Engelsvisit

 

 

Engelsvisit

Vernacht wee een Engel
bi mi to Visit
he wull mi wat särgen
he keek so heel blied
sien Flöägels de blenkern
as fiinspunn’n Glöäs
ik kunn mi blods höögen
een Troan hung mi an de Nöäs
he wull mi wat bring’n
van Heiland un Fräee
ik höör heel fiin Sing’n
kunn nich van de Stäee
mien Haart dat wor licht
as de Wulken an d‘ Hääven
wee so tomoal
an jachtern un schwääven
ik spöär rein niks mehr
van Olldachsbedrüüs
mien Seel stapp dör Müür’n
flooch hoch över Bargen
keek in een büld Annerlüühüüs
höör Minschen sükk targen
seech Kinner in Nod
doch as de Engel to hör keem
dor wee allens wedder good
un ik wuss bi mi
ganz deep in mi binnen
wenn an de Engel wi glöövt
deit de Fräee up d‘ Eer winnen.
© ee

Winachtsstern

 

 

Winachtsstern

Wat is dor boben för’n Stern to sehn
steit dor in schwaarte Nacht
sien Lucht dat is so wunderschön
as wenn een Engel freudich lacht
Ümto de Häven is as Ink
dat Weltall hollt de Oahmluft an
de Stern dat is ’n Herrgottsding
schleit Old un Jung in sienen Bann
Is denn sowiet dat Winacht is
de hillich Nacht is dor
kummt to us aal de hillich Christ
is dat nich wunnerboar. 
© ee

Een heel besünner Winachten . . .

Een heel besünner Winachten . . .

De Dezembermoant steuster dör de Doagen – he kunn sükk mennichmoal sülven nich sehn – so fast hung de Doak över dat Land. An Bööm un Strüker drüppel van de blanken Oosten dat Woater – as Troanen ut Kinneroogen. Heel saacht, blods ov un to kunns moal een Schnükkern hörn, wenn buten up de Prikkenwacht dat Weihen de Pingel anstööt. Keen tutern van Hörns – keen tukkern van Schippsdieseln kroop dör de griese Lücht. De Hoaben an d’ Siel leech as dod – man kunn blossich de Schliek rüken. Keen Stoom van de Granoatkädels – keen Piependamp van Mannslüüschmöken as een Teeken van Läven. Eenzich de Schimmelrieder flooch in de Stünn’n tüschen Dach un Dau över d’ Diek dorhen. Man kunn hüm blods as Schkaa sehn. Fief Reitdakkhüsen dukeln sükk achtern Diek – glieks bi de Schlüüs.

Ünner de hukich Gävels blenker ov un to Lucht van een Schienfatt dör de busterken Schieven. De neeä Tied har een Boach üm dat lüütji Dörp moakt, as see mit elektrisch ünnerwäägens wee.

An de Schmachtlieders an d’ Siel wee doch niks to verdeenen – har moal een Boas sächt, as in d’ Kreisstadt dat künstlich Lucht fiert worden wee. Nä – Strom kunnen see de Schmachtlieders nich gäven – oaber dat Lääven van de Mannslüü – dat kunnen see bruken, as dat heet: Wi mooten Kriech moaken. Dat haun un stäken – dat dodscheeten un brandschatzen wee to Ennen – de ingelsch Fleegers keem’n nich mehr bi Nachten van See her, un leeten hör gleunich Paketen fall’n. De Minschen an d’ Siel kunn’n wäär noa buten goahn – oahn dat see van Sireenengehuul in d’ Schloot jocht wurden. Oaber wat schullen see buten? An d’ Hoaben up de Kutters wachten – de dat nich mehr geev? An d’ Hoaben up de Schkippers – up de Voaders – up de Söähns wachten – de nich mehr wäär keemen?

De Elektrischboas wee in de Kreechsjoahren in Huus wäst – he har sien Lääven an de Heimoatfront insett – mit een blenkernd Blikk an d’ Böst. Dor wee in Sömmer veerunveertich extroa een Drufel Minschen ut de Riekshauptskuntrei üm infloagn, um hüm dat an d’ Jakk to stäken. He wee so bannich stollt dor up, dat he een Tiedlang ‘n stiewen Aarm har – de wull rein gannich wäär andoal goahn. Un nu hööch he sükk, dat hüm dat so good gung – he wee joa jümmers all tägen de Kreech wäst – dat har he joa düdelk wiest. De frömmden Suldoaten ween noch gannich in dat Staddje intrukken, dor hung an sien Huus all dat grötste un witteste Bettlinnen buten an d’ Gäävelmüür. Kiek – un doran har man dat doch sehn kunnt. De griese Boas November har middelwiel sien Regiment an sien iistern Bröer Dezember ovträäden. De Dieksters ween hör Lääven lang stollt up de lüütji Kaark wäst, de hunnerd Meter van d’ Diek wäch, up d’ Warf stunn. In d’ Adventstied schweef de geele Schien van d’ Kersenlucht dör de buntklöärigen Kaarkenfinster – weih tosoamen mit dat Klokktornlüüden över dat Land – över de Schkeepen, un över dat iisige Woater vöör de Dieken – trukk in de Hüüs, un mook dor de Minschen blied.

