loach Hau stunn dor doch drup. Dorbi wullen wi keen Hüüs in Brand setten – wi wullen blossich een bäten luntjien.

De Schlootskanten stunnen Winterdachs vull mit drööge Reiten. Een Rietzstikk ranhollen – juchhei, wat flooch dat Füür doröverhen. Liekers wor wi dat Vergnögen ok noagungen – stilkens wee een dor, de dat seech.

Un jümmers wee dat de sülvige Buur. So richtich höögen kunnen wi us över dat Spill man heel selten.

Sobold as dat een bäten knister un knaster mussen wi ok all utneien.

De Buur up sien oled Doamenrad achter us to. He wee netso breed as hoch – een Meter säßtich noa dree Kanten.

Bi d‘ Verfolgung hett he us nie nich krägen – oaber an d‘ Brett mussen wi jedetmoal. Wenn he bi us in d‘ Stroat inbooch, seegen wi joa all van wieden de Gefoahr uptrekken. Denn wee van us nichmoal mehr een Büxpiep to sehn. Un oahn us kunn he us Ollen joa nich beliekteeken, well dat nu doan har.

Dat Spekkfatt harn wi dordör oaber noch nich erreicht – de anner Vöörmiddach stunn us Buur as so een Eekenpoahl vöör de Schoolhuusdör.

Eenichkeit wur in sowat bi us Kinner oaber heel groot schrääven – wi ween aal so unschüllich as witte Engels.

Glövt hett us dat nümms, un de Buur wur up us jümmer vergrellter. Andoan hett he sükk sülvst dat meeste dormit. Wi kunnen joa heel schlecht vergääten. In d‘ Sömmerdach – wenn he sien sööte Freud har, mit sien Kieker an d‘ Diek Verleefde bi hör Doon to beschnüstern, hevvt wi hüm dat jedetmoal gründlich versollten. To Entspannung tüschen de Parteien hett dat wiers ok nich bidroagen. In us lütji Welt wee dat domoals all netso, as dat vandoach in de groode Welt togeit.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Man kann d’ ok överdrieven . . .

Wi seeten bi us Frünndin achter d’ Huus – moi in d’ Süen. Wi bekeeken us dat Waark, wat wi sied middach up d’ Been’n stäelt harn. Richtich blied kauelden wi över dit un dat. Nä, nä – nich över anner Lüü hertrekken – dat doon wi nich. Dor schrieven wi hoast över. Na ja – so’n bietji moot ikk dat dat doch ähm in de Richt setten – över Politikers trekken wi denn doch woll moal her – oaber de kanns joa ok anners nich to foaten kriigen. De sünd joa meest so flink – wenn see de Märs, de see in de Kauelbuden van Parlamenten tosoamenschnakken, över de Minschen in d’ Land verdeelt hevvt, sünd see ok allwäär wäch. Ikk denk mi, dat kummt wiel see de Märsröäk foaken sülvst nich vullhollen köänt. Un dat is nich överdrääven! Oaber dat blods so mit an d’ Kant. Nä – ditmoal gung dat över aal wat anners. Rosen un Rüüken wee to’n Bispill een grodet Themoa – wiel – us Frünndin un hör Jung sünd sowat van Rosenfachlüü – wenn us Politikers blossich half so good in hör Boantje ween – wi bruksen us keen Sörgen nich to moaken – ni nich. Eerlich! Nu bün ikk allwäär bi de gröttsten Egoisten ünner de Minschheit laand – dat wull ikk doch gannich – oaber överdrääven is ok dat nich. In d’ Lücht hung tomoal so een bäten grummeln – as wenn dat anfangen wull to trillern un blixen. Oh Gott – sächt us Frünndin – ikk hevv mi up d’ Böän een iistern Staang anboon loaten, an de ikk mi uphaang, wenn ikk mien Krüüz ut Litt hevv – köänt de Blitzen dor woll inschloan? He wat – sächt hör Jung dorup – du mutts ok nich överdrieven – denn dröffst du Omas blikkern Ünnerbüksen ok nich mehr dor boaben to’n dröögen uphangen. Ji mooten weeten – Oma hett näämich jümmers noch Angst, dat hör een Keerl moal an d’ Liev geit. Un dor steit see ok to – anners as so mennicheen Politiker, de vandoach nich mehr weeten will, wat he güstern sächt hett.

Liekers – dör de vöäl Schnakkeree wee us Halsgatt sowat van drööch worden – us Worden fungen all an to stuuven. Dat wur nödich Tied för een Köpke Tee. To Henning, sächt us Frünndin – goa man ähm hen, un sett Tee an. Dat do ikk geern antert he – du mutts mi blods särgen wovöäl Teebloaden k in de groode Teepott doon moot. Oan grood noatodenken – un oahn van hör Puleree uptokiiken anterd see hüm: dree Stükk. Dree Teebloaden up een Teepott – ok wenn man nich so’n starken Tee verknusen kann – dor moot ikk denn doch särgen – man kann d’ ok överdrieven.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Man sinnich . . .

Harm schmeet üm half särß de Döör achter sükk to – fiefmoal wee de Wieser van d‘ Klokk blods in d‘ Runn’n lopen, sieddem he Fieroabend moakt har. De Gnadder van güstern seet hüm noch hoch in d‘ Hals. In de Bööker in d‘ Kantor van Schmitt Schmitt sien Jung ween de Inspektorn een poar Lökker upfalln. Sien Boas har hüm verdönnert, de vöör Dach un Dau to tokliestern. Üm nägen wullen de Schnüüsterer van d‘ Amt vermörgens wäär in d‘ Döör stoahn. Tini har dor nich so recht wat van mitkrägen – güstern oabend leech see all in d‘ Nüst, as Harm noa Huus koamen wee – un so up Tieds stunn see joa mörgens ok nich up – van wägen dat düüre Lucht. Hör Frünndin Metoa har üm aacht dörpingelt. See wee moal wäär in d‘ Land. Sied vörvörmiddach seeten see all an Teedrinken. Dree Taasen is Oostfreesen-recht – un wiel see sükk tein Joahr nich koamen kunnen, ween dat denn eenmoal dree – tweemoal dree – dreemoal dree – veermoal dree. So leep dat wiider bit Hein van sien stuur Waark noa Huus henkeem – un denn wee dat noch laang nich doan. Dat geev joa ok sovöäl to schnöätern – de Barch van de tein Joahr wee üm fief man eers half ovdroagen. Hein har sien dree Köpke Tee drunken – un wiel Stükkentied wee har Tini hüm een Rundum Schwaartbrot mit een Remmel Mettwurst dorbisett’d. Sied dree Stünn’n seet he nu all in d‘ Sörch un kukoluur in sükk rin – sien Boas har hüm noa d‘ Middach een poar frünnelke Woorden tokoamen loaten, wiel he dat Kruuse in de Bööker nich aal utplätten kunnt har. Dor gnauel he nu up rüm. Van Natur ut wee Harm een ruhigen. Well figelinsch wee, de sää ok woll he wee een dröögen. He pakk eers aal tohoop bevöör he antern de – un dat düür denn schmoals. Foaken harn see in d‘ Krooch in de Tied all een Buddel Genever güüst moakt. Tini un Metoa greepen jüüst noa d‘ söämuntwintichst Köpke Tee – as Harm tomoal losbölk: „Schmitt Schmitt sien Jung kann mi an d’ Mors kleien mit aal sien Bedreegeree – wat geit mi dat an!“ As de beid Froonslüü sükk van de Verjoageree verhoalt harn, gluum Metoa Tini mit glubsche Oogen an, as wenn see een Hoagelbössel sehn har. Süch Metoa – dat hevv ikk meent sää Tini – Harm is sowat van schlachfertich – oaber jümmers eers veer Stünnens loater.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Marten . . .

Verdekselt nochmoal – wo laang schull dat denn noch so goahn. Sied dree Stünn’n wullen see eelich all in d’ Hoaben wääsen. Nu a see jümmers noch hier buten up dat upgewöölte schwaarte Woater van de Noordsee rüm. Blossich wiel de Oal meen, noch een van Meent Eilts sien Lüü to finnen.

Man kunn de Hannen vöör Oogen nich sehn. De Bulgen neiden över d’ Vöörschipp wäch, as wenn dat gannich mehr dor wee.

Dat Gasöl kunn ok nich mehr ewich riiken – un överhaupts wee he veel leever bi sien Lene in d’ Huus. De Oal kunn he dat natürlich nich särgen – de wüür hüm an beid Kanten wat an d’ Brägen haun, dat hüm Hörn un Sehn vergung.

Güstern oabend sünd see mit ovlopend Woater utfoahren. Dat Wäär wee as in een Billerbook wääsen. See wullen up Seetung andoal – de Bestand wee so good as Joahren nich mehr. Veer Kutters sünd utlopen.

Hein Cassens har sien beid Schkeepen nich van d’ Lien loaten. Bestich Wäär schull dat blieven – oabers he tro de Broaden nich. Na joa – an d’ Schlüüs wuur all jümmers sächt, he har wat mit de Spöken-kiekeree. Wiel – sien Groodmoder de har een Zigeuner in d’ Dörp bi een Maidje as Andenken trüchloaten. Man weet joa ni nich, wat Zigeuner-blood aal so in sükk hett. Ok wenn d’ all laang her is.

Püüt Meyer har blossich sächt: Wenn he wat up de goode Fang schieten wull – see kunnen dat nich.

Un denn harn see de Lien’n losmoakt.

Eenmoal sünd de Netten all inhoalt worden – dor wee good wat in.

Klokk elben tööf de näächste Hoal – de Oal har hüm jüüst losstüürt de Winsch antoschmieten, dat dat Tüüchs an Boord keem.

Dat wee van Oabendsünnenblenkern bit noa Ink-pottschwaart keen dree Minüten wäst. As he wär to Verstand kummt, sücht he de Winsch sükk dösich dreien. De Lien to de Netten is wäch.

De Störm is van boaben up dat Woater fullen – man har in de heele Runnen nich een Wulk sehn kunnt. Sowiet see d’ ovkieken kunnen, har hör Schkipp dat eenigermoaten good överstoahn. Nu man blossich noa Huus andoal.

Weert Joacobs har funkt, dat sien Geschirr to’n Düwel wee – bi Siebo Hemken dat sülvich. Wat wee mit Meent Eilts sien Schkipp? Van dor keem nix röäver.

Stoadich gung dat Teeken rut – nümms anter. See wullen doch noa Huus andoal – aal veer. Fief Stünnen krüüzen see nu all hen un her.

Balkendüster – een Stiem, dat man sükk hoast nich hollen kann, un natt as een Katt. He kummt sükk vöör as wenn hüm een in d’ Waschballi stoppt har.

Noa See tofoahren har he sükk ok een bäten anners vöörsteält – as he verleeden Joahr bi Püüt Meyer anhüürt hett. De Biller van d’ romantisch Seefoahrt – de hett he glieks in de Anfangstied över Bord schmäten. Man – disse Nacht – de hett he sükk ni nich dröömen loaten. Oal Püüt Meyer schien dat aal nix uttomoaken. He stunn as son Eekenpoahl an d’ Rüür. De Hannen fast üm de Speeken – he rööch sükk nich een Millimeter. Alleen sien Oogen – woak as een Hoabenlucht – gungen so schkaarp hen un her, as wenn see de düster Nacht tweischnieden wullen.

Komisch – he much an leevsten över Bord neien – so gröön un schedderich is hüm dat in Kopp un Pans. Oaber he kann d’ aal so genau bekieken, as wenn he in d’ Kinosoal sitt – un een Billerstriepen an hüm vöörbilöpt. De Stimmung up de dree Kutters geit sinnich dorhen, dat see d’ togääven mooten un up d’ Siel toholln.

De Hoaben anlopen – oahn Meent Eilts sien Schkipp???? Wat is mit hüm los? De heele Nacht hett he sükk noa Huus hendröömt – un nu paast hüm dat nich, dat de annern dat togääven wöält. Un nu mach he tomoal ok de Oal dat särgen – dat see d’ noch nich togääven dröfft.

De Oal sächt nix – dreit nichmoal de Nakk. Gript blossich noa ünnern in de Klapp – hett een Schlukkbuddel in d’ Fuust – trekkt mit de Tannen de Körken – un hollt hüm de Buddel hen! Hüm – de man eers een Joahr dorbi is – un de see hüm jümmers so een bäten as week ankääken hevvt. He laangt hen un trekkt an de Buddel – as gleunich Füür löpt dat sien Halsgatt doal. Oan een Word näämt Püüt Meyer hüm de Buddel ov un lukkt sülvst eenmoal düch-dich. In disse Momang geit Marten up, dat Vöör-stellung un Wüggelkeit twee Welten sünd – un he jüstemang in de Wüggelkeit e is.

De leev Gott wull in disse Oogenblikk woll noch een Struuß Blöömen dorbi doon.

Püüt Meyer hett de Schlukkbuddel noch gannich ovsett, as liek vöörut een füürrodet Lucht ut de Wulken drüppelt. De beid Mannslüü un de Hund van Meent Eilts sien Kutter. Dat wee man blossich noch dat Biboot van de stollte Silbermöv – man, see harn noch Planken ünner de Fööt. So kunn de schwaarte Foahn denn ünnern in d’ Bakkskist blieven, as see in d’ Hoaben inlopen. Dor fääl woll een Schkipp – man keen Seel.

Un Martens Haart wee van disse Nacht bit in alle Tieden an de Seefoahrt fastmoakt.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Martinsäten

Ikk säch eersmoal Moin mitnanner –

hier in Jakobus Eden sien beste Stuuv. Mi hööcht dat natürlich – ikk as Ossfrees in d’ Jewerland – un denn ok noch in d’ Schlöttkaffee. Up de Inloadung stunn liekers: „Restaurang un Kaffee am Schloß“.

In mien binnerwendich Adressbook kunn ikk dat nich finnen – oaber noa dree Stünnens dör d’ Staddje krüdeln hevv ikk denn endlich een Minschke dör de Stroaten lopen sehn – un de kunn mi doch verrafftich särgen, dat dat dat ole Schlöttkaffee is. Eerlich – so’n bietji har ikk bi mi dat Denken, de Jeweroaners sünd aal in Winachsurlaub – un hevvt de Hüüs allennich trüchloaten.

Anstüürt hevv ikk Jewer van de Süüderkant – tüschen twee Eierkreiseln muß ikk eersmoal stillhollen un noa buten kieken – mien Froo har näämich Bedenken – see meen doch wüggelk, ikk har mi verfoahren – un dat wi in Upjewer up Fliechveld to rieten ween – vanwäägen de Landeboahnluchten an beid Kanten – oaber ikk kunn hör beruhigen – see schull blods moal an Paris denken – an de Schangs Eelisees ov so äänlich – so een Bullewar harn wi tofoat.

