Een heel besünner Winachten . . .

Een heel besünner Winachten . . .

De Dezembermoant steuster dör de Doagen – he kunn sükk mennichmoal sülven nich sehn – so fast hung de Doak över dat Land. An Bööm un Strüker drüppel van de blanken Oosten dat Woater – as Troanen ut Kinneroogen. Heel saacht, blods ov un to kunns moal een Schnükkern hörn, wenn buten up de Prikkenwacht dat Weihen de Pingel anstööt. Keen tutern van Hörns – keen tukkern van Schippsdieseln kroop dör de griese Lücht. De Hoaben an d’ Siel leech as dod – man kunn blossich de Schliek rüken. Keen Stoom van de Granoatkädels – keen Piependamp van Mannslüüschmöken as een Teeken van Läven. Eenzich de Schimmelrieder flooch in de Stünn’n tüschen Dach un Dau över d’ Diek dorhen. Man kunn hüm blods as Schkaa sehn. Fief Reitdakkhüsen dukeln sükk achtern Diek – glieks bi de Schlüüs.

Ünner de hukich Gävels blenker ov un to Lucht van een Schienfatt dör de busterken Schieven. De neeä Tied har een Boach üm dat lüütji Dörp moakt, as see mit elektrisch ünnerwäägens wee.

An de Schmachtlieders an d’ Siel wee doch niks to verdeenen – har moal een Boas sächt, as in d’ Kreisstadt dat künstlich Lucht fiert worden wee. Nä – Strom kunnen see de Schmachtlieders nich gäven – oaber dat Lääven van de Mannslüü – dat kunnen see bruken, as dat heet: Wi mooten Kriech moaken. Dat haun un stäken – dat dodscheeten un brandschatzen wee to Ennen – de ingelsch Fleegers keem’n nich mehr bi Nachten van See her, un leeten hör gleunich Paketen fall’n. De Minschen an d’ Siel kunn’n wäär noa buten goahn – oahn dat see van Sireenengehuul in d’ Schloot jocht wurden. Oaber wat schullen see buten? An d’ Hoaben up de Kutters wachten – de dat nich mehr geev? An d’ Hoaben up de Schkippers – up de Voaders – up de Söähns wachten – de nich mehr wäär keemen?

De Elektrischboas wee in de Kreechsjoahren in Huus wäst – he har sien Lääven an de Heimoatfront insett – mit een blenkernd Blikk an d’ Böst. Dor wee in Sömmer veerunveertich extroa een Drufel Minschen ut de Riekshauptskuntrei üm infloagn, um hüm dat an d’ Jakk to stäken. He wee so bannich stollt dor up, dat he een Tiedlang ‘n stiewen Aarm har – de wull rein gannich wäär andoal goahn. Un nu hööch he sükk, dat hüm dat so good gung – he wee joa jümmers all tägen de Kreech wäst – dat har he joa düdelk wiest. De frömmden Suldoaten ween noch gannich in dat Staddje intrukken, dor hung an sien Huus all dat grötste un witteste Bettlinnen buten an d’ Gäävelmüür. Kiek – un doran har man dat doch sehn kunnt. De griese Boas November har middelwiel sien Regiment an sien iistern Bröer Dezember ovträäden. De Dieksters ween hör Lääven lang stollt up de lüütji Kaark wäst, de hunnerd Meter van d’ Diek wäch, up d’ Warf stunn. In d’ Adventstied schweef de geele Schien van d’ Kersenlucht dör de buntklöärigen Kaarkenfinster – weih tosoamen mit dat Klokktornlüüden över dat Land – över de Schkeepen, un över dat iisige Woater vöör de Dieken – trukk in de Hüüs, un mook dor de Minschen blied.

De Bliedheit is wäch – de Kaark is wäch. In een pikkschwaarten Wintersnacht – Hillichoabend veerunveertich – keem dat Verdarben in de Kaark. Dat full man so van d’ Hääven. Üm Middennacht schlooch dat Füür boaben dat Dakk tosoamen. De Klokktorn stunn sietdem as so’n schwaarten Wiesfinger alleen up de Höcht. Nümms hett sied disse Nacht an d’ Klokkentau trukken – üm de brannerich schwaart Klokk to lüüden. De Paster un de Kaarkendeener sünd in dat Füür ümkoamen. Een Joahr is sieddem dör d’ Land trukken – dreehunnerdfiefunszäßtich Doagen Elend. Üm de Kaarkenwarft is dat still – dodenstill – an dissen Hillichoabnd fiefunveertich. In de fief Hüüsen is dat still – dodenstill – an dissen Hillichoabend fiefunveertich – blods Froolüü un Kinner sitten üm dat schroare Füür. Wat hevvt de sükk an Hillichoabend all to särgen, wenn de Voader nich wäär koamen is – wenn niks up d’ Disch is as drööch Brod un Woater.

