die Trennung / Ewald Eden

weiter Erzählungen :

wundervolle Pfingsttage wünschen wir

Ewald Eden und Christin v. M.

 

Wenn de Läävenspadd schmoaler ward …

 

 

Wenn de Läävenspadd schmoaler ward …

vun Ewald Eden

… un de Keerl mit de Seis all ov un to över de Kant luurt, üm to kieken, ov sien Frücht all ton Aarnten riep sünd, denn seegen een büld Minschenkinner, dat de Steenen, de up hör Läävenspadd lirgen, grötter warden un hör dat Loopen stuurder moaken. Nu meenen oaber so mennich Lüü, de an de Siedelskant stoahn un sükk dat Spill bekieken, dat dejennge de Steenen doch blods ut de Padd rüümen bruks.

Dat is wiers licht sächt van een, de sien Seel noch up faste Beenen steit un de noch wat in de Mauen hett, wat he noch nich verbruukt hett, wiel sien Läävenspadd hüm noch nich döör een langern Tied, dör Düsternis un dör Stiekelwirr fööhrt hett.

Hier givt dat nu een Minschke in mien Aarmlängtnöächte, de meist üm meist nix mehr in de Mauen hett un de sien Läävenspadd hoast so schmoal wurden is, dat he nichmoal de Footen mehr tägenanner setten kann.

Ikk dröff dor woll een Woord to särgen, wiel wi us nich frömmd sünd. Wi hevvt kort vöör Kreechsennen in dat sülvige Staddje un blods een poar Stroaten vonnanner wäch us eerste Krei up disse Eer doan. De eerste Kinnerjoaren sünd wi ok woll meist üm meist de sülvige Padd langsstrumpelt — wi hevvt schnakken läärt, wi hevvt loopen läärt un de Schoolmesters hevvt us Woordkünnichkeit un Rääkenkünsten bibrocht. Wi hevvt in de Schmachtliederstieden, noa dat blöäderke Hauen un Stääken, mitkräägen, wo stuur dat us Moders mennichmoal fallen is, us heele Kinnerkoppel satt to futtern. Ut de Tied, denk ikk, hevvt wi dat Wertschätzen van Äten un Drinken mitnoahmen.

As de Schooltied vörbi wee, har de Welt üm us to all een heel anner Gesicht kräägen. De Läävenspadden leepen utnanner, un wi hevvt us ut de Oogen verlorn.

Mien Fründ hett dat in een Kring drääven, in de Frää een frömdet Woord wee un anner Lüüds Lääven nich veel tellen de.

He har sien Bestimmung ov ok woll sien Glükk, as he meende, in d’franzeusch Frömdenlegion funnen. Dat Eerste, wat he dor ovgääven muß, dat wee sien eegen Ikk. Van d’ eerste Minüt an wee he blods noch een Tall in dat blöderk Röädenwaark. Dat Tweede, wat he nich behollen drüß, dat wee sien Geweeten — he drüß nich mehr mit annern mitlieden … sülvst denn nich wenn he oahnungs- un wehrlos Minschkes ut Fleesch un Blood van achterrükks de Koppen ovschnieden de. Ov dat nu Kinnergood, ov dat Froonslüüd ov Mannslüüd weesen, speel dorbi keen Rull. Dat hör to dat Kreechshandwaark — un dat Moiste in de meist noch jungkeerlshaftigen Suldoatenkoppen wee dat Weeten, dat up dissed Doon keen Stroaf upstunn. Dat oaber in elker Minschenlääven keen Rääken openblivt, dat harn see aal mitnanner noch nich up d’ Brett.

Föör dit Denken wee in hör Koppen noch keen Bott in. See wussen noch nich, dat us „Alltiedsvoader“ dor boaben in de Steernweltswiiden sien Waark so anlächt hett, dat elkseen Minschke föör sien Undoon betoahlen moot. Solaang de Stroaf nich ansächt is, solaang is de Wacht in us Binnerst nich utglääken. Kiek, un dat lett us Geweeten denn keen Ruh.

