Des Jahres schönste Zeit …

.

Des Jahres schönste Zeit …

D at ganze Jahr geknüppelt
am Fließband bei Vauwee
Klaus-Dieter kuckt schon wie bedrüppelt
sehnt äärlich sich nach richtich Schnee

doch neulich saacht sein Else glatt
Vatter – du krist doch getzt bald Uurlaub
wolln wir da nich runterfaan
nach die Kanaken – oder wie die da noch heißen

die machen sich da richtich platt
da kriegn wir billich wat zu beißen
un Kriech kucken is doch auch ma ganz schön
wann krisse denn sowat bei uns schon zu sehn

un überhaupts – füre Blagen is dat doch wat
denn sehn die ma endlich wie dat in äächt abgeht
mit dat Granatengeballer
wie einer den annern den Hals umdreht

dat is doch rejell wat anneres
wie nur immer dat Pezeegeknaller
da kriegen se denn wenichstens richtige Büldung
un ächte Weltgewandheit dazu

so sprach dat Else aus Bad Wildung
diese selten dämliche Kuh.

© ee

.

Martinsäten

Martinsäten.

I k säch eersmoal Moin mitnanner –

hier in Jakobus Eden sien beste Stuuv. Mi hööcht dat n’türlich – ik as Ossfrees in d’ Jewerland – un ok noch in d’ Schlöttkaffee. Up de Inloadung stunn liekers: „Restaurang un Kaffee am Schloß“.

In mien binnerwendich Adressbook kunn ik dat nich finn’n – oaber noa dree Stünn’ns dör d’ Staddje krüdeln hebb ik denn endlich een Minschke dör de Stroaten lopen sehn – un de kunn mi doch verrafftich särgen, dat dat dat ole Schlöttkaffee is. Eerlich – so’n bietji har ik bi mi dat Denken, de Jeweroaners sünd aal in Winachsurlaub – un hebbt de Hüüs allennich trüchloaten.

Anstüürt hebb ik Jewer van de Süüderkant – tüschen twee Eierkreiseln muß ik eersmoal stillholln – un noa buten kieken – mien Froo har näämich Bedenken – see meen doch wüggelk, ik har mi verfoahrn – un dat wi in Upjewer up Fliechveld to rieten ween – vanwäägn de Landeboahnluchten an beid Kanten – oaber ik kunn hör beruhign – see schull blods moal an Paris denken – an de Schangs Eelisees ov so äänlich – so’n Bullewar harn wi tofoat.

Dat is woll so een Oart Geschichtsbedenken, wiel Jewer joa ok moal van de Franzosen regeert wordn is.

Överhaupts – de Eierkreiseln – de Jeweroaners doot wenichstens wat för hör Kinner – wat köänt de an Ostern dor moi Eiertrüllern.

Säkerheit – Säkerheit, de word hier in d’ Staddje ok woll heel grood schrääven – dat is mi düdelk upfalln. Bi mien Söken dör de Stroaten stunn ik tomoal an d’ Diek. Jomann – hebb ik dorcht – wat schall dat denn – oaber denn schoot mi in – an de Diekskant in d’ Wangerland köänt see sükk joa nich so recht eenich wordn, wor de Klei för dat Diek hoogermoaken herkoamn schall – un dat Jewer nich van dat näächste Hochwoater överrascht word, boot see hör eegen Dieken.

Wenn ik verkeert denk, dröfft ji mi dat ruhich särgen.

Een Brüech över d’ Deep kricht Jewer nu ok joa bold – eine Brücke ins Niemandsland – hebb ik dorcht – dat is wiers oaber nich so – wenn de näämich kloar is, denn brukt de een ov anner ut Jewer nich mehr noa Oostpreußen to joagen – up de anner Kant van d’ Hooksdeep is denn Bott genooch – man moot denn blods noch een poar groode Deerten dor utsetten.

Jewers Huuseegendöömer köänt nu joa ok blied wäädn, wenner de lüütji Kooplüü hör Hannelee togääven – dat fördert de Künsten – hebb ik spitzkräägn – Jewer is nu säker bold dat Staddje mit de langste Galerie in Düütschland. Dat moot man sükk wüggelk ankiiken – dat is rein wat seltens.