Dat is woll so een Oart Geschichtsbedenken, wiel Jewer joa ok moal van de Franzosen regeert worden is.

Överhaupts – de Eierkreiseln – de Jeweroaners doon wenichstens wat för hör Kinner – wat köänt de an Ostern dor moi Eiertrüllern.

Säkerheit – Säkerheit, de word hier in d’ Staddje ok woll heel grood schrääven – dat is mi düdelk upfallen. Bi mien Söken dör de Stroaten stunn ikk tomoal an d’ Diek. Jomann – hevv ikk dorcht – wat schall dat denn – oaber denn schoot mi in – an de Diekskant in d’ Wangerland köänt see sükk joa nich so recht eenich worden, wor de Klei för dat Diek hoogermoaken herkoamen schall – un dat Jewer nich van dat näächste Hochwoater överrascht word, boot see hör eegen Dieken.

Wenn ikk verkeert denk, dröfft ji mi dat ruhich särgen.

Een Brüech över d’ Deep kricht Jewer nu ok joa bold – eine Brücke ins Niemandsland – hevv ikk dorcht – dat is wiers oaber nich so – wenn de näämich kloar is, denn brukt de een ov anner ut Jewer nich mehr noa Oostpreußen to joagen – up de anner Kant van d’ Hooksdeep is denn Bott genooch – man moot denn blods noch een poar groode Deerten dor utsetten.

Jewers Huuseegendöömer köänt nu joa ok blied wääsen, wenner de lüütji Kooplüü hör Hannelee togääven – dat fördert de Künsten – hevv ikk spitzkräägen – Jewer is nu säker bold dat Staddje mit de langste Galerie in Düütschland. Dat moot man sükk wüggelk ankiiken – dat is rein wat seltens.

Een besünners hoogen Weert hett dat Bild, wat man sücht, wenn man bi de Wüppgalgen steit – un över de Graft in d’ Johann Oahlers Huus rinkikt – „zeitgenössische Kunst“ is dat – hett mi een sächt. Dor hukelt alltieds een Keerl vöör so’n Hülpsbrägen – man sücht blossich sien breedet Krüüz.

Un denn noch wat, wat mi richtich Freud in d’ Haart sett hett – de Planteree an de neeä Bullewar drocht wiers furss dorto bi, Minschen in Aarbeid to kriegen – so een heelen Riech Hannen, de sükk wäär röögen köänt, üm dat aal rein to hollen – dat is doch ok wat mois.

In mien Terminkalenner hevv ikk mi dat näächste Wääkenennen rod ankrüüzt – denn koam ikkk wäär noa Jewer – un weeten ji woarüm? In jedet Geschäft hett man mi een Tuut in d’ Füüsten drükkt – vöör de Centen doarin hevv ikk Kliister köfft – un mit de Tuuten us Gastenkoamer tapezeert – Visit kriicht wi nu wiers nich mehr. Behangsel för een Müür fäält mi blods noch – kiek – un doarüm koam ikk näächsten Soaterdach wäär noa Jewer – denn – Jewer lokkt steit up de Tuten – blossich mit wat – dor bün ikk noch nich so recht achterkoamen.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Mien ole Frünnd Hannes …

Ikk muß moal wäär mien ole Schoolfrünnd Hannes besööken. Wi harn een tiedlang in de lüütjji Dörpschool tägenanner in een Bankje hukelt, un us ni heel ut de Oogen verloren. All as Jung wee Hannes jümmer een bietji wehleidich veranloacht. Wenn he sükk moal een lüütji Buul stött har, mussen de eers hunnerd Lüü bekieken, bevöör he uphull dorvan to schnakken. Dat har sükk denn in d’ Öller nich gääven, as man joa woll so sächt – nä, dat har sükk nich gääven – dat har sükk bi Hannes rejell to een „Tostand“ utwussen. He kunn bold van niks anners vertellen, as van siene „Gebrechen“. Wee de een Süük jüüst wäch, har he allwär wat nees, wat hüm fääl. Dat he denn, all as jungen Keerl, een grooden Barch Doalers arft hett, keem hüm goaelk to pass. He kunn siene Leiden so richtich utlääven. Oaber liekers – he wee joa mien ole Schoolfrünnd Hannes, mit de ikk in de Kinnertied so mennich wat utfrääten har.

He hööch sükk düchdich, as ikk bi hüm vöör de Döör stunn, wee dat doch plietsch een Gelägenheit för hüm, aal sien Krankheiten wäär hochlääven to loaten. He vertell mi denn ok glieks, dat see nu sied een poar Joahr joa een Dokter in d’ Dörp harn – un wu goaelk dat wee, de keem sogoar tweemoal in d’ Wääk bi hüm in d’ Huus. Hannes har dat jüüst sächt, pingel dat ok all an de Döör. De Dokter stunn dorför. Dat geev tüschen de beiden so een haartlich Begrööten – man kunn richtich spöären – dat wee een Frünndschkupp. Twee Wöär tüschen de Dokter un mi hen un her – un denn vertrukken de beiden sükk in de Koamer, wiel he Hannes joa ähm up d’ Liev kieken wull. Ikk kunn nu woll nich sehn, wat dor ovgung in de Koamer – oaber hörn kunn ikk d’ aal, wiel de beiden joa nich jüüst sinnich mitnanner prooten. Un wat sächt de Dokter noa een Tied? – Minsch Hannes, wat is dat een Freud. Eenmoal bruuk ikk di blods noch to behanneln …. Bit ikk Hannes denn wäär hör, dat duur een Tied … wuso, eenmoal blods noch to behanneln – bün ikk denn wäär heel up Stükken? De Dokter laach richtich luut un kroad – nä, nä – Hannes, dat woll nich – oaber eenmoal moot ikk di blods noch behanneln – denn häst du heel allennich mien Huus ovbetoalt.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Mien Visit in d’ Plattdüütskbüro . . .

Bi mien Visit in d’ Plattdüütskbüro van de Ossfreeske Landschkupp in Auerk hevv ikk dat Bedrüüs üm us Modersproak eenmoal mehr binnerwendich so düdelk spöärt, as een Gewitter-schuur up de Huut an een fröstigen Haarstdach. Överhaupts – Plattdüütskbüro! Bi dit Wordge-mengsel sünd mi de Oogen fuchtich worden – Plattdüütschkantor har ikk verwacht. Mi wuur ver-kloart, Plattdüütsch muß wat fasted worden – de Plattdüütschen in de heele Welt mussen eens Doachs up de glieker Oart schnakken un schrieven. Anners kunn dat mit dat Bemööten üm us Modersproak nich lopen. Un sowat kreech ikk an een Stää un van Minschen to weeten, de van Amtswägen dormit betroot sünd, us Modersproak hoch tohollen. Mi wuur denn glieks in d’ Liev stoaken, ikk wüür us Modersproak ok nich as vull ankieken – wiel – mien Schrievoart kunn joa man blossich för mien „Dialekt“ rechtens wääsen. Nu hevv ikk dat begrä-pen – bi mi düürt dat meest een bietji langer, dat begriepen – us Plattdüütsch is eers denn een vullwertigen Soak, wenner dat mit us Modersproak nix mehr to kriegen hett. Hett man dor de Vöörgoaven van boaben nich recht verstoahn – dat heet, eenfak in d’ verkeerde Halslokk kräägen – ov sitt dor wat anners achter? Well wüggelk glöövt, Plattdüütsch de glieker stiewe Büx antrekken to mooten as dat Hochdüütsche, sitt up een Peerd oahn Beenen. Plattdüütsch un Hochdüütsch kann man nich in een Diessel spannen – nu nich un nich in hunnerd Joahr. Loat dat Peerd Hochdüütsch de Frachtwoagen luken, un us Plattdüütsch oahn Geschirr tägen de Woagen mitlopen. Ji schöält sehn – so föölt sükk us Modersproak een büld woller. Mi kummt dat as Stiekelwier hoch, wenn ikk seech wat dor vöör Pinunsen verschludert warden, üm dat heele Waark in een Korsoasch to stuken. Loat us Modersproak de frischke Wind üm de Worden weihen – as üm jung Maidjibösten in een heeten Sömmerdach up de Eilands. Denn moakt dat üm-goahn mitnanner Spoaß. Mi schmitt dat jümmers son lichten Schkaa över d’ Seel, wenn ikk seech, wor licht de Minschen dat vergääten.

Noch ein Zitat aus dem Buch „Snack mol wedder Platt“ von Hein Timm (Jahrgang 1908) :

„Auch bei der Schreibweise gibt es verschiedene Möglichkeiten. So kann man einiges, was man mit einem >a< schreibt auch >o< schreiben, man kann auch zwischen >a< oder >aa<, zwischen >o< oder >oo<, zwischen >f< oder >ff< usw. wählen. Wie man es letztendlich schreibt, mag willkürlich sein, nur falsch ist es nicht.“©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Mimi . . .

As wi so Sönndachsoabend noa Pfalzdörp ünner-wäägens ween, wussen wi noch nich, dat wi een poar Doach loater een mehr in d’ Famili harn. Wi – dat wee mien Fro un ikk – un uns Famili, dat ween füfftein Schkoap, tein Katten, een Hund un twee Ponys. An de twee Ponys harn wi keen Eegendom. Oaber see ween bi uns in Pleech un hörn to d’ Famili. So as dat in een örnlichen Hushollen goaelk is, har jedet Mitglied sien Noam, un hör dor ok up. Ach joa – Fischen harn wi ok noch. Een poar hunnerd van alle Sorten. De harn wi van överall herkrägen. In de Graft wimmel dat dorvan. De harn ‘türlich nich aal Noams – dat hevvt wi denn doch nich togaang krägen. Bi Vedder Fidi in Pfalzdörp wee schlachten ansächt. Vedder Fidi de tücht Birgen. Dor sünd denn ok jümmers een poar Schwien to fettfuttern bi. För de eegen Hushollen. Noa een poar Beer un Köhm un een büld Schnakkeree keem denn rut, dat wi een Schwien hemmen mussen. To schlachten – för Spekk un Wurst. Ikk hevv een moi Schwien för jo in d‘ Hukk, säe Vedder Fidi. Moi häntich – brengt all good hunnerdachzich Pund up de Wacht. Köänt ji man hoast so an de Ledder hangen. Wiel ikk joa sien Vedder bün – Pund een Mark, un dat Schwien wee annern oabend bi uns in d’ Huck. Sowat geev dat bi us – wi woanden näämich to de Tied up een Buurnhoff, wat keen Buurnhoff mehr wee. In de groote Schüür ween achtern in d’ Peerstall twee gewaltige Schwienhucken. Fröher sünd dor woll Stück ov veer Schwien in jeder Huck wääsen. In de een Huck kreech Mathilde – wat uns Schkoapmoder wee – in d’ Föhrjoahr hör Kinner. In de anner Huck keem dat Schwien. Van de Momang, as dat Deert van de Veewoagen rünner wee, wee dat keen Schwien mehr. Dor wee dat uns Mimi. Upnoamen in d’ Famili. In de groode Hukk kunn man Mimi mit hör hunnerdtachentich Pund gannich wärfinnen. Man kunn oaber glieks sehn, dat see sükk wollföhlen de. Se har een moien hollten Soller, in d‘ Hörn een Hopen Stroh, een Block full Fräten un Supen – wat wull see mehr.Dat see bi uns nich an d’ Ledder keem, dat hett see woll spöört. Denn een, de to de Famili gehört, de geit man doch nich an de Kroach. Up jederfall wee see van Potten un Pannen noch een heel Ennen wäch.Van Dach to Dach schloot see uns mehr in hör groodet Hart. See wuß genau wenner ikk noa Huus henkeem. Buten up d‘ Hoff leep mi Susi to mööt – Susi, dat wee uns lütji schwaarte Hund – un binnen in d‘ Peerstall fung Mimi an to gielen. See hull ok nich eder up, bit dat de Emmer up d‘ Schottskant stunn. In de Emmer wee aal dat in, wor see verrückt noa wee. Van ünnerwängs, van de Kooplüü, broch ikk dat mit, wat nich mehr verköfft worden kunn. Aalns wat so an Gemüs överbleev. Lüttschnäden, un mit Gastenmähl vermenguleert wee dat so richtich noa hör möäch. As Noadisch keem in hör Blokk Quetschhoaver mit suur Melk un Früchten. Well nu denkt, dat dat dormit good wee, de hett sükk ganz düchtich schnääden. Bevör ikk hör nich tein Minüten mit de Kannenbössel begoahn har, wee see nich tofräe. Mimi de gewaltich greuen. Een half Joahr loater keek see all mit Schnuut över d‘ Schott, un nu wee de Hukk ok gannich mehr so groot. Hör Läven har sükk so richtich to een Ritual entwickelt. Eens goden Doags har see de Boach rut. Ikk wull jüst anfangen de Märs ut dat Huck to schmieten, wee ikk ok all wär buten. Wat wee passeert? Mimi wee van achtern mit hör laang Schnuut tüschen mien Beenen dörgoahn, un har mi mit Kattun över dat Schott schmäten. Nu muß ikk hör joa anners kriegen. Van Stünds an kreech see d‘ Woaterschlauch in d‘ Schnuut – dat Woater wee heel sinnich an lopen – un ikk kunn dat Hukk rein moaken. Dree Joahr hevvt wi noch mitnanner tobrocht. Mimi wee mit Krüüz so hoch as de Schwienhukksmüür. Trennen mussen wi us, as uns Eegendömersch dod blääven wee, un Huus un Land verköfft worden is. Mimi för us to schlachten hevvt wi nich över d‘ Haart brocht. Uns Noaber hett Mimi kräägen – för de hunnerdachzich Mark, de ikk för hör bi Vedder Fidi utdoahn har. As wi uttrucken sünd is Mimi schlacht worden.

Fiefhunnerdfiefunveertich Pund hungen utschlacht an d‘ Ledder. Best Fleesch – wat joa ok keen Wunner wee. As dat denn sowiet wee, is mi doch een Stück Hartblood dör de Oogen lopen. Ikk muß moal wär an mien Opa denken, de immer sächt hett: Wullt du een Deert hollen, dat ji wat to äten up de Disch hevvt, denn dröffst du hüm keen Noam gääven.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Minschen . . .