Dat is denn woll us Herrgott an d’ Haart goahn – ov wu anners kann mi dat een verkloaren, dat üm Klokk Middennacht Lüüden van d’ Kaarktorn her insett – un över dat Land weih – över de Hoaben un över dat iisige Woater – buten vöör d’ Diek – in de fief Hüüsen trukk – un Bliedheit mit sükk broch.

Un well heel genau henluster – de kunn hörn wat dor mitschweef – as wenn Engel sungen – jo is vandoach de Heiland geborn.© ee

De ole Krooch in Wiefels . . .

 

 

De ole Krooch . . .

So richtich ole Krööch, de mutts vandoach söken. Ik do dat geern – blods mennichmoal bün ik rein an vertwiefeln, wenn ik denk ik hevv een funn`n – moak de Döör oapen – twee Trää noa binn`n – un ik stoa in so`n neemodschen Interiör. Krööch oahn Seel. Nich een Oamen van Geschicht, van dat vergoahne Lääven, dat sükk in disse Dörpshaarten ovspeelt hett. In dat lütt Jewerlänsch Kuntrei Wiefels – is all een poar
Joahr her – har sükk so een Hillichdom noch holl’n. De Krooch har een sinnigen Noam.
* Gaststätte zur Erholung * stunn in grode Bookstoaven över de Ingangsdör. Verhoalen kunn sükk dor wüggelk Seel un Liev. Een Meter achter d` Huusmüür leepen de Gleisen van d` Boahn noa Harlesiel. Bi d` Strullen up d` Pissoar drüffst nich mit Aarms ut d` Fenster langen – denn harst de Zuch to foaten. De Krööger sää jümmer:

* Wi hevvt dat eenzige Schiethuus mit Gleisanschluß.*

Överhaupts – de Krööger. He wee een Orignoal as datin de Bööker steit. Us Unkel Fidi – Buschker heet he mit Huusnoam – bruks blods vertelln, un de Froonslüü harn natte Büksen. Wenn ik dat moal verglieken do – so`n neemodschen Animatör lett tägen Unkel Fidi as een Kieler Sprott, de sükk tägen een fetten Bükkling lächt. Unkel Fidi leech de Musik in d` Blood – statt up … mit den Augen eines Gastes een Schnuller hett he as Lütt woll all up een Vigelinboagen rümgnauelt. Sien Geich de kunn blaarn – un up de Klimperkassen van Klaveer, dat in de Ekk stunn, wee he netso in Huus as in sien Puustmusik – wenn he de ole Mundörgel ut sien Büksentaasch trook un ansett to bloasen. So richtich belääven kunns dat, wenn d` up Fieroabend doalgung – een Stünn`n vöör Middennacht ov so. Well üm disse Tied noch vöör d` Tresen seet, de luur dorup. So as Sönndachs in d` Kaark – wenn man up de Paster sien * Amen * tööft.

De heele Dach ween Unkel Fidi un siene Froo up d`Been`n – nie seech man hör moal sitten. Oaber oabends – Klokk elben – greep Unkel Fidi sükk een van de hochbeenigen Schämels van vöör d` Beerhoahn, un klauter dorup. Bevöör dat denn komodich wuur, keem eers de Ansproak an sien Froo :
* Nu goah du man all to Bäed, Tant Heeti, nu word dat hier näämich een bäten schwiensch.* He sää to sien Froo jümmers Tant Heeti, wi hevvt ni niks anners hört. Man kann sükk ünner dat schwiens joa een büld vöörstellen. Nänä – so wee dat nich – dat wat ji nu denken, dat köänt ji vandoach eder up de Schiev van d’ Tellewischen sehn.
Disse Spröäk wee för hüm woll de eenzige Oart, sien Froo noa een langn Waarkeldach van d` Been`n ovtokriegen – denn Schwienkroam – dat sää see jümmers – kunn Tant Heeti up d` Dod nich lieden.
Ovwoll – foaken genooch stunn see noch een tiedlang acher de Köäkendör to luustern, wat dat dor in d’ Krooch figelinsch to hören geev. Een roden Klöär bruks dor oaber nümms bi kriegen. Dorför wee Unkel Fidi een veelsto patenten Keerl.