Een besünners hoogen Weert hett dat Bild, wat man sücht, wenn man bi de Wüppgalgen steit – un över de Graft in d’ Johann Oahlers Huus rinkikt – „zeitgenössische Kunst“ is dat – hett mi een sächt. Dor hukelt alltieds een Keerl vöör so’n Hülpsbrägen – man sücht blossich sien breedet Krüüz.

Un denn noch wat, wat mi richtich Freud in d’ Haart sett hett – de Planteree an de neeä Bullewar drocht wiers furss dorto bi, Minschen in Aarbeid to kriegn – so’n heeln Riech Hann’n, de sükk wäär röögn köänt, üm dat aal rein to holln – dat is doch ok wat mois.

In mien Terminkalenner hebb ik mi dat näächste Wääkenenn’n rod ankrüüzt – denn koam ik wäär noa Jewer – un weeten ji woarüm? In jedet Geschäft hett man mi een Tuut  in d’ Füüsten drükkt – vöör de Cents doarin hebb ik Kliister köfft – un mit de Tuuten us Gastenkoamer tapezeert – Visit kriicht wi nu wiers nich mehr. Behangsel för een Müür fäält mi blods noch – kiek – un doarüm koam ik näächsten Soaterdach wäär noa Jewer – denn – Jewer lokkt steit up de Tuten – blossich mit wat – dor bün ik noch nich so recht achterkoamn.

© ee

Irgendwat …

Irgendwat…

Vatter

irgendwat sitzt mich schon den ganzen Tach quer
dat is wat
dat drückt mich reinwäch auffe Galle
da hat doch den Stoiber
auffen Parteitag vonne Maßkruchgenossen
CSU oder wie die sich nennen
da in Merkels Revier nen Bock geschossen

man sieht dat Angela getzt bloß noch flennen
hat doch ganz locker gesaacht
die Ossis sind alles Doofe
un hätten nich viel inne Birne
genau wie en Berchmann
der auffe Malooche
sich richtet nache Gestirne

Kälber sollen dat alle sein
die noch dem Metzger wat geben
wenner se haut eine rein
un schlachtet se wäch aus dem Leben.

© ee 2005

Een grooten Froach drifft mi üm …

.

Een grooten Froach drifft mi üm …

Wat hett dat woll to bedüüden . . .

Irgendwat is verdreit in de Welt.
Minschlichkeit – froacht di een
wat is denn dat?

Dat is doch ’n Begreep ut urolle Tieden –
ikk keän blods een Word – dat heet Geld.

Wat anners kann d’
doch vandoach nich mehr lieden.
Kiek di moal Winachen an –
dat is ok so’ne Soak.

Dat wee fröer moal wat mit Gefööl – un so,
dat kann di bold nümms mehr vertell’n.
Nu is dat een reinet Geschäftengedoo –
un jedeneen is över to wenich an schell’n.

Freud över een Stükk Kook
ov een frünnelked Word,
dat kanns d’ nich mehr verwachten –
dat is wat van de besünnere Szort,
de meesten doon dat verachten.

Dorbi is een leeven Blikk
mehr weert as duusend Geschenken –
kiek moal een spierke noa achtern torüch,
denn machst dor woll moal an denken.

©ee

Ikk hevv mi doch verfäärt ….

 

.

 

Ikk hevv mi doch verfäärt ….

 

Nu wor de hilligen Fierdoagen güstern sünd, hevv ikk mi – bevöör de Ballernacht kummt – een bietji Tied noamen ton verpuusten un hevv moal över d’ Diek keeken – över de Diek achter de mien Kinnertied hör Kinnertied tobrocht hett. Nu wor ikk all een tiedlang Doach Propitär bün, hevv ikk dorcht ikk günn mi dat Besinnen an disse glükkerld Tied noch moa.