Sied Adam un Evoas Tieden hett de leev Gott dat Minschenmoaken de Minschen överloaten. Ov he de beiden komodich wiest hett wo dat geit, dröfft jedeneen betwiefeln – denn Oal Uloan – wat mien Moders Voader west is – de sää all jümmers: Minschen moaken Minschen – oaber see sünd dor ok noa! Up jederfall doon de Minschen sied hör Tied in d’ Paradies dat mit veel Pleesäär. Na ja – wat wullt as Mannsbild ok anners moaken, wenn dien lütten Spüttermann moal wäär een rodklöärigen Kopp hett. Kanns hüm liekers joa nich stoadich blods strullen loaten – stüürst hüm up Visit bi dien Noabersch – ov so. Ikk mach ut mien eegens Erfoahrung särgen, so een Produktschon – dor köänt twee Lüü een büld Spoaß bi hemmen. Un as dat so is mit de Süchten – mennicheen kricht ni nich genooch dorvan. Soveel nee Minschen, as dor all bi rut koamen sünd – de kanns mit Fingers van twee Hannen joa hoast nich mehr tellen. In alle Klöären un in alle Grötten geit dat joa. Wenn ikk dor över noadenk, seech ikk för mi jümmers de groode blikkern Toafel an dat Huus an de Ekk – domoals bi us in d’ Stroat – wor in grode Bookstoavens to lääsen wee: „Devotionalienhandlungreichhaltiges Lager vieler Artikel in allen Größen und Farben“. Dor faalt mi in – de Loaden givt dat vandoach noch – „Reichhaltiges Lager vieler Artikel in allen Größen und Farben“ steit jüm-mers noch up de blikkern Toafel – blods de Noam för de Kroameree hett sükk woll dör de Tieden ännert. De Beteekning ‚Devotionalien’ hevvt see överfaarft – dor steit nu „Sexshop“. Oaber dat blods so mit an de Kant – vertellen wull ikk joa heel wat anners. Dat givt Minschen, de köänt sükk nich trüchhollen, wenn een annern wat vertellt – liekers wat de denn sächt, kummt glieks oahn veel to överlärgen dor tägenan: Dat hevv ik ok allmoal beläävt. Een hochdreit Maidji in us Waarkelkring wee so een wiesnöäsigen Vöörscheeter. Dat geev – wenn een wat sää – rein nix, wat hör nich ok allmoal ünnerkoamen wee. Bit eergüstern – dor hett see sükk noa hör flink achteranräärn: „Is mi ok allmoal passeert“, düchdich scheneert. Fidi har näämich künnichmoakt, dat he sükk in d’ vullbesett Onibus rejell in Büks schääten hett. De rodklöärige Kopp van dat hochdreide Maidje kunn in disse Momang mit jede rodklöärige Spüttermannskopp van us Mannslüü mithollen.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Mit Verstand bi de Aarbeid . . .

Mit us Weertschkupp sücht dat in de letzde Joahren joa man schroar ut. Liekers givt dat bi us in d’ Land jümmers noch mehr Milljonääre as Aarbeidslosen. Up de groode Hümpel Pinunsentosoamenkraaber is us Regeerung man bannich stollt – ovwoll – bi hoast fief Milljonen Minschen oan Aarbeid mussen sükk de Politikers eelich dodschoamen – oaber wat schall dat – wat man nich läärt hett, dat kann man ok nich köänen. Kanns joa nümms düll üm wääsen.

Dat Stempelgeldheer besteit joa nu nich mehr blods ut dat geistich minn Footvolk. Nää – een heel büld Studeerden gehöörn all dorto. So har dat ok een jungen Dokter droapen, de sükk up de Gynääkoloogii inschoaten har. Van Huus ut seech dat mit Doalers man leech ut bi hum – mit een eegen Ordinatschon inrichten wee nix. Sien Öllern ween nämich blossich lüütji Aarbeiderminschen.

In jedet Krankenhuus, in dat he sükk vöörsteäl, seech dat mau ut. Meesttieds leepen dor mehr Dokters rüm as Patschenten. De Dokters, de denn noch in Dennsten ween, harn all aal een langen Hals – wiel de Brodkörf so hoch hungen.

Elker Dach frooch he bi d’ Aarbeidsamt noa een oapen Stää in sien Boantje – oaber moantenlang wee nix van dat. Sien Pans wee all so leddich – he har de Schnuut vull van d’ schmachten. Moandachs mör-gens schufft he wäär los noa d’ Aarbeidsamt, un frocht de junge schniegelige Fendt, dor achter de Kantordisch, ov he denn keen annern Stää free hett. Dat eenzichs wat ut de Hülpsbräägen rutkummt, is een Stää as Moaler. De hett us Froolüüdokter denn ok furrs annoamen. Wat de Minsch achter de Kantordisch son bääten an de Dokterverstand twiefeln leet. He denkt, de Koart bruks gannich so wiet wächlärgen – de Akemiker is mörgen doch wäär hier. Schietendiedel – anschääten har he sükk mit sien Denken. Wat dor oabers noa veertein Doach ansuust kummt is de Moalereeünnernäämer. He will weeten, ov dat noch mehr aarbeidslosen Gynääkoloogen geev – liekers woveel dat ween – he wüür de aal up Stää instellen.

De Dokter, de man hum vermiddelt har, wee as Moaler een Scheenii. Har he hüm doch henstüürt een Trappenhuus to tapezeern. De Kundschaft wee woll nich in Huus wäst – oaber de Dokter har doch verrafftich dat heele Trappenhuus dör de Breefschlitz tapezeert.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Moot dat so wääsen?

Schrieven is nu moal mien Paneer – ji weeten dat wiers jo all. Liekers ov sükk dat üm een Bedrüüs dreit, wor de Minschen sükk vöör Lachen buugen – ok villicht moal bi de een ov anner Froominsch een Drüppje in d’ Ünnertüüchs geit – ikk loat mi dries nich van ovbrengen, mit mien Wöär Biller to moalen, wenner dat Gedoo schwaart un hoakelich is – so as nu. Us Mester in d’ School hett us moal wat wiest – wi hevvt bi hüm ok een büld anner Kroam läert – he wee een gooden Schoolmester – oaber disse een Soak, de paast vandoach in d’ Bild. Us Mester har een Kompaß up d’ Katheder lirgen – he kunn de drein as he wull – de lüütji Noadel wies jümmers in een Richt. De Erdmagnetismus mook dat – sää he.

So – un nu drüssen wi mit een Stükk Machnetiisen dor buten ümto foaren. Ji, de ji noa d’ School goahn sünd, weeten all wat denn passeer. De lüütji Noadel schakker hen und her – see drei sükk as een lööpschen Hund – jümmers mit de Spütz achter dat Stükkji Iisen to. Kiek – un so geit dat up Stünnens us Politikers. See drein sükk stiäl noa dat Scheetiisen, wat de Billy Jenkins Verschnitt dor up de anner Kant van dat groode Westenwoater in sein Füüsten hett, un dormit dör de Lücht weiht. Ikk hevv moal so een bäten üm d’ Ekk luurt – ikk wull doch weeten, woarüm he dat deit. He sächt in een Tuur, he muß sükk verteidigen – un ikk moot särgen, dat is woahr! Oabers nich tägen Angriepers irgendwons buten – so as he us dat wiesmoaken will – nä – ikk hevv up sien Böän keeken. Dor licht sovöäl Munition – wenn he de ünnern nich boald verballern deit, denn brääkt hüm sien eegen Huus tosoamen. Un so as wi Minschen nu moal sünd – bevöör sien eegen Huus utnannerflücht, stäekt he leever gau een anner Huus an. Wenner dat denn düchtich luntjiet, röpt he de Noabers mit Woateremmers to Hülp.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Nachtlääven

Dat is doch niks vöör di, disset Nachtlääven – har Mama annerletzt moal to Benno sächt. Benno dat wee hör groote Bröer.

Gesine wuß dor rein överhauptxmit antofangen. Veer Wäken wee dat woll all her. De eerste Doagen har see dor düchtich över noagrübelt – man nu wee dat in hör Kopp all so een bäten wäär noa ünnern suust.

Van d’ Kaarktoorn her har dat jüüst twalf moal bummerd.

Sowiet kunn see all tellen. Dat har Opa hör bibrocht. See muß dor woll noch de Fingers to nähmen, oaber dat hulp sükk.

In d’ Vöörjoahr keem see noa d’ School, denn wuur dat säker flink mehr – meen Opa.

Irgend so een fienet jiep-jiep har hör ut de Schloap hoalt.

Dor – wäär jiep-jiep.

See luuster mit groode Ooren. Hör Oogen mussen sükk eers so’n bietji an dat halfe Lucht wäänen.

Net boaben hör Koamerfenster stunn de blanke, witte Moand. He wee so rund un dikk as Sünnerkloas sien Geschenkenbüdel wenn he Winachen up Tour gung.

Sien helle Luchtfingers wiesen dör de Schieven genau up de Stää an d’ Müür wor hör Hampelmann hung. De har see annerletzt van Opa to Geburtsdach kräägen.

Wat wee dat?

He bewääch sükk joa. Jiep-jiep sään sien Aarms un Beenen.

De Moand sien Luchtfingers looken heel sinnich an dat Tünzelband dat Opa dor an fastmoakt har.

See kunn hör Oogen gannich wächdrein – jümmer muß see dor wäär henkieken.

De puusbakkige runde Moand trüller an d’ Hääven stilkens son bäten wider up siene Boahn, un siene Luchtfingers kroopen so dwarß dör Gesine hör Koamer. Un allens wat see to foat kreegen, dat fung an to lääven. In hör Koamer gung dat bold so tokeer as in Hülterbü – dat wiesen see Sönndachs noamid-dachs jümmer in de Kiekkassen.

Ut de Billerkist wuß see ok, dat man dor mit nümms över schnakken drüff. Denn kunn man dat näämich nich mehr belääven – un nu wee see ok ganz gewiß to weeten , wat Moder annerletzt meent har, as se to Benno sää:

Dat is doch nix vöör di….., disset Nachtlääven.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Nelemale und Solamele . . .

Nelemale wee man eerst jüüst een Stünnen old – oaber see kunn all fleegen, dat dat man so stoof – vörgels un rüggels – hochkant un breet – in een rundum un liek noa boaben – see kunn gannich uphollen – see muß dat eers aal utprobeeren.

Oach so – ji weeten joa nich well Nelemale is.

Nelemale is een lüütji Stuuvenfleech – hör Oogen de blenkern as Steerns un hör Flöägels gliem’n as Winachsglas.

De fiin Beenen kunn see noa aal Kanten dreien – see kunn sük dormit an d‘ Kopp kraaben un to glieker Tied över de Flöägels strieken. Dat we sowat van figelinsch – see wull dat sülvst noch gannich begriepen. Blossich noaderhand – bi dat Schootüüchs – dor kunn dat een bäten stuur worden – see bruks näämich särß Schoo tomoal.

Oaber dat wee noch een Tied hen. Eersmoal muß see sükk in hör Welt torech finn’n.

Hör Welt – dat we de Köäken mit de groode Törfoaben – mit de Spekk un Schinkensieden – mit de Wusten in Kringels un in laang dikk Daarms – de aal an d‘ Böän hungen to dröögen. För so een lütten Stuvenfleech wee dat dat Paradies. In d‘ Spies-koamer stunnen Potten mit sööten Room – mit Schmoalt un Grieben un mit geele Botter.

See wuß gannich wor see sükk toeers hensetten schull to äten. Hier een bietji un dor een bäten – un upletzt noch een spierke an d‘ Hönnichpott schlikkern.

De Flöägels wurn rein loahm un de Beenen schwoar – dat wuur Tieds een Settji to schloapen.

Achter de Köäkendör stunn een Wilgenkörf – de wee moi mit rodet Tüüchs utschloan – richtich schuulich seech dat dorin ut. Dor kunn see een gemütlichen Middachstünnen hollen.

Mit een Ziers flooch see in de Körf. Tüschen de Geräädschkupp in de Körf mook see sükk dat figelinsch torecht – hier noch een Strääk bösseln – dor noch een Been schküddeln – un denn schleep see tüschen Drinkensbuddel, Stükkendöös, Sloadji-staang, Tabaksbüdel un Piep in.

Wenner hör ok blossich een Flöägelschlach Oahnung in d‘ Kopp seet, wat dat mit de Körf för een Bewennt up sükk har, wee see dor joa ni nich rinfloagen. Oaber woneem schull see dat hemmen – see wee joa man eers een poar Stünnens old.

Jüüst dat see inschloapen is neit een de Dekkel to – hör bleev hoast dat Haart stoahn. Up Schlach wee dat balkendüster. Na joa – so kunn man wenichstens in Ruh schloapen.

Nelemale – wenn du wußd, wat di verwachten deit – see wee in Harm sien Vesperkörf laand un wee nu up Tuur noa d‘ Moor. Harm wull hen to Törf groaven.

Eers to d‘ Teetied kreech see wär de Hääven to sehn – de Klapp wee noch heel nich oapen, wee see ok all buten.

Doch wat wee dat? Dit wee joa een ganz annern Welt!

Dat wee een Summen un Fleuten un Brummen – un aal de Klören – blau un bruun un witt un rod. See kunn mit hör särßkantich Oogen gannich so flink hen un her goahn, as dat up hör instörm. Groode geele Bottervöägels un schwartgäel striept Immen seeten up bunte Blöömen. Wenn see wächfloagen ween see hoast duun van Hönnich – so schokkelden see dör de Lücht. De Puustkoppen van de Peerblöömen un wittet Wullgras floogen mit hör üm de Wäed – see wullen säker weeten, well dat woll flinker angoahn kunn.

In een Tied van nix har see de Köäken all vergäten – so licht geit dat. Hier buten geev dat keen Müüren, an de man sükk de Kopp stööten kunn – hier wee de unendliche Wiede.

Dat lücht un triller un lokk – see kunn dor gannich tägen koamen, sükk dat aal antokieken.

Fffjjjjiit – wat wee dat? Een Schwoalfke wee up Föägellängte an hör vöörbistoaven – jungedi, dat wee noch ähm goodgoahn. In hör Köäken har dat disse Gefoahr nich gääven, dor har see sükk blossich vöör de Hönnichschleufkes – de Fleegenfangers de an d‘ Dekk hungen – woahrschoon mußt – oaber wenn man dat richtich sücht – man kann in d‘ Lääven nich aal hemmen. Bi de Düwel braant dat Füür un in d‘ Hääven givt dat Schwoalfkes.

Bi aal de Kiekeree har see dat Äten rein vergääten – tomoal de hör Moach so een groden Bölk, dat de Müürch – de mit hör up dat Heidekruut seet – rüggels up de Grund full.

Denn man los suust, un kieken wat up de Spieskoart so stunn. Dit un dat – van aal wat. See wuß heel nich, wat see woll toeers angoahn schull. De Disch wee so vullpakkt – dat dreef all bi de Kanten andoal.