Wenner hüm well moal so achternrüm frooch, wovöäl Schlukken de een ov anner sükk günnt har, sää he salomonisch: Dat ween woll so twee bit fiefuntwintich Stükk. Dat Froagen wee denn meest doan.
An een grieseligen Haarstdach stunn moal so`n schniegeligen, stadtlüftigen Jehovas Tüügen in d` Gaststuuw – man kunn hüm dat herkoamen anföölen – un frooch in dat versammelde Rundum van de Klukkdrinkers: * Kennen sie Jesus? *  Nümms van de döstich Seeln anter dorup – aal keekens Unkel Fidi an – un denn keem van hum de denkwürdige Satz, de vandoach noch dör d` Jewerland löpt:
* Nä, de Keerl käen ik nich – oaber he mach mi woll kennen – denn Fidi Buscher käent joa een büld Lüü!* Kiek – un dat meen ik, wenn ik säch: Nich een Oahmen van Geschicht löpt dör de neemodschen Krööch. Well dat anners weet, de kann mi dat geern beliekteeken. © ee

Wat hett dat woll to bedüüden . . .

Wat hett dat woll to bedüüden . . . 
Irgendwat is verdreit in de Welt,
Minschlichkeit, froacht di een,
wat is denn dat?
Dat is doch ’n Begreep ut urolle Tieden.
 Ikk keän blods een Word – dat heet Geld.
 
Wat anners kann d’
 doch vandoach nich mehr lieden.
Kiek di Winachen an,
dat is ok so’ne Soak –
 wee fröer moal wat mit Gefööl – un so.
Dat kann di bold nümms mehr vertelln,
denn nu is dat een reinet Geschäftengedoo.
Un elkseen is över to wenich an schell’n –
Freud över ’n Stükk Kook
ov een frünnelked Word,
dat kanns d’ nich mehr verwachten –
dat is all wat van de besünnere Szort.
De meesten doon dat verachten.
Dorbi is een leeven Blikk
mehr weert as duusend Geschenken –
kiek moal een spierke noa achtern torüch,
denn machst dor woll moal an denken.
 © ee

6ter Dezember …

.

6ter Dezember …

De Sünnercloas, de Sünnerkloas
he is all steensched olld as Boas –
is mit sien witten langen Boart
een Mannsbild van de sünner Oart.

Hett in sien Büdel heel büld Soaken
de menn Kinner Freud blods moaken –
denn hett He noch de anner Siet
van nde Minsch blods noch denkt ‘wat Schiet’.

Denn Allens wat verdwarß hier lopen
dat hett h#He schrääven up een Hopen –
un well up disse Listen steit
bekummt van hum de Mors verneit …

© ee

ewaldeden2018-12-06

erwischt !

Da hab ich den Gesellen vorhin doch  glatt dabei erwischt, wie er sich in meiner Kellerei an den Köstlichkeiten gütlich tat. Ich hab ihm, bevor er wieder auf seinem Schlitten davonsausen konnte, die Zügel weggenommen, Rudi Rednose ausgeschirrt und auf die Weide geschickt – de Koloaskerl de wull doch verrafftich düchdich angeduunt wiiderfoahren. Ikk hevv hüm hier buten antüddert  bit he wäär nöchtern is.

Morgen früh soll es deswegen  wohl mancherorts lange enttäuschte Gesichter und tüchtig Ärger in der Himmelsbäckerei geben, denn WAS sollen sie da mit all den bei den Kindern nicht abgelieferten Stutenkerlen machen? Da werden wohl etliche Stiefel dieses Jahr leer bleiben … und aus den Kloaskerlen wird Paniermehl gemacht.© ee

Wenn een denn vöörnääm deit . . .

 

 

Wenn een denn vöörnääm deit . . .