An disse Tied, wor wi up d’ Penner in d’ Groo in de Schlööden Stiekelstakken fungen. An disse Tied wor wi in dat hooge Gröön up de buntklöärigen Wischen Korben- un Kiebitzeier söächten. An disse Tied wor wi an d’ Deep stünn’nslang mit Wilgenstökk un Hüselband up Oal un Stint seeten. An disse Tied wor wi dreemoal an D’ Dach de Schoapen an d’ Diek umtüddern mussen. An disse Tied wor us Riek de Diek, de Strand, de Düün, dat Watt un dat gröönblausche Woater ween. Niks is dorvan blääven – een wööste Wiede kreech ikk to sehn – een wöste Wiede de een van de grooten Blikkisten(Conteener)hoaben worden schall – vöör de Milljarden in de Grund dönnert worden sünd. Dat Weltnaturerbe Wattenmmer stuuv tägenan kann sükk över disse Noaber höögen. Wor hett man bi us denn ok all witte un schwaarte Engels up so een Nööchte binanner sitten.

Ikk hevv mi denn doch verrafftich de Freeheit noahmen, mi to froagen wat dat denn schall un ov wi as Minschen, as Gemeendschkupp, as Land so een Joahrduusendspillwaark as de „Jade-Weser Port“ överhaupts bruken. Is dat nich eder so, dat een poar Minschkes sükk an dat Boowaark maal un döäsich verdeent hevvt? Mit een gülden Nöäs is dat woll gannich mehr to beliekteeken – dat is all eder een gülden Mors de see sükk dorbi hoalt hevvt.

Mien Freeheit hett mi denn joa noch een spierke wiiderdreeven un hett mi de veelen Conteenerschkeepen wiest, de alleen vöör de Düütsch Küsten van Polen bit an de hollandsch Grens foaken all moantenlang oahn Fracht an d’ Kett lirgen. Een büld sünd dorbi, de glieks noa Boo un Dööp to een Uplärger worden sünd. Dat is doch een bääten so, as wenn wi neää Minschen – noadem see geborn un döfft worden sünd, glieks in d’ Ollenhuus ovschuuven deen.

As ikk dat in mien Köäsel all son bietji trechtsett har, dor hett mi dat Minschendoon doch reschkoapen verfäärt.©ee

 ewaldeden

.

 

Een un een is dree …

 

 

Een un een is dree …

Inkoopen – dat wee stoadich bi us ‘n grodet Räkenspill. Moder un ik seeten foaker een half Stünnen ov mehr över de Inkoopszädel – bit wi dat so vöörnanner harn, dat dat wat wi hemmen mussen, mit dat wat in Moders Knippke an Doalers in wee tosoamenpasen dee. Wat dor her muß, keem aal moi up een Zädel – so – nochmoal dörgoahn dat heele Waark – un denn fääl dit noch – un denn fääl dat noch. Wi schreeven een büld hen un her – hiervan een bäten minner – dat villich wächloaten – up een Oart kreegen wi dat jümmers togaang. Dordör hett man dat, wat man har, mit heel anner Oogen sehn. Äteree wächschmieten? Up so een Idee ween wi gannich koamen! Bit vandoach is dat in mi sittenbläven – wenner ikk seech, wat an Äteree wächschmäten word – irgendwat kruppt denn stilkens in mi hoch – denn Minschen, de dat noch een heel büld norder geit as us domoals – de givt dat joa woll genooch up de Eer. Up us Inkoopzädel stunn eelich över de Joahren stoadich dat sülvige – man kunn joa nich tüschen twintich Zsorten Soalt – ov tüschen hunnerd Zsorten Brot utsöken. Un dat wee ok man good so – as moal so ’n Berlinschen Börchmester sächt hett – noadem he wiest har, dat he van d‘ verkeert Kant is. As dat vandoach in een grooten Koopmannsloaden utsücht – so hevvt wi us domoals dat Paradies vöörstäelt – ov dat Schlaraffenland. Joa, joa – Schlaraffenland.
Schlaraffenland heet dat in us Bööker, wenn irgend-wat beliekteekend wuur, wat dat för normoal Minschen nich geev. Dat Word is hütigendoachs hoast nargens mehr to finnen. To een ächten oost-freesschken Huushollen hört Tee dorto – wiel Moders Knippke oaber joa de Paddwieser wee – un Tee gräsich düür – geev dat Tee jümmers blods in Moaten. Dat in de Teedöös nich stoadich so flink de hollten Böän to sehn wee, wee Tee för Kinners kien Gedränk. Wur woll jümmers sächt, Kinnergood kricht van Tee een schlappen Nöäs – man dat har woll eder mit de Düürheit to doon, as mit de schlappe Nöäsen. Koffji wee bi us nie nich in d‘ Huus. Wenn Moder wuss dat Visit keem de Koffji drunken, wurden de Pennings tohoop kraabt. Dormit muß ikk denn gau noa Fidi Folkers sien Melkbud rönnen un een blikkern Spitztuut „NESCAFE“ kopen. In een so’n blikkern Tuut wee Stoff för twee Taasen Koffji in – för fief Groschkes wee dat een düür Vergnöögen. Dat wee Visit, de nich so foaken koamen drüss. Moder hett dat woll nie nich sächt – oaber Kinnerhaarten spöärt sowat.