Eenmoal upstiegen in d‘ Lücht – de Süüen achter sükk – van boaben kunn man d‘ aal veel bäter sehn.

Dor – tüschen de Reiten – up de lütji Hümpel – as wenn dor een Kroon stunn – dor muß see updoahl.

Oahn vöäl Kringelee schoot see liek andoal. Dat muß joa wat ganz besünners wääsen. See kunn all de lüchtende, geele Grund rüken un schlikker sükk dat Muul – bammmms – wat wee dat? Heel benaut keem see wäär bi sükk bi. See leech up d‘ Rüäch up een groodet, gröönet Bladdje – un dor, wor see henwullt har to äten, stunn een Wicht – so fien dat man dor dörkieken kunn.

„Grööt di – Nelemale!“ hör see dat singen. „Ikk bün Solamele – de Moorfee. Ikk do hier in d‘ Moor so’n bäten verwachten, dat dat aal sien Padd geit.“

„Joa man – woarüm hest du mi denn up de geele, sööte Grund nich äten loaten – ikk hevv doch so’n Schmacht“ keem dat rein ‘n bäten vergrellt van Nelemale t’rüch.

„Wenn ikk di nich hollstopp boaden har, haast du ni mehr äten kunnt“ de lüütji Moorfee schlooch mit hör sieden Flöägels een grooten Boach. „Paass good up – glieks kummt de ole Knisterknaster. Sien Läävens-keers is ovlopen – de kann ikk nich torüchholln – denn süchst du wat passeert.“

See har noch gannich to Ennen schnakkt, hör Nelemale wat brummen. Een dikken blaugliemigen Peerfleech keem antrummelt – drei dree, veermoal över de Kroon – un gung ganz suutji andoal. He har sükk ok woll sien Middachäten utkäken. Een Stükkji rutter he noch över de gäele Grund – un denn stunnen sien Flöägels still.

Bit he sien Schlakkerlatz ümbunn’n un Mest un Goabel proat lächt har, düür dat een Settji. He har sükk rein komodich hensett un wull so richtich loslärgen – as dat een Klapp mook – un de Kroon har hüm inschloaten.

Nelemale wee dat Haart in de Büx szakkt – see har rein de Klöär verlooren.

„Kiek“ sää Solamele – de Moorfee – mit hör Singsangstiäm „so geit dat to in d‘ Natur. Wenner ikk mien Oogen nich överall har, wüür us Sünnendau aal de Deerten upfräten, de bi hüm up Visit keemen.“

Nelemale muß eers moal düchdich schluuken – dat wüür see sükk heel dikk achter de Ooren schrieven.

De Kroon van wieden ankieken un sükk an dat Bild höögen joa – oaber henfleegen un versöken een Stükkji ovtognaueln – nie nich wäär. As see sükk verhoalt har un sükk bi Solemale bedanken wull, wee de aal laang annerswons – üm de Richt to hollen in dat Lääven hier in d’ Moor.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Nich blods in de Hüdelbargen is de Welt so’n bäten verkeert . . .

Oostfreesland bölk heel luut över d’ Land – dat moie Staddje Auerk reep mi. Ikk har in mien Haart-bloodkuntrei an so mennich Stään wat to beschikken. In de letzde Tied wee dat mit mien Visiteree rund üm de Peermarkt nich to wiet her – ikk moot dat ingestoahn. Mi sülvst spiekt dat am meesten – dat köänt ji mi glöven. Wenner ikk denn noa Roadio Oostfreesland krüdel, geit mien Padd meest över Wiesens un Egels – wiel – Mulkeree un Möälen in Sicht, word in mi binn’n jümmers wat antikkert. Wat dat is, dat much ikk nu jüüst nich luut särgen. Ditmoal wee ikk över Ogenbargen un Plaggnbörch infallen. De eerste Hollstop wee an d’ Oostfreeslandhuus. Ikk har joa to geern in Sandhörst noch ähm in d’ Schlött rinkääken – wenn ikk säch Schlött, weeten de meesten säker heel nich wat ikk dormit meenen do. För mi wee in mien Kinnertied dat moie Huus in Sandhörst – an de Ovdrei noa Tannenhuusen – jümmers dat „Schlött“.

Mien Läävdach is mi dat nich vergünnt west, dor rintoluustern – ikk denk, ikk kriech dat noch kloar, bevöör de Dischler mi de letzt Spiekers günnt. Oaber dat blods so mit an de Kant.

„Ostfrieslandhaus“ – in bannich grode Bookstoavens steit dat an de Huusmüür – kiek un dor wull ikk rin.

Döören hett dat Huus ok woll Stükk ov wat – oaber de ween aal so fast to, as de Schlüüsen in de Sielen bi Hochwoater – un dorbi licht Auerk doch een heel Enndji van d’ Diekskant wäch. Na joa – villicht is dor een Süük in d’ Huus hevv ikk mi dorcht, dat dor nümms rindröfft. Wiider gung de Reis noa een grooden Bedriif. Glieks ünnern in d’ „Empfang“ schull ikk mien Gesiächt wiisen – har man mi up een Plakkzädel schrääven – dit „ünnern“ leech denn twintich Stappen hoch – keem mi een bietji sünnerboar vöör – dit hooge „ünnern“. Hest dat woll nich richtich mitkräägen – denk ikk so bi mi.

Van dor ut leep mien Padd denn noa d’ Land-schkuppshuus hen. Up een heel grooten Wiestoafel kreech ikk gewoahr: Plattdüütsk Büro im Erdgeschoß. Ikk keem mi furss vöör as in Hannower. Dit Wordengemengsel hett in mien plattdüütsch Föölen eersmoal een Buul rinhaun – joa un funnenvv ikk dat Plattdüütsk Büro – netso as de „Empfang“ in de Bedriif wor ikk jüüst vöördem wee – twintich Stappen de Trapp hoch. Kiek – un in disse Momang hevv ikk mi wäär netso föölt as domoals in Wuppertoal – in de Hüdelbargen – as ikk een Stroatenboahn ton eersten moal mit de Röä noa boaben foahren seech.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Nix dorto läärt . . .

As ikk tofällich bi Roadio Joade Foot foat har, hevv ikk mi wat vöörnoamen – k wull de Minschen in dat wiede Land dat Denken inplanten: Joawoll – dat is us Roadio. Nich van mörgens bit oabends – so doch woll Stünnenwies. Jümmers kreech ikk to weeten – Roadio Joade ??? – dat is doch irgenwat dor in Willemshoaben. Dat Roadio Joade un dat Willemshoaben ween denn in de Wöär heel wiet wäch. Dor wee wat mit an – bi Roadio Joade keek man blossich över de Pottrand bit noa de Henkels. Ikk bün dör d‘ Plattdüütschland kroapen un elker Dach irgendwons updüükt. Ikk hevv de Minschen bi d‘ Hannen foat – un mit hör tosoamen Roadio moakt. Un wat schall ikk jo särgen – noa een körten Tied kunns in Wiesmoor ov in Freebörch, Voarel, Zetel un Holtgast – ov in Wittmund, Esens, Auerk un Moordörp – ov in Schwiendörp, Leer un up de Eilands vöör de Küst hörn: Roadio Joade – dat is us Roadio. De Noabers up Günndsiet de Grens – in de Hollandsch Provinzii – luustert us to. So is dat wussen – dat Band. Van binnen noa buten – van buten noa binnen. Rejell noa de Devise – de Minschen buten köänt oahn us lääven – hier binnen sünd wi oahn de Minschen buten nix. Nu fiert Roadio Joade Geburtsdach – as sükk dat hört, moakt man dat in d‘ Bladd künnich. Un wiel man keen Doalers för dat Spillwaark hett – tikkert man Lüü an, in d‘ Knipke to griepen un dat künnichmoaken to betoahlen. Dorför worn see denn in d‘ Bladdje upschrääven – recht so – well sükk inbrengt, de schall ok nöömt worden. As ikk de Riech van de Graleerers dörgoahn bün, hevv ikk maarkt, dat de Stüürlüü van Roadio Joade jümmers noch nich bi d‘ Oogendokter wäst sünd – see kieken ok vandoach noch blods bit an de Henkels.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Nivoo –

ov schull ikk bäter särgen, Läävensoart wor büst du ?

Veertein Doach lang hevv ikk mi hööcht – nä man, ikk wee rein göäksch. De Direktschoon van een „Hotelkette“ mit een oal oostfreesken Noam, har mi nööcht, moal een Dach bi hör mittodoon. Ansächt wee een Osterspektoakel. Wiel ikk sülvst vöör hoast füfftich Joahr in so een Bedrijf mit een gooden Noam up Nördernee läärt hevv, full mi dat nich stuur, glieks joa to särgen. In mien ollerwelschen Kopp stoven denn ok de Biller van Nivoo un Atmosphäre doagenlang hen un her. De Tied kunn ikk rein nich ovttööven – oaber endlich wee de Dach dor. Een moien Stää to sitten har man för mi inricht. Stuv tüschen Informatschon un Rezeptschon. Jüüst tägenöver de Dübbeldören-Ingang. Stilkens wenn de automaotisch Schuuvdören Jschjschjschjjd säen fluttern mi mien Papiirn üm mi to. Dor seet ikk denn joa goaelk in mien Sörch – ünner Plastikbööm – un wull mien Besinnen so richtich wäär uplääven loaten. Tweedusend Minschen sünd woll an mi vöörbi steustert – oaber bi keen een hevv ikk funnen, wor ikk up luur. Noa een lütten Sett fung mien Weltbild an to klöätern – un tomoal leech dat heel un dall in Stükken. Middachsvvik mi denn froacht, ov dat verdannt keen Minschen mehr mit Läävensoart givt. De Kledoasch, de in de Stünnens so an mi vöörbi droagen wuur, lett mi an de Tied twiefeln. In de noare Tied noa d’ Kriech harn wi us doadschoamt, so rümtolopen. Mennichmoal seech dat düüre Tüüchs ut, as wenn Hein Pikkdroaht dat ut ole Plünnen tosoamenschoostert har. Un denn noch wat. Ikk weet joa woll wat moi is – ikk meen dat wenichstens van mi. Ikk kiek ok heel geern moal een kniepigen Froolüümors achteran – oaber wat mi in de Stünnens boaden wur – wenn ikk nich so stoafast in d’ Karakter wee – ikk glööv, ikk seet nu all in d’ Kloster.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Noa de Woahl . . .

Dat Vöörjoahr trukk in d‘ Land – in de groode Stadt – dor glieks vöör de Bargen – seet man to regeern.

Dat Footvolk in dat wiede Land Neddersassen har an een grieseligen halfwitten Winterdach mit hör Krüüzen – de see up een Plakkzädel moalden – fastlächt, well dat särgen vöör de tokoamen Tied har.

Nu seeten de Schnakkers tohoop un ballerden sükk de Wöör üm de Oorn. Well an luudsten kreinen kunn har haost all wunnen.

As dat nu moal so is in d‘ Lääven. Jedeneen meen, sien Tohuus, de Kuntrei, de hüm in dit Koakel-rundum stüürt har – bruks de meeste Stöän.

Dat kunn ok jedereen begriepen – dat is joa een olen biblischen Erkenntnis: dat Hemd sitt nörder an d‘ Liev as de Jakk.

Dor hevvt sükk ok aal mit ovfunnen. Man hör denn in dat moie Schlött – wat dor an d‘ Lien licht – tovöörderst richtich spitzkantich, schkaarpschläpen Hochdüütsch dör de Lücht fluttern.

De een wuß dit to vertelln – de anner anners wat. Wenn dat hen un her to Ennen wee, harn de Minschen buten woll wat hört – man – verstoan un begrääpen har dat foaken nümms so recht.

Dat leechste bi dit Spillwaark wee noch – jeden van de Schnakkers meen – un dat glööven de meisten bi sükk ok wüggelk – dat sien Soak de wichtichste wee.

Is minschlich – ov wat wullt dor anners to särgen? Nu geev sükk dat eensdoachs dat vöörn an d‘ Kateeder een Minsch ut Ossfreesland stunn, de irgendwat to vertellen har, wat sien Heimoat un de Minschen in dit moie Land angung.

Wiel – Ossfreesland – up jeder Plattegrond is dat noatokieken – hört politisch ok to Neddersassen.

Dit Vertellen – dat mook he up platt – wiel dat sien Modersproak wee. Blods ditmoal seech de Soak rein verdreit ut – buten in d‘ Land kunnen de Minschen verstoan wat he ut sien Halsgatt rutleet – binnen in dat hooge Huus keeken de meisten sükk an, as wenn see särgen wulln: Kann nix verstaan. Disse Spröäk käent joa hoast jedereen all ut sien Kinnertied.

Un in de achterste Riech – dat kunn man ganz düdelk hörn – sää doch verrafftich een to sien Noabersch: „Warum hat man uns nicht informiert, daß wir einen Gastredner aus Grönland haben!“©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Nöächte, ov wat Kinners so ankummt …

Us Noabersch keem mi vernoamiddach tomööt – twee Familinovlärgers krüdeln all up eegen Röä tägen hör an. Son lütten Spiekermann as Jüngst hukel achter Moders Rüäch achtern up Drachholler. Nä nä – man nich so up dat noakend Droahtgestell – wat vandoach as ‚Kindersitz’ up d’ Gepäkkholler fasttüddert word, dat sücht meist so ut as de Futterkisten bi Raiffeisen in d’ Genossenschkupp. De Moder har mit hör dree Kinners een langen Böschkupp achter sükk. De lüütji Hömel hukel in sien Hukk dor achter Moders Rüäch un wee all halv an schloapen. As son Hund, de doarup wachten deit, dat he dodschoaten wurd – blitz mi dat dör de Kopp.

Well hett sükk sowat woll infallen loaten – Kinner up d’ Günntsied van d’ Lääven to setten. De neeschierich Kinneroogen kieken stiäl tägen son Gewaltspukkel an. Wat moot dar eers för een Mallör wääsen, wenn de Mors dor vöörn up de Soadel – de de Gewaltspukkel joa eers Stöähn givt – sükk bi de Poaseree moal een bietji Lücht moakt? Dat moot för de lüütji Kinnerkopp joa wääsen as son Gewitter-schuur mit duusend Dönners. De Oogen mooten hüm joa troanen – un wor schall de nüdelige Achtersitter denn sien Nöäs hendrein? Man brukt sükk wüggelk nich to wunnern, wenn Kinner all as Lütt foaken heel benaut in d’ Kopp sünd.

Nu geit mi ok up, woneem de ‚Schnüffelkinner’ herkoamen – van sowat kanns näämich ok süchtich warden.