Up us Reisen in Soaken Waarkeree sünd wi joa een büld in de Welt rümkoamen – un netsoveel verscheeden Minschen sünd us in de Joahren ok tomööt lopen.
Dat is een heelen grooten klöärigen Billerboagen – dor kunns verrafftich een Museum mit utstaffeern.
Tüschen us Waark un schloapen leegen joa mennich free Stünn’s – de wi up irgendeen Oart in Stükken kriigen mussen.
So hevvt wi denn in elker Kuntrei ok de een ov anner Krooch kennenleert.
Van heel vöörnääm – wor man blossich mit Schlips un Kroach rinloaten wuur, bit hen noa eenfake Beerbuden – in de wi denn so mit us schidderk Aarbeidstüüch inlopen kunnen. So een Beerstuuv – de harn wi eens mörgens üm tein Üür mit dree Mann to foat.
Ähm een Beer drinken – un een spierke wat äten.
Wat dat groot an fastet Äten för d’ Liev givt in sükse Schenken – dat kann man hoast an twee Fingers uptellen.
Frikadell’n un inlächt Eier – Soleier, wenn sükk dor een wat ünner vöörstell’n kann – un villicht noch solten Gurken un suur Herings.
Bi de Fleeschhüdels geev dat meist een Brödchi upto. De Bakkerkluten worden woll blods jedet Neejoahr lävert – för dat heele Joahr. De mussen denn wäär reichen bit Silvester – so luukich ween de meist üm meist.
Us Patzmann wee van Huus ut een heel schniegeligen Fendt – so een bietji ovdreit un spitzkantich. Wenn wi nich wußt harn, dat he in d’ Köälenpott upwussen wee – wiers harn wi Hannower as sien Herkoamen ankeeken. Bevöör de eerste Klukk to drinken up de Toafel stunn, harn mien Broer un ikk all twee suur Herings dorachterneit.
Us stieven Kolleech we sowat to „ordinär“ – dat kunns in sien Kieken läsen – Herings mit Fingers äten! Dat he nich „igitt“ sää, dat wee dat eenzich wat noch dorbi fääl.
Noa dree Beer kreech de Pans in hüm oaber doch woll Schmacht. He spekuleer stilkens mit gluubsche Oogen noa de Glasschkapp, in de de Krööger sien „fast food“ as he dat domals all nöömde, upbewoahr. Van wägen de Fleegens in de Lücht. Us Hannowerverschnitt lett sükk doch verrafftich een Frikadäel mit Brötchi gääven. De Krööger brengt hüm de – un moot furss nochmoal lopen, wiel – oahn Mest un Goabel kunn he doch nich äten. Wat he oahn Mest un Goabel doon kunnt har – dat kunns in de Krööger sien Gesiächt ovlääsen. Us Kolleech kricht Mest un Goabel – lächt sükk sien  Schlakkerlatz trecht – lett nocheen poar Niegelichkeiten över dat Brödchi los – van wägen dat dat so toi is – dat is woll van eergüstern ov so – will mit de Goabel in de Deech stäken, üm mit d’ Mest dorvan een Stükkji ovtoschnieden.
Suust hüm doch verafftich de Bakkerhüdel ünner d’ Goabelspitz wäch – seilt in een Boach to de Noaberdisch hen – un dor so in een groden Beerkrooch.
Nümms sächt wat in de Kroochstuuv. Aal kiekens blods de Goabelstäker an.
De Krööger kummt up sien platt Footen van achter d’ Tresen anschoaven – hoalt mit twee Fingers de Deechhüdel ut dat Beerglas van de Noaberdisch – pakkt dat Deert heel sinnich bi us Patzmann, de mit gleunich Oorn bedrüppelt dorsteit, up de Teller – un sächt hönnichsööt: So mien Jung – nu kanns drup los schnieden – dit Brödchi neit di nich mehr ut.
 © ee

Glükk . . .

 

Glükk . . .

To disse lüütji Geschicht moot ikk eers moal wat vöörrutstüüren.
Wat ji nu to hörn kriecht, dat is nich dorto andoahn dat noatomoaken – dat wiers nich. De meist Minschen de hemm’n joa in hör Lääven säker allmoal wat beschikkt, wat nich so heel up de liek Padd wee. Ikk ok – n’türlich – oaber wenn dat denn good ovlopen is, schull man us Herrgott Bedankt särgen un dat ok dorbi beloaten.
Oaber vertell’n moot ikk dat doch ähm.

Mien Broer un ikk weesen jümmers tosoamen ünnerwäägens up Waarkeltuur.
Wi kropen van mörgens bit in de Nachten up anner Lüüds Footdääl rüm üm moie Footdäälen moaken. Dat wee noch in de Tied, as de Konjunktuur hoch över de Wulkens flooch. Aarbeitslosen kunns in Perzenten gannich utdrükken. De Ünnernäämers leepen achter us an. Vandoach irgendwons in d‘ Büdel haun, kunns vöörgüstern all bi een annern Boas in Dennsten stoahn.
Wi weesen all van Hoahn’nkrein an de heele Dach düchdich an knoien west. De Fieroabend harn wi bold to foaten – meenen wi.