©ee

 

 

 

Wo wee dat noch . . .

.

Wo wee dat noch . . .

Säch moal – kanns du heel keen Platt
hett di dat nie een läärt –
käens Boon’n nich un Kruut in d‘ Fatt
käens Schwiensoorn nich un Steert.

Weets ok nich wat een Mersfolt is –
nich wat een Hiäl un Deelendör,
weets nix van Frücht un Winterweet
steist as een Oss vöör d‘ Burseldör.

Froacht een – wat is denn Oantenmuut,
kikkst du mit glubsche Oogen –
trekkst ok woll moal een scheefen Schnuut,
süchst ut – as steist du uünner Drogen.

Doch nööcht man di ton Äten denn –
to Mettwurst, Schink un updrööcht Boonen,
denn süchst du woll- o mannomen –
dat sükk dat Platt verstoahn kann loonen.

Noa d‘ Äten denn – in d‘ Middachsruh,
man sitt an d‘ Disch un hööcht sükk –
hört sinnich man so mennich Puu,
de Boonen de vergnööcht sükk.

Krüselt sükk bi dit Ho – Ho
bi Hochdüütschen de Kopp,
in Plattdüütsch is dat keen Gedoo –
dat hört to d‘ Boonenzopp.

Denn wat sächt Hannes Pulterbeer –
Jung, dor moot man wat up schieten,
noa so een gooden Middachsschmeer
loat ruhich moal een rieten.

© ee

De Dönnerschlach in d’ Middachstünn’n . . .

De Dönnerschlach in d’

Middachstünn’n . . .

 

I kk weet heel nich, wo dat kummt – up Stünn’ns bün ikk bold foaker in Auerk as in Huus bi d’ Koopmann an de Ekk. Dat hett säker wat mit mien Süchten noa Plattdüütsch to doon. Liekers – ikk will dat gannich so nipp un nau weeten. Mi deit dat up jederfall good – binner un buterwendich.

Mien Noabers hevvt mi all froacht, ov ikk een neeä Leevde har – wiel, mien Oogen blenkern in de letzde Tied so schier. Dor is wiers wat mit an – oaber dat is een ole Leevde, de jümmers noch netso gröön is as an de eerste Dach – de Leevde to us Modersproak!

De deel ikk oahn Küän in d’ Haart mit aal Oostfreesen – hevv ikk dorcht – bit güstern middach.

Nööcht har man mi – nööcht bi Roadio Ossfreesland de Lusterer an de Knatterdöösen in d’ Land so’n bietji wat to vertelln. Knatterdöösen säch ikk man eenfak so, wiel ikk noch mennichmoal an de ole Bakkalitkassen denken do, de bi mien Tant Leni in d’ Woahnköäken up de Buddelee stunn. Dorachter stunn een Bakkbeest van Akkumulator. De wee over dübbeld so groot as dat Roadio. Wiel, in Bernuthsfeld geev dat joa noch keen Elektrisch van buten. Dat wee een Hillichdom glieks noa d’ Währung, an de Kinnerhann’n nix to söken harn.

Up jederfall wee ikk moal wäär in Auerk. Mit krüllerich Blood in d’ Haart, een blied Gesiächt, un noch twee Hannen vull Tied vöör mi bit noa de Roadiosendung stapp ikk dör d’ ‚Foyer’ – so word de groode Deel woll nöömt – van d’ Carolinenhoff.