Ov sükk dat allmoal een Geläärden van disse Kant bekeeken hett?

Wat harn wi as Lütten dat doch bääter. Wi seeten in d’ Körf vöör d’ Stüür, harn stoadich frischk Lücht üm de Nöäs. Wi kunnen de Stüürmann ankieken, un mit hüm schnakken. Dat wee doch een moier Bild – un ‚Drogenprobleme’ geev dat ok nich in us Kinnerwelt.

Nu schöält woll glieks Stükk ov wat Schlaukoppen upgielen – ikk hör dat all. Van wägen de Säkerheit un so.

Is denn dat in d’ Gesiächt kieken niks mehr weert? Wor de ‚Schlauen’ sükk doch aal üm de fäälend Kommunikatschon tüschen Öllern un Kinner sörgen.

Jüüst in disse Läävenstied word doch dat Fundament dorför lächt, dat Minschen ok noaderhand mitnanner schnakken köänt.

Un eens moot ikk nu ok noch ähm särgen: Foahnen fluttern ni tägen de Wind – un vöörn word tominnst nich schoaten.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Noch eenmoal mien Deern …

Güsternoabend, bi een lütten Schnakkeree mit mien Frünnd Paul sien Froo Helgoa, keemen wi so up de Ünnerscheed tüschen Kinners ut een un de sülvige Famili. Jungs un Deerns de een Voader un een Moder hemmen sünd foaken as Füür un Woater.

As Helgoa dat sää, stunn mi up Schlach mien eegen Familinbild för de Oogen. Bi sowat brukt man meest nich wiet to kieken – brukst blossich de Schkapp in dien Kopp e.

Mien öllste un mien jüngste Süster – vandoach noch jüüst so as för säßtich Joahr – schwaart un witt.

Mien öllste Süster van jung an bäter nich as doch – behäävich – up sükk sülvst bedoacht – keen Trää to flink lopen. Moder sää eenfach leu dorto. Utdrieven hett see hör dat nie nich kunnt – nich mit Schnakken – nich mit Eien un nich mit Hauen: Versöcht hett see dat up aal Oarten. Anners bi mien jüngste Süster – dor is Moder villicht een bäten figelinscher vöörgoahn – oaber nä – mien jüngste Süster is woll anners strikkt.

Mit dat up sükk sülvst bedoacht wääsen – dor steit see mien öllste Süster in nix noa. Dat is ok all de eenzige Eenichkeit. Jümmer ünnerwäägens – jümmer an dreien as so’n lütten Düwel, wenn he ut de Zigaarnkist flücht. Wenn man bi us in d’ Siedlung een Drufel Kinner seech – vöörnwäch wee stilkens mien jüngste Süster. See wee de Boas – liekers van Jungs ov Wichters. Tja – un denn wee dor de Soak mit de Schoolwäch. Wi harn Glükk – us to Huus un us School stunnen man dreemoal henfallen utnanner – good twee hunnerd Meter. Mien jüngst Süster hett dat nie nich kloarbrocht, över d’ Stroat noa Huus to koamen. Hör Padd leep iiseern dör de Schloot, de achter de Hüüs langsleep – wiel, dat schedderich Woater ut de Hüüs muß joa irgendwons hen. Un stoadich mit een Steert van een Drufel Kolleechen. So seegen see denn ok Dach för Dach ut.

Schidderk un mit tweirääten Tüüchs.

Wat keem dorbi rut? Moder, de joa woll anners genooch to doon har, muß jeder Dach Tüüchs waaschken un flikken. Nä, nä – nich blods van mien Süster. Dat har joa woll noch angoahn kunnt. Wiel Moder so een groodet Haart hör eegen nööm, hett see ok elker Dach dat Tüüchs van de heele Bagoasch wäär inricht. Wenn de mit schidderk un tweiräten Kleedoasch noa Huus henkoamen ween – dat har meest düchdich Hau gääven. Aal birdeln un bädeln hett bi mien Süster nix hulpen. Un nu kummt dat, wat ikk mit figelinscher vöörgoahn meent hevv. Mien Süster wee moal wäär van boaben bit ünnern vull Schiet. Achtern in d’ Waschköäken de Klee-doasch uttrukken – mien Süster steit dor mit hör blanked Lääven – Moder kummt ut de Köäken – een grääsich langen Strikknoadel in d’ Füüsten – un denn: „So – mien Deern, du kannst di dat utsöken – över de Stroat noa Huus henkoamen – denn is dat good – ov dör de Schloot – denn joach ikk di jedermoal disse Strikknoadel in d’ Mors – bit an d’ Hals“. Moder moot dor woll so vergrellt bi utkäken hemmen – van Stünns an keem lütt Leni över de Stroat noa Huus.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Nörden . . .

Nörden – hoast jedeneen weet sükk dor wat ünner vöörtostellen. Wenn man de lütten Schietbüdels in d’ School froacht, denn krist woll dries to hörn: Norden ist da, wo die Kompassnadel hinzeigt. So is dat wiers. Froachst grötter Minschen, de stilkens mit een Huus up Röä ünnerwäängs sünd – de antern di foaken: Up Nörden to is dat Winterdachs dree Moand düster un in d’ Sömmerdach geit de Süän netsolaang nich schloapen. Joa – un noch wat löpt dor meesttieds achteran – Beer un Schlukk is dor gräsich düür – un Iis un Schnee licht dor in Bülten – och joa – un Lakse – up alle Oarten trecht moakt givt dat ok. Dor kanns di de Fingers noa schlikken. Een ov anner Mannsbild kann denn ok woll moal nich an sükk holln – wenn he noa aal Kanten lustert hett, ov sien „bessere Hälfte“ wied genooch wäch is, denn kummt mit verdreide Oogen: Und die blonden Mädchen erst . . . !!!

Ikk mach jo woll een anner Nörden beliekteeken. Well nich jüüst een Wikinger sien Urenkel is, ov Pipi Langstrümp hör Kinnerstuuw – ov villicht sogoar Keunigin Sylvia besööken will – de brukt nich över de Grens, un de brukt ok nich över dat Woater – de foahrt eenfach noa Ossfreesland. Dor an d’ Diekskant – nich wiet van de Oostereems wäch – licht dat moie Staddche Nörden. Nörden in Oostfreesland hett aal dat vöörtowiesen, wat in jo Kopp mit Nörden verhoakt is. Fischen givt dat – as wenn ji de sülvst trechtmoakt hevvt – Schlukk un Beer is dor in Huus – Schrievers as Astrid Lindgren köänt ji finnen – de Wichters sünd netso blond un netso moi – anstatt Wikingers koamen jo woll Oostfreesen tomööt – oaber de köänt mit hör Tee-museum blenkern. Dat find man anners nargens-wons. Un denn kiek man ähm över de Diekskant – Woater süchst du liekers sovöäl as in Schandinoa-vien. Oaber wat man noch sücht – dat hevvt de Noordlänners wiers nich vöörtowiesen: De Perlen van Oostfreesland lirgen stuuv vöör di – de oostfreesken Eilands. Van Nörddiek ut man een Kattensprung, un man is mirdenmang in d’ Paradies. Well mi nu verkloaren kann, wor dat moier is as in dat oostfreeske Nörden – de will ikk geern tolustern.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Nördernee . . .

Middewääk oabend seet ikk in Sinas Böökerwaark-stää in Jewer – dor dröfft ji ok ruhich moal hengoan – wenn jo jo Padd in Jewer över de Kaarkploatz föört – wat Sinoa Jostes so dor moakt – dor geit een dat Haart up – oaber dat blods so mit an d‘ Kant – also Middewääk oabend seet ikk dor – een bietji wat to vertelln – joa joa – ikk weet dat ikk nix to särgen hevv – ikk hevv dat all good mitkräägen – dor ut de tweede Riech – ikk hevv dat tominnst versöcht. Dor wee ok son bietji wat van Nördernee mit in. Een Deel van mien Jungmannstied stunn mien Bäed dor – ikk wull eers särgen – ikk har dor mien Telt upschloan – oaber dat kunn mennicheen mi woll anners utlärgen. Liekers harn wi wat mit Wichters to doon – ok woll moal een bäten mehr – oaber dor vertell ikk nix van. Mi hett moal een Doam sächt, dat wee mien ingelschen Karakter. Ikk glööv, see meen wat Gentelemenhaftiges dormit. Wenn ikk denn so an mi doalkiek – ikk moot togääven, dor kunn wat mit an wääsen. Wiel – mien Voader wee jo een Saylor. Wat dat eelich bedütt, weet ikk bit vandoach nich so recht – oaber dat klingt so moi, finn ikk. Harrijeses – nu bün ikk all wäär rein van Nördernee ovkoamen – schüldigung. Wenichstens – as ikk bietji wat ut mien Besinnen an disse moie Tied in de Welt lopen leet, kreech ikk tomoal een antern. Oach wat – keen Echo – wi sünd doch nich in de Hüdelbargen – nä – dor seet in de tweede Riech vöör mi een Froominsch, de lääv mien Geschichten mit. Ikk kunn dat rein föölen. Un wat keem dorbi rut? See wee mien Tüüch – mien Tüüch, dat ikk de Woahrheit vertell. See har in de sülvige Tied as ikk up Nördernee läävt. Ikk har woll vöördem pathetisch särgen kunnt: Und Gott ist mein Zeuge – dat har mi joa doch nümms glöövt. Tomoal seet dor well, een Minschk as du ov du – de har dat mitbeläävt. Gottinää – wat hevv ikk mi hööcht. Ikk wuur up Schlach een Ennen grötter. Mien Moder har woll sächt – Jung – paas up de Böän up.

Us Eilandslääven full ok noch jüüst in de sülvige Tied. Ikk mach nu nich särgen, wo laang dat her is – denn kunn woll de een ov anner anfangen to räken, wo olld wi sünd. Bi mi is dat liekers engoal – ikk seech all sied twintich Joahr ut as tachentich – oaber as een Doam moal sächt hett – mien Gentelemen-haftichkeit. Een büld Nörderneer Originoals hevv ikk joa all van schrääven – de ole Schlachter Wessels – de har Magret – Magret heet näämich mien Tohörerin – noch in d‘ Kopp. Schlachter Wessels broch noch een half Schwien mehr up d‘ Wacht as us Wattföärer Hinnerk Clausen. In sien Gewaltspans kunn woll een Beerwoagen ümdrein. Wenn Schlachter Wessels för lütt Jungs ut Büks muß, gung he stilkens noa buten up d‘ Hoff. Bi een son Gedoo hett hüm denn moal een lüütji Jung ut de Noaberschkupp tokeeken. De Jung kunn sükk denn nich verkniepen, vöörn in d‘ Loaden luut to kreien: Onkel Wessels, Onkel Wessels – ich hab dein Pilimann geseh’n. Domoals kunn mennich oal Tant bi sowat woll noch een Doalschlach kriegen – nich so Schlachter Wessels. Noa tweemoal Lücht hoalen greep he in d‘ Geldschuuv – un statt Schellens kreech denn lütten Wiesnöäs een Doaler. Un wat sää Schlachter Wessels dorto: hier mien Jung – de häst du di wüggelk verdeent – ikk hevv dissen Schlawiner näämich all sied twintich Joahr nich mehr sehn.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Nu foahrt wi noa Aachen . . .

Fidi wee noch een Kierl van de ole Schlach. Führerschien Klaas veer har he in sien Jungtied moakt – wiel, mehr as een achunnängziger NSU kunn man sükk so nich leisten. To mehr har sien Voader dat ok nich brocht.

Fidi har oabers nich dormit räkend, dat de Welt son bäten in een annern Richt lopen wüür – un üm dat Tempo van de technische Entwicklung vöörrut to sehn, har man joa Spökenkieker wääsen mußt.

Oaber dat keem, as dat keem – Fidi har man jüüst mit een blau Ooch sien Klaas veer in d’ Taaschke – heel brägenklöäterich wee hüm noch van de veele Froageree van d’ Foahrschoolmester, as sien Tini – de he annerletzt freet har – de achunnängziger NSU – as Aarfstükk van sien Oal – nich mehr good genooch wee. „Up dat Spiegöäkel sitt ikk jo as een Papagei up sien Klauterboom“ sää see gnadderhaftich noa d’ eersmoal mitfoahren. Een Tiedlang hett Fidi dat vullhollen – noa elker Tuur irgendeen Spröäk üm de Oohren to kriegen. Een gräsigen Tied wee dat – he much de achunnnängziger sülvst nich mehr lieden – un so hett he up een Vergantung in Moordörp dat Ehestoainpadd van Hüdschefüdel – mit een Bullkalf upto – tägen een ganz figelinsche, holliwuud-tauchliche Lambretta intuuscht. Wiel – in een büld Films kunns de sehn. Annerletzt hung in d’ Dörp-krooch noch so een groodet Plakoat – Oscar Simoa un Leni Riefenstoahl, mit Pilotenmütz up, joogen mit so een Deert dör de Geografie. De beiden keeken so blied ut – dat kunn joa woll nix moiers gääven as so een divahaftiged Foahrtüüchs. As he dormit denn schnoabens all een bäten antütert noa Huus hen keem, wee dat bi sien Tini man nich so een trillernd Juchhei as he sük dat ünnerwäägens utmoalt har – Tini har näämich all so een dübbel-moatigen Breefkast up veer Röä in d’ Ooch.

De Noabers harn sükk van d’ Maigeld een BMW-Isettoa köfft – un de seet hör in d’ Kopp. Oaber see wee ok nich allsto grimieterk – Fidi hett doch noch ’n bäten Leevde för sien Künnen kräägen.

Een vierdeljoahr is Fidi denn mit de doamenhaftige NSU Lambretta verbandselt west – solaang, bit een Aarbeitskolleech hüm moal heel füünsch frooch, ov he nich moal een Kleed antrekken wull – wiel dat doch up so een Roller een büld moier utseech.

Dor stunn annerndach een spiekerblanked, neeäd GOGGO-Mobil vöör de Dör.

Tini wee sowat van göägsch un upgedreit – nägen Moant loater sünd denn de Twillings geboren. Bi de GOGGO is dat joahrenlang blääven – van wägen de ole Führerschien veer un de tweehunnerdfüfftich Kubik. Un mehr as Auerk un ümto hett he ok nich ünnerd Reifens krägen. Bit – joa bit de leev Herrgott de Politikers een Infall tokoamen loaten hett – mit de ole Führerschiens veer drüff man tomoal richtich lüttji Autos stüürn – bit söäbenhunnerd Kubik. Dor muß een van her. So keem de lüütji GOGGO wäch, un een gröttern Broer ut de sülvige Autoschmää wuur de Noafolger. As Fidi sükk veer Wäken mit dat Deert infoahren har, läch Tini fast, dat see up Reisen gungen, üm Tant Ettoa in de Printenstadt Aachen to visiten. Fidi keek bi dat Word Aachen rein plietsch ut sien Stalljakk – oaber Tini meen: Mit so een Karosse is dat man een Schäät – de foahrt van sülvst.