Twee Zirettlängten vöördem keem us Boas up d‘ Boostää. He wee rein ut de Puust, so har he jocht, dat he us noch bi d‘ Bükks kreech. Wee hüm doch verrafftich wat ut sien Kopp floagen – un wi schulln dat noch ähm utplätten. Een öller Minschke har he tosächt noch an disse Dach bi hör Footdääl antofangen. Na joa – wi weesen jung Kierls – Pinunsen muchen wi ok woll lieden, un so muß de Fieroabend noch up us töven.
Dat gung up Oabndsbrodstied to un wee all balkendüster, as wi bi dat öller Froominsch ankeemen.

See har woll de Köäken all utrüümt un laang up us tööft – liekers har see dat Wark för de all Dach ovschrääven.
Wat wee Omoa blied, dat wi nu doch noch bi hör in de Dör stunnen. See wuß gannich so recht, wat see us ut Freud aal doon schull. Wi kreegen to äten un wat to drinken. Tja – un mit dat drinken – dor har denn doch verrafftich een Uul säten. De heele Batterie Buddels, de see in d‘ Schapp har, de keem an d’ Lucht.
Rinspeet, moot ikk eerlich togääven – hevvt wi domoals nich wenn us wat to drinken anboaden wuur. Mien Broer kreech een Doornkoat inschunken un ikk har mi een Kaarsenlakör utkääken. Twee Stükk klukkern in de Glöäs, wiel – so as Omoa meen – up een Been kann man nich stoahn. Un denn mussen wi wat doon.

Omoa seech dat in. So’n bietji tinkeln in us Oogen noa de Buddels henn har see oaber doch woll mitkrägen. Ikk goa in d‘ Stuuv sää see. Helpen kann ikk jo joa doch nich. „Ikk stäel de Buddels up d‘ Köäkenschapp“ – dormit wull see woll särgen, ikk seech woll dat ji noch een möächt. Recht so! Dorvan ov – wi kunn mit dat perzentige Tüüchs eelich good ümgoahn – man dat wi all van dat Lösungsmiddel in de Kläver, wor wi de heele Dach mit togaang weesen, een lütten sitten harn – dat harn wi nich up us Rääkning. So hevvt wi denn bi us Waark elks sien Buddel lössmoakt. Wenn ikk dor nu hör: Igitt – nä, nä – so is dat nich. Dat wee de Tied in een Kierl sien Lääven, in de een Buddel Schlukk wat för twee Mannslüü is – wenn een dorvan niks drinkt. So – dat harn wi hat!

Noa us Waark de Huusdör achter us in d‘ Schlött trukken – mörgen kunn dat wiidergoahn.
Rin in de ole Klöäterkassen van Bully – un noa Huus andoal. Dat wee jo bold Middennacht. Hier in Ossfreesland harn wi dat Foahrtüüch joa noa Huus henschuven kunnt – dat gung dor oaber nich, wiel, wi woanden in een Gägend wor de Stroaten up un doal gungen. Mennichmoal up een Sied een hoogen Baarch un up anner Sied niks as Lücht. Een bäten ümtofoahr’n sünd wi ok – figelinsch as wi weesen – de Hauptstroaten wullen wi denn doch nich ünner de Reifens kriegen. Nich wiel mien Broer nich mehr foahren kunn – nä, dat nich. Oaber Schandarms geev dat domoals ok all.

Wo nöömt man so ’n Tuur up sükkse Padden ok woll? Richtich – up d‘ Spriitpadd noa Huus to.
Dat Foahrtüüchs stunn schnaas jümmers good hunnerd Meter van to Huus wäch, ünner een Stroatenluchtin een Latüchtengaroasch. Dat Foahrtüüchs stunn so moi – dor kunns rein nich sehn, dat de Stüürmann een sitten har. Ikk bün an d‘ Bifoahrersied utstägen un lossteustert. Tweemoal wee ikk all üm d‘ Drei, as ikk spitz kreech dat mien Broer nich bi mi wee. Wäär retuur noa d‘ Foahrtüüch. Mien Broermann de seet noch piedelliek achter d‘ Rüür. Särgen wull ikk hüm, dat he de Stünnens ok annern Dach upschrieven kunn, riet sien Dör oapen – un bamms – licht he mi to d‘ Footen. Wee de Keerl doch verrafftich an schloapen, un ikk froach mi bit vandoach, well us woll heel noa Huus henstüürt hett.©ee

© ewald eden

Töven ….