In d’ Öller, wenneer dat Olldachsgedrüüs üm us to us nich mehr so fost in d’ Rundum dreit un de Stappen lütger warden, denn kriecht wi dat aal to weeten. Un denn kummt Trillern in us hoch — un de Froach, wat dat Jüngst Gericht us woll uplächt un us ovverlaangt föör us Undoon un vöör us Hörichkeit, wenn anner Minschkes mit hör schienboare Macht us wat inschüünt hevvt. Foaken blifft denn blods noch een Trillern in d’ Büks, wiel niks mehr in us Binnerst lieklang lopen deit — wiel dat, wat Minsch denn noch in de Mauen hätt, nich mehr rekkt, üm de Steenen ut de Padd to rüümen, de Steenen, de man dör dat eegen Doon — un wiel dat Näääää-Särgen in junge Joahren foaker so stuur fall’n is — vöörtieds sülven dor henpakkt hätt.© ee

Drei di üm…

 

Drei di üm…

A chter d’ Diek de gröönen Wischen
de Bloaden krüüseln saacht in d’ Lücht
Schwaartbrod un Schink up schüürde Dischen
Lachen över d’ Land hen flücht

An de Dieken schloat de Bulgen
de Penners lüchten rod un geel
an d’ Hääven jachtern witte Wulken
dat junge Volk danzt up de Deel

Ut d’ Dörpkrooch hört man Puustmusik
ov un to deit een Bescheed
hier is nümms aarm – un ok nich riek
hier singens aal dat sülvich Leed

Dat Leed van Heimoat un van Leev
dat singt man hier sied duusend Joahr’n
liekers wat dat Lääven dreev
ikk moot doch wäär noa Huus henfoahr’n

©ee

Dörpfest

decoration-3528335_640

 

Dörpfest

 
So ’n Dörpfest is doch woll heel moi 
de Jungen frischk — de Ollen toi 
Jeden deit sükk utstaffeern 
elk ov een mach noch wat leern 
 
De Anfang is meest woll wat stuur 
as Börgermest de dikkste Buur 
weet nich bi d‘ Schnakken lostolärgen 
anstatt man eenfach Prost to särgen 
 
In d‘ Teld dor is vöäl Tingeltangel 
de Lüü sünd good in Schweet 
in jeder Hörn düchtich Gerangel 
wor mörgens nümms mehr wat van weet 
 
De Krööger kann dor nich tägen kruupen 
so mennich Gatt is utdrööcht 
man will vandoach sükk recht besuupen 
dat heel Dörp — dat is nööcht 
 
De Mannslüü sünd all düchdich duun 
de Föät word’n sinnich güüst 
de Kapäel — de givt allwäär Kattuun 
elk gript sien Deern mit d‘ Füüst 
 
So mennich Stünn’n noa Middennacht 
de Jungs haangt över d‘ Heck 
de Krööger sükk sien Geld anlacht 
as Botter ünner d‘ Speck 
 
Dat Dörpfest wee doch wäär heel moi 
de meesten hebbt een dösich Brägen 
de Ollen sünd noch net so toi 
de Jungen mööcht sükk rein nich rööge.
 
 © ee
 
 

Bild von VIVIANE MONCONDUIT auf Pixabay

Silvester / Olljoahrsoabend

 