Soaterdachsmörgens gung dat los. As see in Vechtoa de Autoboahn to foaten kreegen, har Fidi all sovöäl Schweet in d’ Nakk as bi een ganzen Dach Heu infoahren nich.

Bidrein – as he dat an leevsten doan har – geev dat nich. Van wägen de Blamoasch tägen sienTini un de anner Lüü. Dat gung man so liekut, un wieder.

Dör Kreisels un dör Tunnels – över een grooten Fluß un an hooge Hüüs vöörbi – dat wee all wat seltens.

Kiek – un oabends üm tein kunnen see denn moi mit een Krööger in dat dänsche Aarhuus över d’ Schandinoavienwäär schnakken.

Dat neeä Auto wee woll van sülvst foahren – oaber dor har doch verrafftich een ünnerwäägens de Stroaten verdreit.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Nu steäl di man nich so an

Jann Krüßmann foahrt all sien Läävdach noa See to. As Moses is he vöörtieds bi Harm Bösselmann up de kopplastige Schliekrutscher anfungen, up de he denn tüschen de Eilands hen- un herkrüdel. Nu is Jann all laang Koptein up een grooden, veerkantigen Blikkis-tendamper, un is in de heele Welt to riiten. Wenn sien Schkipp moal wäär een düütschen Hoaben anlöpt, un mit Glükk mehr as tein Stünnen fastmoakt – wat man minn genooch vöörkummt – lett he sükk dat nich näämen, sien oled Dörp to visiten. Alleen wäägen de Schnakkeree, un üm mit sien ole Frünnen een Piep to schmööken. An Bord is de eenzige de Platt versteit sien griesen Papagei Raßmus. Up de iistern Planken löpt dat mit de Sproaken bunt-klöärich dörnanner – van filipiinsch över schinesisch bit hen to Esperanto för Eskimos. Sien Stüürmann, de schnakkt ok noch Düütsch – oaber blods wittblau kareert – de is näämich ut Bayern. Van de Familii läävt liekers nümms mehr in dat Söbenhuusen-kuntrei – oaber Janns Haart haangt jümmers noch an de Linnenboom, ünner de he siene eerste Leevde denn eersten Sööten upschnullert hett.

Nu is joa all een büld Tied över d’ Diek trukken – sieddem sien Büxen laang Piepen kräägen hevvt – un mit de Makkers ut de Jungmannstied is dat rein schroar wurden. Oaber de ole Kröögersch Minna Zuli läävt noch, un hollt de Krooch togaang. Hoch in de tachentich is see mittlerwiel. Schlecht hörn kann see good – un good kieken kann see schlecht. Dat moakt nu oaber rein nix – hör Grog is noch netso stief, as een Noordwest mit elben – un noa hör Boonenszopp kanns noch netso ballern, as fröeer dat Kanonenscheeten up Kaisers Geburtsdach.

Nu is d’ moal wäär sowiet – Jann hukelt in de Gaststuuv ünner dat gröönsche Reiddakk – hett all Stükk ov wat Grog intus, un een Gewaltsteller mit Boonenszopp vöör sükk up de Toafel. Düchdich heet is de Szopp, un dat äten geit blods sinnich. Harras – wat sied twintich Joahr de Kroochhund is – licht ünner de Noaberdisch, un pliest mit een Ooch stilkens noa Jann röver. Anners hört man de Wulf gannich – oaber sied Minnoa Jann de Teller mit de Boonenszopp henschoaven hett, is he an gnattern as een schmachtigen Wulf in Sibirien. Jann kann dat nich begriepen, dat Deert is doch hoast sien Frünnd – dör so lange Joahren. He kann nich ümto, Minnoas Enkel to froagen ov de Hund wat fäält. Nää – Unkel Jann – sächt denn Lütten heel plietsch – Harras fäält nix – blods, du ättst jüüst van sien Teller.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Oabendglükk . . .

Dat dücht mi in mien Besinnen foaken so, as wenn de Sömmerdoagen in us Kinnertied moal so lang ween as vandoach.

Dat drücht – ikk weet dat woll. Een Stünnen hett jümmers noch szäßtich Minüten, un düster word dat ok üm de sülvige Tied.

Dat licht säker ok doran, dat wi nich van d’ Huuskino berieselt wurden. Wi mußen us noch up us eegens Hand wat vermoaken.

Nu wee ikk joa all över de tein wäch. Dat ikk üm söäben in d’ Nüst muß, wee ok passee – de Tied wee widerlopen.

Mien Süsters un Broers, de ween all aal utfloagen – un ikk wee nich mehr so een ganz lütji Hömel.

Moder mook hör Schichten in d’ Fabrik. Moal van mörgens fief bit middachs üm twee – moal van middachs twee bit nachts üm een.

Wenn Moder nachts eers noa Huus to keem, har ikk joa oabends Tied, mi wat to vermoaken.

Dat wee richtich goaelk. Ikk kunn näämich aal dat beschikken, wat Moder villicht nich goodsächt har.

Een van disse Geschäften, dat wee Eiersöken. Mit Ostern har dat nu rein ganniks to doon. Eder wat mit Boadgasten.

In de jungen füfftiger Joahren tummeln sükk bi us in d’ Siedlung all Boadgasten van överall her.

De Massenturismus har in Düütschland siene eerste Kinner kräägen.

Wi sülvst kunnen us dat heel noch nich leisten, up de Reis to goahn. Oaber in de junge Bundsrepublik geev dat all Minschen, de dat Geld dorför harn.

To goods keem us dat joa ok.

Well een Koamer in sien Huus freemoaken kunn, de dee dat.

De Minschen schleepen mennichmoal sülvst in d’ Schüür ov up de Böän.

Dat wee joa jümmers blods een poar Wäken in d’ Sömmer.

Wi Kinners hevvt up us Oart sehn, dat wi ‘een poar Krömmels van de Koken ovkreegen. Wi hevvt an de Boadgasten ton Bispill Eier verschüürt. To’n grött-sten Deel ween dat Möveneier – de bruksen wi blods up d’ Penner söken. Dat geev Lüü, de ween rein heet dornoa. So ok een Boadgast bi us in d’ Huus. Sien Ovreis stunn för de anner Dach an. Ikk wull mi joa nix dör de Nöäs goahn loaten. Oabends vördem noch gau los un Eier söken. De Gelägenheit wee günstich – Moder wee up Schicht. Schummerdüster full all up d’ Land – man mi keem dat tomööt.

Achter d’ Diek wee ikk joa in Huus – un de Pennings, de kunn ikk good bruken. Ikk dwars över d’ Penner. Büx – un Jakktaaschken har ikk vull mit Möven- un Korbeneier. Dat wüür mi wat brengen.

De Räkenkünstler – de in mien Kopp seet – de wee all präßies togaang wäst, un har penibel uträkend wat dorbi rümkeem.

Un wat ik mit dat Kapitoal moaken wull – dat stunn ok all fast!

Tja – un denn har ikk dat een bäten iilich un hevv nich uppaast.

Een Trää in d’ Knienlokk – un ikk leech up d’ Schnuut.

In mien heele Taaschken har sükk de Utsicht up Verdennst in een grooten Hoopen Eierschmäär verkroapen.

An de Stää van dat, wat ikk mi aal utmoalt har to kopen, kreech ikk för dat versaut Tüüchs een düchtigen Loach Hau.

Ikk denk nu mennichmoal, de leev Gott hett dat mit us Eiergeschäften doch nich so good gefullen.

Meent oaber man nich, dat wee mien eenzich Glükksfall.

Een langen, heeten un dröögen Sömmerdach leech achter mi.

Moder wee wäär up Oabendschicht.

Dat keem mi good topass, denn Kinnerdoach sünd joa veelsto köärt.

Wat so een lütji Minschke to beschikken hett, paßt dor meist üm meist nich rin. So ok an disse Dach.

Över Dach har ikk keen Tied, an d’ Diek boaden to goahn. Hochwoater wee liekers eers loat oabends. Ikk muß noa mien Meenen üm nägen Üür noch hen to boaden. Moder har säker nich joa dorto sächt – oaber wat schull dat, see wee joa nich in Huus.

De lange, witte Geniusstrand leech alleen in Gotts Natur. Keen Minsch wee to sehn. Ikk gau mien Tüchs uttrukken – un nu worhen mit d’ Kind in d’ Koal?

In d’ Woater kapaustern – un dat Tüüchs eenfach lirgen loaten?

Dor kunn woll een koamen un dat stibitzen.

Mitnähmen in d’ Woater gung ok nich – also, een Lokk in d’ Sand wöölt – dat Tüchs doarin pakkt – un rin in de See! Dat givt nix moiers noa so een heeten Sömmerdach.

Noa een gooden halven Stünnen strumpel ikk wär rut ut dat Woater – un hen noa mien Tüüchs ——- wekker Sandhümpel wee dat nu, ünner de mien Kleedoasch leech?

Dor ween tomoal hunnerde – un een seech as de anner ut!

Ikk hevv söcht – un söcht – un söcht!

De Sünn har all laang Adschüß sächt, as ikk dat Söken togääven hevv. Ikk kunn de Nacht all rüken – ikk hevv mien Kleedoasch nich wäärfunnen.

So bün ikk denn up Boadbbüks noa Huus andoal.

Annerndachs vertell ikk Moder, dat man mi dat Tüüchs an d’ Diek klaut har.

Sovöäl Dussellichkeit, dat Tüüchs in d’ Sand to verbuddeln, kunn ikk denn nich ok noch ingestoahn.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Oahn Adschüß …

Dat is still in de Köken – dat is so saacht üm hör to – nich moal een Fleech is to hören. See much woll, dat see aal bi hör an de Disch seeten un de Gedankenreis mitmoaken. Sied tweemoal Moin särgen is see eers wäär in Huus. Oaber in Huus is nümms de Moin sächt – dor kann see noa Huus henkoamen wenneer see will. Dor is nümms, de up hör wachten deit un sükk hööcht, dat see de stuur Padd, de see Dach vöör Dach goahn mutt, achter sükk broacht hett.

Elker Dach de Gott hör noch givt versöcht see hör lütt Deern – see denkt jümmers noch lütt Deern, ok wenn Thedi nu all de veertich achter sükk hett – dat Gefööl to gääven dat see nich alleen is.

Ov dat woll een Minsch weet, wo stuur hör dat mennichmoal ankummt?

See is jeder mörgen blied un dankboar, dat see sülvst noch so krägel is.

De leev Gott hett woll een bäten schloapen as he Thedi up de Welt stüürt hett, denn irgendeen lüütji Togoav hett he dorbi vergääten.

Doarüm kunn see dat Maidji ok nich mehr bi sükk in Huus hollen.

Oaber kann see hüm wägen dit bäten Schloapichkeit düll wääsen?

See denkt van nich – denn wo geern much see ov un to de Oogen tokniepen un nix van dat Elend up de Welt sehn.

Licht hett see dat in hör Läven nich hat – woahr un woahrhaftich nich. Dröömd hett see foaken van een anner Läven – van Kindheit an. Doch disse Droomen hett see aal in een groote Kist packt un fast verschloaten. Ov un to hoalt see de moal vöör un schnüstert dor een bäten in rüm. Joa – denkt see – üm een bäten to dröömen, un disse Droom kummt dor denn ok glieks wäär mit in de Kist.

Oaber komisch is dat all – wenn see moal wäär so richtich mit Seel un Haart up de Grund licht – denn wiest de Herrgott hör dat dat noch vööl nörder togoahn kann. Wenn see denn sien Wiesen folcht un de Kopp wäär in de Nack deit, sücht see tomoal dat vöör hör de Sünn joa noch blenkert.

Wo anners moot dat woll Udo ankoahmen. Udo is een Mannsbild – good in hör Öller – de woahnt bi Thedi in d’ Heim. He hett sien Lävdach keen Nod kennenleert – hett jümmers düchtich Geld noa Huus henbrocht – hett sien Kinner aal good togaang brocht – un as he denn man jüüst up d’ Rentenoller sien Froo verloren hett, hett dat nich laang düürt un he hett sükk in dat Heim wäärfunnen. As een halvigen Minschen – ünner amtliche Betreuung. Nä, wat een Elend.

Över de Gedankenreis is de Tee in de Taass kold wurden, un de Dach hett sükk – oahn dat see dor achter koamen is – in de Nacht verkroapen. Oahn Adschüß un Spektoakel. Wat wee dat moi, wenn mien Lävensdach ok moal so toennen goahn wüür – denkt see noch – bevöör see inschlöpt, üm weer Kraft to sammeln vöör de nächsde Dach bi hör lütt Deern.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Ohgottinää …

Kloas un Christoa – een Poar as ut een Billerbook. So säen de Lüü dat to minnst in de Tied. Cloas wee oaber ok stollt up sien Christoa as so’n Hüdelbakker to Winachten up siene Stuutenkeerls. Un glüggelk wee he bit achternto.

De verdekkselte Tied van dodscheeten un schmach-ten har hör nämich utnanner reeten. Nu leepen sükk de beiden tomoal wäär tomööt. Dör dat düster Geböörn in d’ Kriech ween see elks een annern Padd stüürt worden. Kloas har sien Christoa woll nich vergeeten – siene groode Leevde ut de Jungmanns-joahren in Hambörch, dat wiers nich. Wiel he hör oaber up de anner Kant van de Elw – in de „Zone“ , as dat rode Düütschland nöömt wuur – to Huus glööv, har he dat denken an de Tied noa heel ünnern in de Bakkskist pakkt.

Un nu stunn’n see sükk oahn Wöör tägenover. Dat sükk anschwiegen hull oaber nich laang an. In Schwiegen harn see beid ni nich Pleesäär hat. Christoa wee bi dat Woordengehoakel Kloas jümmers een Nöäsenlängte vörrut wäst. Van wägen, dat lichtere särgen. Dor har see in all de Joahren ok nix van togeeven. See hullen hör Schikksoal denn ok flink an d’ Hemdschlipp fast. Bevöör dat widertrekken kunn.

Wenn dat Schikksoal överhaupts een Hemdschlipp hett, hett Christoa noaderhand moal mit een Schmüstergrienen sächt. In irgendeen Kuntrei in Düütschland hevvt see denn nee anfungen.