Woarüm . . .

Dat Middachäten is siet een Stünnen vöörbi – in d’ Heim is d’ aal ruhich. De goode Äteree hett de Lüü aal een bäten möö moakt. De meesten Bewoahners van dissed Huus sünd noch in d’ Middachstünnen.
Dat is noch gannich solaang güstern, dor heet dat noch „Insassen“, wenn van de olen Minschkes schnakkt wuur, de hier up hör ole Doagen hör letzdet to Huus funnen harn. Nu särgen see tominnst all „Bewoahner“ to us – denkt Hedwig.
De Minütenwieser van de groode Klokk de steit noch duumenbreet vöör de dree.
Sied twee Üür trippelt see nu all dör de lange Deel. Eenunfüfftich Trää sünd dat van een Enn’n noa d’ anner Ennen. Jümmers hen un her – hen un her un hen un her.
Hör Beenen köänt nich mehr so groode Stappen moaken. Wenner see bi de Buterdör ankoamen is, sükk dor ümdreit un wäär retuur geiht, denn hett see eenunfüfftich Trää lang de groode Klokk vöör hör Oogen.
 Eenunfüfftich Trää lang denkt see luut to de Wieser: Nu loop doch ‘n spierke flinker. See weet ok, dat dat nich möägelk is. See is wiers old, oaber nich döäsich – oaber see wünscht sükk dat in disse Momanken van Haarten.
Denn elker Dach üm dree kummt hör Schweegerdochter to Visit – wat eelich gannich hör Schweegerdochter is. Dat Mannsbild – wat dorto gehört – dat is hör Jung. Wat eelich ok gannich hör Jung is. Wiel – see hett hüm as Lütt annoahmen, un mit hör eegen Kinner denn groodmoakt.
He sächt Mama an hör – un he föölt Mama – netso as sien Froo dat deit.
Hör eegen Blood kummt hoast selten bi hör up Visit – de hevvt drokks dormit todoon, dat see van d’ Lääven dor buten ok niks versüümt.
Wenneer see ut dat groode Finster kikkt, denn sücht see hör Kinners un Enkels foaker in dat schoine Huus tägenöver goahn, wat joa noch in hör Eegendoom as Moder indroagen is.
To geern much see noch in dat moie ole Huus woahnen – in dat Huus, wor see un Eduard glüggelk wääsen sünd – in dat Huus, wor de Kinner upwussen sünd un wor see truurich wee, as Eduard tägen sien Leiden nich mehr ankeem, un hör verloaten mußt har.
Oaber nää – de Kinners harn sächt: Du büst nu old un Du bruukst Plääch – un wi hevvt keen Tied dorför.
Basta.
Dat wee joa ok to eenfach – see bruksen hör joa blods över de Stroat in d’ “Seniorenheim” to schuuven.
Nu leevt see hier in dat frömmde Huus een frömmdet Lääven.
Een Freud hett de leev Gott hör oaber doch loaten – elker Dach üm Klokk dree lett He för hör de Sünn schienen – liekers wo düster de Hääven ok utsücht. Elker Dach üm Klokk dree kummt hör Schweegerdochter – wat eelich gannich hör Schweegerdochter is. Up dat eerste Word van de Deern, dat hör denn meist glieks an de Dör tomöötschleit, dor töövt see denn all de heele Mörgen drup – up dat Word Mama.
 © ee

Loat de Tied

 

Loat de Tied

Loat de Tied ruusen,
loat de Tied suusen.
See hollt nich Ruh’ un hollt nich still,
see moakt doch jümmers wat see will.

Un jümmers löpt see liek vöörut –
luurt nümms up d’ Bekk,
kikkt nümms up d’ Schnuut.

Deit elker Dach de glieker Trää,
ov Kreech nu is, ov dat is Frää.
Elker Dach is d’ lächt un düster
un elker Dach is Rümgeknüster.

Ov Sünnenschien ov Hoagelschuur –
Tied faalt dat lopen ni nich stuur.
Drüm wees, mien Frünnd,

 mit Tied good Frünnd –
solaang as wi up Eerden bünd.
© ee