Groode Bookstoavens över een Dör sprungen mi in d’ Ooch. Ostfriesenzeitung / Redaktion – stunn gülden an de Schieven. Dat sehn, ovdrein un rinstuuven – dat wee hoast eens. Ikk wull de Schrievers in d’ Kantor blossich ähm Moin särgen. Up Platt n’türlich – wat denkt ji denn anners.

Joa – dat hevv ikk ok dorcht. To weeten kräägen hevv ikk noa tweemoal schnuven oaber jüüst wat anners – sächt mi doch so’n Papiervullkleier hochdreit: „wir sind eine hochdeutsche Zeitung!“

Kiek – dat har säten – un ikk muß mi noa een Stool ümkieken, de liekers nich dor wee – denn dat hett mi so van d’ Beenen brocht.

© ee 

 

Ikk hevv mien Kinnertied söcht . . .

 

Ikk hevv mien Kinnertied söcht . . .

Dat Dörp hevv ikk woll funn’n – de Stroat ok. De Huusen stoaht ok noch dor – blossich dat Lääven – dat is schiens wons anners hentrukken.
De Krooch steit an een Krüüzung – mirden in d’ Dörp.
Dwarß tägenöver – up de anner Ekk steit de groote School. Dor is ok all laang dat helle Füür utgoahn – so’n bietji spüttern de Sprikkels nu dor noch vöör sükk hen. Een handvull Schietbüdels sitten noch in de Banken, un argern de Mesters. To mien Kinnertied – vöör een Riich van Joahren, galler bi Dach dat Lääven noch dör dat Huus – un Oabends funn sükk dat buten wäär – de Krüzung wee so’n bäten dat Haart van d’ Dörp. Up jeder Ekk tinkeln de Luchten – in een Huus geev dat Iis un Koffi – up d’ günntsied Broatwurst un Kreivöägels van d’ Füür – in d’ Krooch kunn dat Jungvolk danzen, un de Ollen mit hör loame Knoaken kunnen sükk bi Schlukk un Beer höögen. Schnakken kunnen de Minschen dor un scheeten – well d’ denn much.
Dat is ruhich worden in de Stroat. Dat Huus mit Iis un Koffi is dod – de letzde Broatwurst un de letzde Kreivöägel sünd all laang dör d’ Halsgatt goahn. De Minschen in de Hüüs dor ümto hevvt sükk dübbeld Schieven in Fensters un Dören setten loaten – wiel see binnen nich hörn willt, wat buten all laang nich mehr sächt word.
Up Schlach fief Minüten vöör Klokk aacht geit denn een Rummeln över de pläächt Kaarkhoff – as de dat Dörp nu so’n bietji lett.
Denn ruttern de Rulloadens andoal – Jalusien sächt man joa woll up needüütsch to disse Kiekstoppers.
Man will säker mit sien Billeroadio – dat neemodsche Tellewischen – alleen in siene Koamer wääsen.
Dat steit een Minsch doch to.
Eenzich de Krooch de stüürt Oabends noch Lucht in de Nacht. Oaber ok dit Lucht is sinniger worden.
Ikk hevv mi van de Ekk een Bild moalt, wiel – bi d’ näächste Moal söken is villicht van mien Kinnertied ganniks mehr to finnen.©ee

 

 

Wor is d’ aal blääven …

.

Wor is d’ aal blääven …

Een lange Reis geit nu to Ennen –
van wiet her dreef mi dat noa Huus,
ikk hoap up Minschen de mi kennen,
un flücht vöör frömmdet Woordgebruus.

Ikk hööch mi up mien Modersproak,
fööl all de Waarmte strieken –
bün blied dat Weltens griese Doak
vöör dit Gefööl deit wieken.

Doch as ikk dör de Stroaten steuster
un söök vertwiefelt Kaark un Krooch,
maark ikk, dat ikk vergäävens leuster,
un mi mien Hoapen drooch.

Hier is nix mehr ut mien Besinnen,
is nix mehr wat mien Denken eit –
ikk kann nu wüggelk nix mehr finnen
as Koal de mi up d’ Föölen schleit.

© ee