Warken un sien Brödchies verdeenen kunn man to de noare Tied noch nich overall. Sükk leev hemmen – dat kunnen see in de heele Welt.

Blods hieroaden – hieroaden, dat wullen see man blossich an een Stää.

Dat wulln see allenich in „Sankt Michael“ – in d’ Hambörger Michel. Dat wee de eenzich Kaark, de för Kloas Kaark wee.

Fast vörnoahmen harn see sükk dat – oaber so eenfak wee dat liekers nich. Nich so eenfak wägen de fäälend Pinunsen – un nich so eeenfak wägen dee dwarßlöpigen Tostännen in Düütschland. Van wat hollt sowat oaber een verleevden Hambörger Deern un een verleevden Hambörger Jung ov? Van gannix!

De Iiserboahn hett de beiden denn hulpen – hett hör so een bietji ünner d’ Arms greepen, kann man särgen. Dor sünd de beiden mit up Hambörch tokrüdelt. Dat wee mehr een krüdeln, denn de Iiserboahn jooch domoals noch nich so maal as van-doach dör de Wallachei.

Kloas har all meent, see mussen woll buten up d’ Perron mitfoahren – van wäägen de halvige Pries. Oaber irgendwell hett hum denn, jüüst de Oabend vöördem, noch een Knipsbild ovköfft. Kloas wee nämich Billermoaker in sien Boantji.

De Schullerbüdels ween pakkt – un denn man los up Hambörch doal. Üm een Schloapstää bruksen see sükk nich to sörgen – Kloas kennde noch ut een annern Tied noa bi de Elw een moien Teltploatz. So kreegen see denn Hambörch to foat, as dat all balkendüster wee. Kloas wee rein een bietji gnadderich. Christoa meen, dat schull he man so hennäämen – wons anneers wee dat üm disse Tied ok nich hellerder. Christoa lücht mit Kloas sien oled Kriechstaschenlucht, as he flink dat Telt trechtsett hett. In dat Karree wee noch nix los – keen anner Telt, över dat man in düstern henstrumpeln de – nümms, de in de Noaberschkupp vöör sükk hen-schnurkde – so richtich wat för een moien Vöör-hochtiedsnacht. He keem sükk hoast vöör, as in d’ Paradies. Dat mit de Vöörhochtiedsnacht wee denn ok woll nich mehr so fosst. Na ja – dat is joa ok liekers. Up jederfall – de gülden Süän pietsch all de düster Mörgen ut de Dach, as Kloas – mit van d’ Schloap noch een bääten plierige Oogen – een grooten Schkaa de Teltboahn verdüstern seech.

De Kerl haar ok ruhich een Settji loater koamen kunnt, üm sien Gröschkes för dat Telten to kasseern – denkt he noch, as hee noa buten luurt – un jüüstemang in groode gluubsche Oogen van een gewaltigen schwaartbunten Koo kikkt. See ween nachtens gannich dor achter koamen, dat de Teltploatz gannskeen Teltploatz mehr wee.

Hoast oahn Stiäm hiemt he Christoa to: „Hier steit verrafftich een Koo vöör d’ Telt.” Un wat sächt sien Christoa – oahn dat see ok blods de Oogen rööcht: „De Koo stüür man wär wäch – ikk hevv vörmörgens keen Melk besteält.“©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Ok sowat hett dat gääven

Oostfreesland is joa all jümmers stollt wäst up siene Freeheit – nu endlich har Preussen dat kloarkräägen Oostfreesland to schluuken. De Keunich in Sankzussii – ov wo dat Schlött dor in d’ brannenborgsche Düünenland heet – hett dat so düchdich hulpen, dat he sükk van dor an Kaiser nöömen, un furrs wäär Kriich mit de Franzosen moaken kunn.

So knustich Keerls as de Oostfreesenjungs har he laang nich mehr ünner sien Suldoatens hat.

Jedeneen, de in dat Plattdüütschland keen Buurnhoff sien eegen nööm muß to de Foahnen – so ok Hinnerk. Sien Öllernhuus stunn ovkant van Cliinensiel – stuuv an d’ Diek. Dat wee blossich een lüütjid Hüürhuus. Noa sien Schooltied wee he up de Eilands as Knecht up een grooten Buurderee. Dor is hum ok Riekje tomöötkoamen. De beiden harn sükk so leev wunnen, dat see freen wulln – wenner he van Verdönng trüchkeem. Dor in dat Franzosenland schullen see för de ole Willem eers de fröäm Suldoatens vertobakken. Liekers is dat denn woll annerskoamen – oaber dat steit up een anner Bladdje. To de eersde Winachen kreech he van to Huus een Pakkje van sien Moder Trientje. Tägen een Krintstuut un een Buddel Genever leech denn ok een lüütji Breef. Van dit un dat un van annerswat schreev see in d’ Feld. Upletzd keem see denn ok noch up Riekje to schnakken – un dat see Bescheed van dat Eiland kräägen harn. Riekje har wat Lütts kräägen – un dor schull he sükk nu man över höögen. Man har hör oabers nich künnichmoakt, ov dat een Jung ov een Maidje wee – un so schreev sien Moder – kunn see hum ok nich beliikteeken, ov he nu Moder ov Voader worden is.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Oma Sziebelszopp

Wat wee dat een gräsich heeten Sömmerdach – de Beerkutschers kunnen dor nich tägen koamen – een Weertsmann bölk tägen de anner an – de Gasten in de Krööch drögen de Halsgatten ut. An de Klüter-buden in d’ Land geev dat bold keen Fuchtichkeit in Buddels mehr to koopen. De Blöä an de Stroaten-bööm seegen ut, as wenn d’ all Haarstdach wee – dorbi harn wi eers Julimoant – un dat ok man eers halv Dat Lääven in de Groodstadt leep överall een poar Trää sinniger – dat Teertüüchs manken de Hüüs wuur all gliemich. Well över Dach nich mit Gewalt ünnerwäägens muß, üm irgendwat to beschikken, bleev in sien veer Müüren in d’ Schkaa. Oaber as dat so is – jümmers kanns dat nich. So gung dat ok Omoa Sziebelszopp. See muß mit hör tachentich Joahr vandoach up d’ Amt in de Neestadt. „Lebensbescheinigung“ stunn hochdreit up dat Papier. See muß sükk beschienigen loaten, dat see noch leev. Amtlich un mit Stempel – för hör Renten – van de see nich recht lääven kunn – oaber ok nich starven. Dorvöör ween dat denn doch noch tovöäl Doalers. Na – up jederfall – vandoach wee de letzte Dach – bit mörgen muß dat irgendwons up een Schrievdisch lirgen – anners bleev hör Renten in Berlin. Mennichmoal hett see all so bi sükk dorcht, villicht wee dat bäter – denn har de Regeerung noch een poar Pinunsen mehr to verklein. Oaber dat wee denn blossich ov un to hör Denken. De Padd noa d’ Onibus is hör düchdich stuur fallen – bi de Hitt. See hööcht sükk all, dat see sükk glieks eers een spierke verpusten kann – wenner see denn in d’ Onibus sitt. Oaber schiitendidel – as see endlich in dat Viigöäkel van Klöäterkassen rinklautert is, sünd de hollten Banken aal besett. Middachstied is – de School in de Noaberschkupp is ut. De halvwussen Jungs goahn düchdich tokeer up de Sitzen – nümms steit för Omoa Sziebelszopp up. Na ja – de neeä Tieed – denkt see so bi sükk – oaber son bietji kraabt hör dat doch an de Gaal. See steit tüschen de Riegen un tikkert aal so sinnich mit hör Handstokk up de Footdääl – jümmers een Schlach luuder. Van dat Jungvolk keert sükk nümms dor an. Dat eenzich wat van achtern, ut son schnöäselich Muulwaark, kummt is: Oma hör auf zu kloppen – du nervst! Omoa Sziebelszopp deit as wenn see dat nich hört. Twee – sass dreemoal suust disse Spröäk denn noch över de Banken hen. Tomoal sächt een heel nümigen Fendt to hör: Oma – zieh dir ein Gummi über deinen Stock, denn haben wir unsere Ruhe! Kiek – un wat sächt dor Heti Sziebelszopp netso nümich to de Wiesnöäs? Mien Jung – har dien Voader sükk vöör Stükk ov wat Joahren man een Gummi över sien Stokk trukken – denn kunn ikk mi nu dor hensetten wor du sittst.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Oostfreesenoart

Oostfreesen sünd joa man een knustigen Oart – up günndsiet van de Grenspoahlen – liekers ov in d‘ Ollenborgsche ov in d‘ Oranjeland – meent de Minschen, Oostfreesen köänt blossich Törf groaben, Spekk äten, in d‘ Nöäs puulen un dikke Hopens schieten. Dat dat wiers nich so is, krichst stuuv to weeten – brukst man een Trää in d‘ Land to moaken. Oaber de meesten willt sükk joa hör Bild van de ballköppigen Oostfreesen nich körtmoaken. Kikst moal noa achtern in dat Tiedenlopen, süchst heel schlau Koppen un Geläärden, de mit Wuddels in us Plattdüütschland stunnen. Een büld Soaken van oostfreesk Doon un Denken is all in de wiede Welt goahn. Ikk hevv ok een tiedlang dorbi hulpen. Ikk will mi hier nich as een groodet Lücht henstellen – nä, nä – oaber vertellen mach ikk dat doch ähm. Dat wee in mien Butenoostfreesentied – ji mooten weeten – in miene Jungmannstied hevv ikk mien Footen meist ünner anner Lüüs Dischen hat – un de Sproak wee ok een Ennen wäch van us Plattdüütschland. As dat denn moal so is – Oostfreesen loaten sükk nich verbuugen – oaber annern näämt een büld van hör an. Alleen dat is doch all een Teeken van us stoafaste goode Läävensoart. Krööger wee mien Boantje – Krööger in een groodet Kasino in dat Rheinlandsche. Noa Nörden to – in dat schwaartbunte Land – trukk mi dat aal veer Wäken. Ton Hoarschnieden – na joa – mien Bruut woahn ok woll dor – oaber mien eerst Padd wee jümmers van d‘ Boahnhoff noa d‘ Hoar-schnieder. Un denn geev dat bi us Krööger in d‘ Dörp een lütten Sööpke. Freesenappel. Buterhalf van Oostfreesland kunns disse Oart Schlukk kriegen as Appelkööm. Mach mennicheen woll särgen, dat is doch dat sülvige. Anschääten. Hars moal van prööven mußt kann ikk dor blods antern. Bi een Appelklukk van irgendwonsher krist een nattet Halsgatt – un wenner dor mehr van suppst, ok woll een veerkantigen Brägen. Bi Freesenappel löpt di elker Klukk över de Tuung – as wenn di een Engel up d‘ Haart strullt. Süüch – un dat is joa woll wat heel anners! Van dit goode oostfrees’schke Tüüchs schluur ikk denn jümmers Stükk ov wat Kisten mit noa Düsseldörp. Mien Tresensitter ween rein maal dorup. Oaber dat wee joa nich dat eenzige wat mitgung. De Freesenappel wee dat Schmeermiddel för de normoale Bedrief in d‘ Casino. Wenn dat denn moal reschkoapen lüchten muß, keem de Freesen-geist up de Toafel – dat is de Rolls-Rois ünner de oostfreesken Schlukkszorten. Dor hevvt wi denn so mennich Rönnen mit foahren. Dor moot man oaber düchdich uppaasen bi d‘ tanken un Gas gääven – anners büst du tomoal as so’n sülvern Steern oahn Röä. De Schlukk is sowat van figelinsch – de denkt richtich mit – wenn dor een bäten veel van tikkerst – dien Kopp blivvt kloar – blods dien Beenen sünd wäch. Man – mit een kloaren Kopp oahn Beenen moaks keen Dummtüüchs. Sowat kann blods ut Oostfreesland koamen. Nei di moal een Buddel Sprit ut een anner Gägend dor achter – dor worst rein brägenklöäterich van – un de Tuffelschillen krupen di de anner Mörgen ut de Oorn. Igittigitt – un dor schall mi noch moal een särgen Oostfreesen köänt blods groode Hopen schieten.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Ossfreeske Gemütlichkeit . . .

. . . ov fief Minüten ünnerwäängs stillholln!

Ünnerwäägens van hier noa dor – dat blenkernde, trillernde Weserwoater sächt mi Hollstopp. Ikk schluut mi de Riech an, de dor up d‘ Schkipp noa de Günntsied luurn. Dat schöält woll noch een poar Minüten hengoan bit de Sireen tutert. Ähm een Settji noa binnen kieken. Biller lopen in mien Besinnen hoch.

Junge wat geit mi dat Haart up, wenn ikk över Land foahr, un irgendwons up een Sandpadd vöör so een lütji Rookhuus stillholl. Wenn ikk de Buurnblöömen in d’ Vöörtuun seech, un an d‘ Middelpadd de Obstbööm – de mennich all twee Kriegen överstoahn hevvt – ov de Fensters mit witte Stoffhangers un bleuend Geranies in d‘ hukich Gäävel. Ut de Schösteen krüllert de witte Rook van d‘ Törffüür. Twee Bummen hangen an d‘ Müür un töven up de Melkertied. Ikk kann nich an vöörbi – mi trekkt dat noa de lüütji Döör – an de Eekenboom vöörbi. De Klepp lett rüsterk bruun – as son verdrööchten Eekentakk, de all joahrenlang dod dör de Tied lopen is. Siedels van d‘ Ingang seech ikk dat Rägenbakk – mi is, as wenn ikk dor güstern an vöörbistrumpelt bün – up bloodfööt – in körte Büx. Ikk schuuv sinnich de gröön-witte Döör noa binnen – de Hängen gielen fien noa Schmeer. Bamms – sitt ikk mit Kopp an d‘ Döörbalk. Vöör füfftich Joahr wee de noch een Meter över mi. In mien Binnerst hör ikk Oma ropen: Jung, do ähm een bäten Schmollt an de Hängen. De drööge Läämfootdäel mit blengerigen Sand bestreet – ikk mach gannich topoasen. De Sünn strikt mit hör geele Fingers över d‘ Kökendisch – as wenn see sükk över Omas Krinthstuut hermoaken will. Opoa hett sükk mit een Fidibus Füür för sien Piep ut de Oabenklapp hoalt. De Teekädel zirst. Dör de bustige Iisenploat danzen de Sprenkels an d‘ Böän – twee halflastich Schink bummeln an d‘ Balk över d‘ Törfkast. De Schmoak van Room un Kluntji killert mi in de Nöäs. Sett di doal – sächt Opa, bevöör he een langen Sloatji in sien Speefatt gallerd. Oma schuvvt mi een dikken Reem Stuut mit Botter to – an de Botter kanns dat Kaarnholt noch rüüken. Hest säker Schmacht, mien Jung – laang düchdich to. De Knidderkluntji kikt boaben ut dat Köpke – as een Wulk schwääft de Room dor ümto. Een Ennen Mettwurst un een haalven Schink lirgen up de Disch – dat groot Mest licht dorbi – ikk kann nich ümhen un fuchel mi een poar goode Schieven dorvan ov. De rod Koater pliest mi mit een Ooch an – he licht de heele Dach up d‘ Törfkast. Wenn d‘ schummer-düster word strikt he noa buten. Oma pakkt jüüst twee Tichelsteenen in d‘ Bakkschkapp – dat geit joa oabends nix över een vöörwaarmt Butz. Ikk nei noch een Stükk Krinthstuut mit Botter dor achter – un will jüüst mien schmeerich Hannen an d‘ Hemdschlipp reinmoaken, as ikk hochscheet – dor hett een van buten up dat Autodakk trummelt: „Die Fähre ist da – sie müssen anfahren.“©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Ov un to dröfft man sükk doch wunnern . . .