De Bliedheit is wäch – de Kaark is wäch. In een pikkschwaarten Wintersnacht – Hillichoabend veerunveertich – keem dat Verdarben in de Kaark. Dat full man so van d’ Hääven. Üm Middennacht schlooch dat Füür boaben dat Dakk tosoamen. De Klokktorn stunn sietdem as so’n schwaarten Wiesfinger alleen up de Höcht. Nümms hett sied disse Nacht an d’ Klokkentau trukken – üm de brannerich schwaart Klokk to lüüden. De Paster un de Kaarkendeener sünd in dat Füür ümkoamen. Een Joahr is sieddem dör d’ Land trukken – dreehunnerdfiefunszäßtich Doagen Elend. Üm de Kaarkenwarft is dat still – dodenstill – an dissen Hillichoabnd fiefunveertich. In de fief Hüüsen is dat still – dodenstill – an dissen Hillichoabend fiefunveertich – blods Froolüü un Kinner sitten üm dat schroare Füür. Wat hevvt de sükk an Hillichoabend all to särgen, wenn de Voader nich wäär koamen is – wenn niks up d’ Disch is as drööch Brod un Woater.

Dat is denn woll us Herrgott an d’ Haart goahn – ov wu anners kann mi dat een verkloaren, dat üm Klokk Middennacht Lüüden van d’ Kaarktorn her insett – un över dat Land weih – över de Hoaben un över dat iisige Woater – buten vöör d’ Diek – in de fief Hüüsen trukk – un Bliedheit mit sükk broch.

Un well heel genau henluster – de kunn hörn wat dor mitschweef – as wenn Engel sungen – jo is vandoach de Heiland geborn.© ee

Winachen…

facade-570648_640

.

.

Winachen…

Winachen wee nich blods in Huus —
nää — Winachen wee ok stiäl up een annern Stäe
bi Oma un Opa — un jümmers wäär nee
Winachenmörgen muß man eers schnüstern
wat Winachsmann brocht har — so mirden in Düstern
Dat meest, wat wi kreegen, wee wat antotrekken.

Us Öllern mussen sükk bannich noch rekken,
Speeltüchs — dat wee ok woll dor
dat wee meest een upklütert Holltpeerd
ov een Pupp van verleeden Joahr
wat hevvt wi us hööcht — mit dit un mit dat
wat hevvt wi äten — wat ween wi moi satt

schnoamiddachs gung d‘ noa Oma un Opa andoal
dor geev dat „Bescherung“ — ton tweeden moal
un wäär wee rejell wat to Schlikkern dorbi
wat wee mi noas schlecht — un dat nich blods mi
verglikks dat mit vandoach — so wee dat meest wenich
man wi ween tofrää — ok noch mit een Pennich.© ee

“ …. moie Winachten wünsch ikk Di“

Ewald Eden und Christin

Hillichoab’nd…

christmas-decorations-1150015_640

 

.

Hillichoab’nd…

Höörst du de Winachsglokken lüüden
kling’n noch so fien as dröögen Schnee
dat kummt — man höört se ganz van wieden
heel wiet wäch noch — över See

De Schäpen de noch buten sünd
de seilen flink in d‘ Hoaben
de Herrgott givt hör goden Wind
dreit mennich Stüür van boaben

An Hillichoab’nd sünds aal in Huus
hollt de Kinner un de Fro in d‘ Aarm
is buten ok woll Stöörmgebruus
ünner d‘ Reitdakk is d‘ moi waarm

In d‘ hukich Stuuv an d‘ Gävelmüür
steit d‘ Winachsboom in d‘ Hörn
de Keersen sünd dat eenzich Füür
up d‘ Jesuskind sien Törn

Wenn d‘ Engels dör de Koamer glieden
man spöört de Flöägels strieken
denn brukt man heel niks Stures lieden
in dit Nacht mutt dat wieken.

© ee