Schon wieder endet ein Jahr …

und „Eden meent …“ meint, dass er da zum Schluß auch noch etwas zu meinen sollte.
Ist eigentlich alles das auf uns niedergefallen, was die Menschen in Deutschland – das, was wir uns alle miteinander in der Altjahresnacht 2017 von dem jetzt sterbenden Jahr 2018 erwartet haben, als wir der abgelaufenen Zeit zum Abschied einen lauten und kräftigen Tritt in den Hintern versetzt haben?
Wenn ich so an den verstrichenen 365 Tagen rückwärts entlang schaue, dann meine ich so spontan von nicht.
Das mit dem alten Jahr in den Hintern treten, das hätten wir mit Verlaub getrost ein wenig sinniger machen können.
Die Energie, die wir dareingelegt haben, die hätten wir uns besser aufgespart für so manchen Politiker- oder Managerhintern, um diese durch einen Tritt in denselben in die Wüste zu befördern.
Das abgelaufene Jahr scheint mir im Rückblick eher wie ein Lotteriespiel, bei dem Deutschland bloß Nieten – bloß Nullen gezogen hat.
Von unseren Politikern kann man doch gewiß nicht einen als Glücksgriff bezeichnen – und bei den Managerlosen, die Deutschland für 2018 gezogen hatte, da könnte man doch ohne Zweifel schon von Betrug sprechen
Ich mag nun für das kommende Jahr 2019 bloß hoffen, dass wir beim neuerlichen Lose verteilen nicht wieder nur in Kot und heiße Luft greifen.
Bei so mancher Wahl im kommenden Jahr haben wir es in den Händen – spuckt also dreimal auf den Wahlzettel, bevor ihr euer Kreuz irgendwo macht.©ee
 
ewaldeden

 

All weddermoal geit een Joahr to Ennen

Un Eden meent, dat he dor upletzd ok noch wat to meenen schull.
Is eelich aal dat up us doalfull’n, wat de Minschen in Düütschland – wat wi us aal mitnanner in de Olljoahrsnacht 2017 van dat Joahr 2018 verwacht hevvt, as wie föör een Joahr de ovlopend Tied een mit Foot in de Mors poast hevvt?
Wenneer ikk so an de verleeden dreehunnerdfievunszärstich Doagen rüggels bilangskiek, denn meen ikk sass van nich.
Dat dat ole Joahr in de Mors poasen, dat harn wi mit Verlööf bäter een bietji sinniger doon schullt. De Kattuun, de wi dorinlächt hevvt, de harn wi us bäter upspoart föör so mennich Politiker ov Mänätscher Mors, üm de dormit in een Wööstenkuntrei to beföördern.
Dat ovlopen Joahr lett mi as een Lotteriespill, bi dat Düütschland blods Nieten – blods Nuller trukken hett. Van use Politikers kann man doch wiers nümms as Glükkstall beteeken – un bi de Mänätscher Losen de Düütschland föör 2018 trukken har, dor kann man doch wüggelk all van Bedreegeree schnakken.
Ikk mach nu föör dat tokoamen Joahr 2019 blods hoapen, dat wi bi dat Losen verdeelen nich ok blods wäär in Schiet un heete Lücht griepen.
Bi so mennich Woahl in Jurop in tweeduusendnägentein hevvt wi Minschen dat in us Füüsten – speet dreemoal up de Woahlzädels, bevöör ji denn jo Krüüz irgendwons moaken.©ee 


Engelsvisit

 

 

Engelsvisit

Vernacht wee een Engel
bi mi to Visit
he wull mi wat särgen
he keek so heel blied
sien Flöägels de blenkern
as fiinspunn’n Glöäs
ik kunn mi blods höögen
een Troan hung mi an de Nöäs
he wull mi wat bring’n
van Heiland un Fräee
ik höör heel fiin Sing’n
kunn nich van de Stäee
mien Haart dat wor licht
as de Wulken an d‘ Hääven
wee so tomoal
an jachtern un schwääven
ik spöär rein niks mehr
van Olldachsbedrüüs
mien Seel stapp dör Müür’n
flooch hoch över Bargen
keek in een büld Annerlüühüüs
höör Minschen sükk targen
seech Kinner in Nod
doch as de Engel to hör keem
dor wee allens wedder good
un ik wuss bi mi
ganz deep in mi binnen
wenn an de Engel wi glöövt
deit de Fräee up d‘ Eer winnen.
© ee