Wat is mi nich all aal in mien lüütjiet Lääven tomööt koamen – mennichmoal denk ikk so bi mi, dat kann nich woahr wääsen. Oaber wenn ikk denn in mien binnerwendich upschrieven noakiek, moot ikk jümmers wäär sehn – dat is so!

Dat een ov anner hevv ikk joa ok all to Papier brocht. Nu dröfft ji oaber nich denken, dat blods mi dat so geböört.

Hartmut – wat noch in mien halvoal Öller mien Frünnd worden is – de geit dat netso as mi. Hett he mi doch annerletzd eers wäär wat vertellt ……..!

So een bietji brägenklöäterich is us Welt joa all sied ole Tieden. Moal süchst du dat mehr – moal minner. Tieden hevvt wi beläävt, dor ween wi blied irgendwons in d’ Schkapp noch een Knüüven drööch Brood to finnen – ok wenn de all een Wääk olld wee – vandoach dröfft de Stuut nich moal mehr van güstern wääsen. Foaken is dat so. Oaber as ikk all sächt hevv – gääven hett dat sowat all jümmers. Dor is man blossich ni nich so düdelk achterkoamen.

Wor man henkikkt – wat man köfft ov in d’ Hannen kricht – överall steit in Tallen updrükkt, bit wenner man dat bruuken dröfft – wiel dat joa heel gefaarlich is, mit een Stübber över siene Tied to fäägen. Dat blods as lütt Bispill för Tüünhaftichkeit. Nu is mien Frünnd Hartmut oaber wat ünnerkoamen …!

Sitt in een Bedriif een Keerl achter sien Kantordisch – he schrivvt de heele Dach wat up – givt wat ut – nemmt wat in – allens word akroat to Papier brocht – un Doalers – Geld – wesselt ok moal van een Füüst in de anner. Mien Frünnd Hartmut wull van hüm een Teinmarkschien wesselt hemmen. Recht so. De Keerl gript in de Riegen mit dat „Hartgeld“ – as man de sülvern ov missingsch Doalers nöömt – kikkt de dör sien Fuuk an – lächt de een ov anner bi de Siet – bit he tein Mark in Klöätergeld tohoop hett. Mien Frünnd kummt dat een bietji spoansch vöör, un he froacht saacht so achternrüm: Fidi – woarüm sorteerst du de Gröschkes eers?

Fidi kikkt hüm an as son Seeülk up Sankt Pauli – un wat sächt he mit gluubsche Oogen to mien Hartmut? Ikk moot doch up dat „Verfallsdoatum“ kiiken – du schasst doch keen ovloopen Geld van mi kriegen.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Eers ovbirden un denn doon . . .

Ikk weet – dat is verdreit! Man kann eelich eers wat bi sien Herrgott ovbirden, wenn man wat doan hett – meenen wi Minschen, de wi man een eenfach Gemööt hevvt. Heel figelinsch Kaarkenlöpers seecht dat foaken anners. Dat is mi in de noare Tied Ennen veertich all ingoahn. In us Aarmelüükuntrei geev dat een büld Minschen, de dat düchdich striepelich gung. Foaken harn see nix an d’ Füür – wenich antotrekken un noch foaker harn see nix to bieten. Üm tominnst dat Lääven to hollen, geev dat blods eens – man muß wat besörgen. Dat wee mit dat denken van vandoach dries gliekstosetten mit klauen. Tägen de schrääven Paragroafen wee dat domoals ok – wiers. Wenner du oaber klöömst, dat di dat Iis bi de Nöäs doalhaangt, un dien Pans vöör Schmacht utgielt as een ovstoaken Mutt – denn schitts du up Gesetzen, de Schrievers to Papier brocht hevvt, de een waarmen Mors hör eegen nöömt – un nich weeten, wat dat för een Gefööl is, wenn sükk de loos Daarms in d’ Pans ümdrein. Wat de meesten doan hevvt, dat we woll Nodhülp. An d’ Noadenken bün ik domoals as lütt Minschke doch all koamen. Besünners, wenn us Noabers oabends mit een rein Geweeten lostrukken, üm wat to besörgen. Een rein Geweeten harn see, wiel see dat Undöäch schmörgens üm fief all in de Kaark ovbird harn. Ikk hevv domoals all spöärt, dat dat de verdreide Riech wee – un dat verdreide har ok woll nix mit de Nod to doon – denn wenn mennich Politikers vandoach weeten, dat see oabends Schwaartgeld in de Fingers kriecht, doon see dat schmörgens in d’ Kaark ok all ovbirden. De Minschen sünd woll so.

Dor kanns oaber wat täägen doon – so as wi vöörtieds. In us groote Tuun wurn Nacht för Nacht Wuddels klaut – us Noabers kreegen all een geelen Klöär.

So harn wi joa in d’ Hööch, wekker Padd de Wuddels gungen. Groot uprägen, un us de Nachten mit uppaasen üm de Oorn haun wull wi ok nich. Wi hevvt dat anners kräägen. Wi hevvt in een Riech van de gröttsten un moisten Wuddels van boaben een laang Lokk in dreit – een poar Drüpp Jauche rindoan – un mit rode Stokkfarf wär toknüstert. Een drüselich Waark wee dat woll – man wi hevvt dat oaber good henkräägen. Annern Mörgen ween de Wuddels wäch – dat wee de letzte schwaarte Aarnt – sotosärgen. Un us Noabers kreegen wäär een griesen Klöär üm de Nöäs. So geit dat ok!©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Paas up wat du vertellst, wenn dien Hund tohört

Us Frünndin Christoa keek güstern Vöörmiddach ähm bi us rin. Dat deit see foaken, wenn see up hör Kringeltuur is – dat heet, wenn see öller Minschkes besöcht, de stilkens allennich sünd – ok wenn de Kinners ov Enkels mennichmoal blods een hand-breet wäch woahnen. Oaber dat blossich so mit an de Kant – wiel – us Frünndin hett da nich so geern, wenn man dor wat van sächt – see steit nich geern an d’ Vöörkant. Liekers – ikk muß dat losworden. Us Frünndin muß wat anners losworden. Man har hör jüüst heel frischk wat van dat Belääven üm een Autokoop vertellt – un hör Lachen doröver muß see mit us deelen. As jümmer wee lütt Ninoa – wat hör Dakkel is – mit van de Partii. Wenn ikk nu Dackel säch, betrekkt sükk dat up dat buterwendige Utsehn – binnerwendich is Ninoa denn mehr hör Dochter. Bi de Autokööperee – van de see to weeten krägen har – gung dat üm de Kinnskinner van de KdF Woagens ut Grootriekstieden, van de sükk hör Noabers een tolärgen wullen. See harn sükk de denn wiers ok bi d’ Koahrschooster in d’ Dörp kopen kunnt – oaber dor geev dat denn höächstens een Klukk Sabbelwoater up dat Geschäft. Nä – see krüdeln in de Gägend van Hannover – in een groten „Autoerlebniswelt“ as dat hochdreit in dat künnichmoaken stunn – man weet joa, wo spitz-kantich de Hannoveroaners schnakken – nä –nich de Peer, ik meen de Minschen ut de Gägend. Dor in disse „Autoerlebniswelt“ kunn man joa een büld mehr belääven. Joa – un dat hevvt de Noabers van us Frünndin denn ok beläävt. Ikk har hör dat vöördem särgen kunnt – denn Oal Uloan – wat mien Opoa wee, de hett domoals all sächt: ut Hannower kummt nii nich wat goods – oaber wat har dat hulpen? Glöövt har mi dat so nümms – un froagen deit mi ok keen een. Dat wull ikk eelich gannich vertelln – up jederfall – Ninoa – wat de lüütji Dakkel is – de har dat joa aal mitkräägen. Wat deit see bi de näächste Hollstop – an de us Frünndin hör för tein Minüten alleen in d’ Auto lett? Verneelt Chrostoas Hüdsche-füdel van binnen up een Oart – as wenn see hör wiesen wull – kiek, dien Koar is nu ok in Mors – dor moot een annern her. Nu köänt wi beid ok in de moie „Autoerlebniswelt“ foahren.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Een gooden Roat . . .

De ole Paster Wübbmors wee nu all sied een half Joahr Propitär. Oaber jümmers, wenn he up sien rüsterk Doamenrad dör d’ Dörp krüdel – meesttieds wee dat de Tuur van sien Rentensitz noa Hinnerk Pulterbeer sien Krooch – kreech he aal twee Hüüs to hörn, wo schkoa dat de Lüü dat ansehn, dat he nich mehr van d’ Kanzel schnakken de. Dat wee oaber ok to verdredelk – sien Noafolger, in de he so groode Hoapnung sett har, paas woll fiegelinsch in dat schwaarte Tüüchs – oaber schnakken – schnakken, dat wee nich sien Boantji. Solaang he – Wübbmors – noch de Gemeente Sönndachs de Leviten lääst har, har mennicheen dat Trillern in d’ Büks mit noa Huus hennoamen. Wenn nu de junge Amtsbroer Hieronimus Rövenstääl – alleen de Noam wee för de Lüü all een Bewennt, nich in de Kark to goahn – wat ut de Katechismus vertellen de, hör sükk dat eder an, as wenn Minnoa Kroak hör Noabersch een Rezept vöör Boonenszopp mit Krintstuut vöörlääs. Hieronimus Rövenstääl wuß woll över aal dat Bescheed, wat in de tweeduusend Joahr sied Betelehem in de Welt geböör – oaber he kunn de Minschen dat nich mit de nödich Kattun üm de Ooren haun. Üm dat dat een Ennen har, un he in Ruh wäär mit sien Peddmannsülvst noa d’ Krooch to kunn, hett he de junge Paster ähm beliekteekend, wat he doon muß, üm de richtige Schlach an sien Schnakkeree to kriigen – vöör jeder Predicht muß he sükk man good een Duumembrett ut de Buddel nähmen. Denn schull dat woll noch wat mit hum worden. De näächste Sönndach keem – de Kark wee vull besett. As de Gottsdennst ovhüdelt wee, har de junge Paster dat schiens ok good henkräägen – de Gemeend har up jederfall düchdich klatscht.

Vull Freud kummt he oabends bi Wübbmors up Visit – un will weeten, wat de nu so meent. De ole Paster kloppt hüm reschkoapen up de Schullers, wiel dat good wee. Blods eens – sächt he – blods eens – dat hett nich so heel passt – dat Schlußword heet jümmers noch Amen – un nich Prost.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.

Wenner dat pingelt . . .

Wenn man een Minschke, dat vöör füfftich Joahr ovläävt hett, in dat Weltbild van vandoach setten wüür, de har säker dat Gefööl in een Dwarß-lööperzirkus to wääsen. Givt joa keen Stükkji Grund, wor nich stilkens wat up di instöärmt. Vöör noch good een halvet Joahrhunnerd stunn blossich bi de Koopman an d‘ Ekk een Apparoat, van de ut man mit Minschen, de wiet wäch ween, schnakken kunn. Fernspräker heet dat domoals. Aal poar Kilometers stunnen an d’ Schlootskant lüütji geele Huusen. Dor har de Post denn Schnakkfatten uphangen för dat eenfach Volk. Dor seechst noch keen Rekloame ov sowat in – eenzich een groode Toafel hung över dat schwaarte Schnakkfatt: „Fasse Dich kurz – nimm Rücksicht auf Wartende“. So wee dat. Ännerd hett sükk dat gewaltich. Lüütji Hukelmorsen, de man jüüst drööch Büxen anhevvt, lopen all mit so een Schnakk-Knoaken an d‘ Oor rüm. Man kunn hoast meenen, see sünd dormit geborn. Muskoalisch is de Welt dor dör worden. Fröher mussen wi sülvst singen – vandoach pingelt un jüdelt un juchheid dat ut jeder Kiddelschuud. Is nödich Tied – denk ikk mennichmoal, dat dat Röäkschnakkfatt inföärt word. Denn is wenichstens up d‘ Schiethuus nümms mehr mit so een Deert an schnakken. Kanns henkoamen wor du wullt – irgendeen is jümmers dornoa tomoot irgendwons antopingeln. Dat is woll een Süük, wor dat noch keen Medisin täägen givt. Schöält all Lüü mit de Knööpkomod van hör Kiekkaassen schnakkt hemmen. Ov so, as mi dat vörmörgens ovgoan is. Ikk har us Frünndin Christoa besöcht – see brengt mi wäär up de Padd – munterhollen hevvt wi all sächt. See steit in d‘ Huusdör – ikk all buten up de Trapp – wiel – irgendwat givt dat joa jümmers noch to schnakken, wat man vergäten hett to särgen. Mirden in dat letzde Adschüß trillert een Schnakkfatt los. Christoa is joa een honorich Froominsch – de lett di denn nich man eenfach so stoan. Dat Gejauel hull oabers nich up – ikk säch – Christoa, dat Telefon pingelt. See schnakkt wiider mit mi, so as wenn nix is. Ikk nochmoal – dat Telefon – Christoa – nu goa doch ähm hen, dat moakt een joa maal. Us Frünndin kikt mi över hör Fuuk wäch an – grient – un löpt los. Nä – nich in hör Huus rin – see steustert över de Stroat. Ikk roop hör noa – Christoa – dat Telefon pingelt. See dreit sükk as een puusbakkich Engel to mi üm – du hest doch sächt, ikk schull an d‘ Telefon goan – dat pingelt näämich bi us Noaber.©ee

Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.
Dieses Bild hat ein leeres alt-Attribut; sein Dateiname ist c1d-2019-04-5-08-53.jpg.